หนึ่งเหตุการณ์ที่ชวนคิด ตอนขึ้นรถสองแถว

เมื่อตอนเย็นผมนั่งรถสองแถวเล็ก แถวๆชามเมืองกลับบ้าน บนรถสองแถวนั่งกันได้แถวละ 6 คนเบียดๆกันหน่อย
ซึ่งคันที่ผมนั่งคนเต็มและผมได้นั่ง รถวิ่งมาสักสิบนาทีก็มีแม่ลูกขึ้นมาบนรถ แม่สัก 50 ลูกสาวน่าจะมอต้น 13-14 ปี

ผมเห็นเลยลุกให้นั่ง จะแม่หรือลูกก็ได้ ลูกเดินมาก่อนจึงหันไปบอกแม่นั่ง แม่ก็นั่งแล้วเงยหน้ามองผม
แล้วก็เฉยๆ ส่วนลูกก็ยืนอยู่ตรงหน้า ส่วนผมถือของที่ซื้อมาสองถุงหนักใช่ได้(หนังสือห้าเล่ม)

คือแค่อยากจะบอกว่า คุณแม่ครับ ผมยืนนี่ไม่ได้หวังว่าคุณแม่จะต้องมาชม มาขอบคุณผมหรอก ผมตั้งใจให้นั่งอยู่แล้ว
แต่คุณแม่น่าจะขอบคุณ หรืออย่างน้อยๆ ยิ้มให้พยักหน้าก็ดี ป่าวครับ ผมไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทน ไม่ทำก็ได้
แต่ๆๆ อยากให้ทำบ้าง เพื่อเป็นตัวอย่างแกลูกสาวของคุณแม่ครับ

ผมเคยเจอครับ ลุกให้แม่และลูกนั่ง ลูกอายุน่าจะอนุบาล 5-6 ขวบ พอลุกให้เธอยกมือไหว้บอกขอบคุณค่ะ
ผมนี่ยิ้มกว้างเลย ตัวนิดเดียวเก่งจัง คุณพ่อคุณแม่คงสอนมาอย่างดี อันนี้ไม่มีอะไรครับ บ่นๆอากาศมันร้อนครับ