ผมเป็นคนนึงทีไม่ค่อยได้อ่านกระทู้ในพันทิบซักเท่าไหร่ จนได้เข้าไปอ่านกระทู้ๆนึงซึ่งเป็นปัญหาเกี่ยวกับการดำเนินชีวิต และมีคนเข้ามาให้กำลังใจ เข้ามาช่วยชี้แนวทาง ทำให้ผมมองว่าดีนะ เหมือนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว จึงทำให้ผมตัดสินใจที่จะเขียนกระทู้เล่าชีวิตของผมที่มันเลวร้าย ณ ตอนนี้ให้เพื่อนๆได้ชี้แนวทางต่อๆไป
เกริ่นนำคร่าวๆ เมื่อช่วงตอนเข้ามหาลัยใหม่ๆ ชีวิตผมอยู่กินแบบสุขสบายมาก มีเงินใช้ไม่เคยขาดมือ หมดเท่าไหร่ก็โทรขอที่บ้าน ที่บ้านทำธุรกิจด้นรับเหมาก่อสร้างทุกชนิด ค่อนข้างฐานะดีเลยทีเดียว โทรขอเงินตอนไหนก็ได้ตอนนั้น ฉะนั้นการใช้เงินของผมโง่เสมอ ผมเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืน มี7วัน ก็เที่ยวมัน7วัน มีเท่าไหร่เลี้ยงเพื่อน มีเท่าไหร่ลงขวด เพราะคิดว่าเงินมันหามาง่าย จึงไม่แปลกที่ชีวิตผมจะมีเพื่อนเข้ามาเยอะแยะ มีทั้งเพื่อนกินและเพื่อนตาย ส่วนมากถ้าผมเป็นคนชวน เพื่อนแทบไม่ต้องออกอะไรเลย เพราะเราคิดว่ามันคือความสุขที่เราได้ให้เพื่อน (แต่เป็นความทักข์ของคนหาเงิน) โดยเฉพาะเรื่องการยืมเงิน ช่วงนั้นพอเริ่มมีเพื่อนเยอะ คนนู้นก็เข้ามายืม คนนี้ก็เข้ามายืม เราก็ให้เสมอ เพราะคิดว่ามันคงไม่มี มันถึงได้มายืม ใจนึงก็โง่คิดว่า ถือว่าฝากมันไว้ก็แล้วกัน ด้วยความที่ผมชอบเที่ยวและมีเงิน จึงไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวพัน ผมไม่ใช่คนหน้าตาดีครับ ผมรู้ตัวเองดีเลยแหละ ผู้หญิงที่เข้ามาหลายๆคนแรกๆมองว่าเหมือนจะดี สุดท้ายจบลงด้วยคำว่า "เงิน" เกือบจะทุกคน
จนมาถึงจุดเปลี่ยนของชีวิตผมตอนเริ่มขึ้นปี3 วันนั้นผมจำได้แม่น ผมรับสายโทรศัพท์จากแม่เมื่อช่วงเที่ยง แม่โทรมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ผมจึงถามว่า แม่เป็นอะไรรึป่าว แรกๆท่านก็ยังไม่กล้าพูด จนผมถามไปถามมาจึงได้รู้ว่า ธุรกิจที่บ้านกำลังจะล้ม เราถูกคนในและเพื่อนของพ่อโกง กำลังจะถูกขึ้นศาลฟ้องร้อง เพราะเรียกไปไกล่เกลี่ยแล้วไม่ลงตัว สิ่งที่หนักใจไปกว่านั้นคือ ผมถามท่านกลับไปว่า ยอดจำนวนเท่าไหร่ คำตอบที่ผมได้มาทำให้ผมนิ่งไปชั่วขณะ ท่านบอกว่า "ขายบ้านเรา3รอบก็ใช้หนี้ไม่หมด"ทำให้ผมรู้ดีเลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปจากนี้ ในส่วนเรื่องคดีความผมจะไม่ขอพูดต่อ
หลังจากวั้นนั้นเป็นต้นมา ผมมานั่งคิดและพูดกับตัวเองว่า จะเริ่มจากตรงไหนดี จะทำอะไรก่อนหลังดี อย่างแรกผมเริ่มจากการเริ่มทวงเงินจากเพื่อนที่ยืมไปนานมาก ประมาณ10กว่าคนได้ รวมๆแล้วก็เป็นจำนวนที่พอสามารถตั้งตัวได้ แต่แล้วผลที่ได้คือผมทวงได้แค่3-4 คน แต่ผมก็ยังไม่ได้บอกเหตุผลไปว่าผมเอาไปใช้อะไร ผมไม่กล้าเล่าให้เพื่อนฟัง เพราะผมกลัวว่าเพื่อนจะรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้และก็กลัวว่าเพื่อนจะหนีห่างออกไป จนสุดท้ายแล้วเพื่อนเหล่านั้นรู้ความจริง บางคนก็เข้าใจนำเงินมาคืนพร้อมกับยื่นมือเข้ามาช่วย อีกส่วนคือไม่นำมาคืนแล้วหนีหายไป พร้อมกับไปพูดต่อๆ ว่าผมไม่มีอันจะกินแล้ว เลิกยุ่งกับมันซะ คำนี้ทำผมเจ็บปวดมาก จากเพื่อนมีเป็นสิบยี่สิบคน ค่อยๆหายออกไปจากชีวิต จนเหลือตอนนี้นับได้ประมาณ3คน ทำให้ผมคิดว่านี่แหละคำว่าเพื่อน
ผมเริ่มจากการทำขนมกับเพื่อน ส่งตามหอพัก เพื่อหารายได้ส่งค่าหอพักและเงินประทังชีวิต เพราะทางบ้านจะส่งให้แค่ค่าเทอมเท่านั้น แรกๆก็ขายดีเพราะไม่ค่อยมีคนขาย หลังๆขายแทบไม่ได้เลย ทำให้ผมหันเหเอาชีวิตเข้าไปยุ่งกับวงการสีเทา (ธุรกิจที่ว่าไม่ใช่การขายยาเสพย์ติดใดๆทั้งสิ้น) เพราะคิดว่ารายได้ดี แรกๆดีมาก เหมือนกับว่าฟื้นตัวขึ้นมาได้แบบเดิม ได้ส่งให้ทางบ้านใช้ แต่แล้วชีวิตก็เริ่มแย่ลงอีกครั้ง เมื่อการทำแบบนี้ต้องใช้เงินลงทุน ผมจึงเริ่มหาหยิบยืม จากเพื่อนที่เหลืออยุ่ จากคนรอบข้าง คนรู้จัก แต่แล้วก็เลวร้ายลงอีกครั้ง เมื่อธุรกิจนั้นมันจมลงอีกระลอก เมื่อธุรกิจฟื้นตัวไม่ได้เงินที่ยืมมาก็เป็นหนี้กองโต ต้องใช้เวลาในการใช้คืน
ในคำว่าเลวร้ายยังมีเรื่องดีๆเข้ามาเสมอ ผมได้รู้จักน้องผู้หญิงคนนึง บอกตรงๆว่าไม่ใช่สเปคอะไรเลย แต่ด้วยความที่ได้เจอกันคลุกคลีกันบ่อย จนสนิทเป็นความผูกพันธ์และได้มาคบกันในที่สุด เธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย พูดน้อย เธอรู้ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวผม สิ่งที่ผมประทับใจในตัวเธอคือ เธอรู้ปัญหาแต่เธอไม่ปล่อยมือผม เธอคอยให้กำลังใจผมอยู่เสมอ บางครั้งเธอหยิบยื่นให้จนผมละอายใจ บ้านเธอไม่ได้มีฐานะ แต่เธอเข้าใจดีว่าการไม่มีมันเป็นอย่างไร เธอรักผมมาก จนวันนี้เธอช่วยผมจนตัวเธอเองลำบาก แต่ผมถามเธออยู่เสมอว่าเธอลำบากมั้ย เธอหนักใจมั้ยกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น คำตอบที่ได้ตอบเหมือนกันทุกครั้งคือเธอไม่ลำบาก เธอไม่หนักใจ แต่ผมดูทุกอย่างคือเธอช่วยจนบางทีไม่เหลืออะไรเลย บางคนอ่านมาตรงนี้กำลังคิดว่าอ่าวแล้วผมไม่ทำอะไรเลยหรอ ผมทำครับทำทุกอย่างที่ได้เงินมา แต่มันก็ไม่พอใช้หนี้ที่ก่อ ต้องใช้ระยะเวลา ผมเลยคิดว่าระยะเวลานานขนาดนั้น เธอยังยะไหวกับผมอยู่รึป่าว ผมดึงชีวิตเธอลงมารึป่าว ความจริงถ้าเธอไม่มีผมชีวิตน่าจะสุขสบายมากกว่านี้ ผมไม่ได้อยากเลิกกับเธอ ผมรักเธอมาก แต่ผมเชื่อว่าเราไม่อยากทำร้ายคนที่เรารักหรอก ใครๆก็อยากเห็นแฟนตัวเองมีความสุขด้วยกันทั้งนั้น ผมจึงได้ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาว่า ผมควรจะปล่อยเธอไป หรือก้าวไปด้วยกันแต่เธอต้องมาลำบาก
ควรปล่อยหริอไปต่อ
เกริ่นนำคร่าวๆ เมื่อช่วงตอนเข้ามหาลัยใหม่ๆ ชีวิตผมอยู่กินแบบสุขสบายมาก มีเงินใช้ไม่เคยขาดมือ หมดเท่าไหร่ก็โทรขอที่บ้าน ที่บ้านทำธุรกิจด้นรับเหมาก่อสร้างทุกชนิด ค่อนข้างฐานะดีเลยทีเดียว โทรขอเงินตอนไหนก็ได้ตอนนั้น ฉะนั้นการใช้เงินของผมโง่เสมอ ผมเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืน มี7วัน ก็เที่ยวมัน7วัน มีเท่าไหร่เลี้ยงเพื่อน มีเท่าไหร่ลงขวด เพราะคิดว่าเงินมันหามาง่าย จึงไม่แปลกที่ชีวิตผมจะมีเพื่อนเข้ามาเยอะแยะ มีทั้งเพื่อนกินและเพื่อนตาย ส่วนมากถ้าผมเป็นคนชวน เพื่อนแทบไม่ต้องออกอะไรเลย เพราะเราคิดว่ามันคือความสุขที่เราได้ให้เพื่อน (แต่เป็นความทักข์ของคนหาเงิน) โดยเฉพาะเรื่องการยืมเงิน ช่วงนั้นพอเริ่มมีเพื่อนเยอะ คนนู้นก็เข้ามายืม คนนี้ก็เข้ามายืม เราก็ให้เสมอ เพราะคิดว่ามันคงไม่มี มันถึงได้มายืม ใจนึงก็โง่คิดว่า ถือว่าฝากมันไว้ก็แล้วกัน ด้วยความที่ผมชอบเที่ยวและมีเงิน จึงไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวพัน ผมไม่ใช่คนหน้าตาดีครับ ผมรู้ตัวเองดีเลยแหละ ผู้หญิงที่เข้ามาหลายๆคนแรกๆมองว่าเหมือนจะดี สุดท้ายจบลงด้วยคำว่า "เงิน" เกือบจะทุกคน
จนมาถึงจุดเปลี่ยนของชีวิตผมตอนเริ่มขึ้นปี3 วันนั้นผมจำได้แม่น ผมรับสายโทรศัพท์จากแม่เมื่อช่วงเที่ยง แม่โทรมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ผมจึงถามว่า แม่เป็นอะไรรึป่าว แรกๆท่านก็ยังไม่กล้าพูด จนผมถามไปถามมาจึงได้รู้ว่า ธุรกิจที่บ้านกำลังจะล้ม เราถูกคนในและเพื่อนของพ่อโกง กำลังจะถูกขึ้นศาลฟ้องร้อง เพราะเรียกไปไกล่เกลี่ยแล้วไม่ลงตัว สิ่งที่หนักใจไปกว่านั้นคือ ผมถามท่านกลับไปว่า ยอดจำนวนเท่าไหร่ คำตอบที่ผมได้มาทำให้ผมนิ่งไปชั่วขณะ ท่านบอกว่า "ขายบ้านเรา3รอบก็ใช้หนี้ไม่หมด"ทำให้ผมรู้ดีเลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปจากนี้ ในส่วนเรื่องคดีความผมจะไม่ขอพูดต่อ
หลังจากวั้นนั้นเป็นต้นมา ผมมานั่งคิดและพูดกับตัวเองว่า จะเริ่มจากตรงไหนดี จะทำอะไรก่อนหลังดี อย่างแรกผมเริ่มจากการเริ่มทวงเงินจากเพื่อนที่ยืมไปนานมาก ประมาณ10กว่าคนได้ รวมๆแล้วก็เป็นจำนวนที่พอสามารถตั้งตัวได้ แต่แล้วผลที่ได้คือผมทวงได้แค่3-4 คน แต่ผมก็ยังไม่ได้บอกเหตุผลไปว่าผมเอาไปใช้อะไร ผมไม่กล้าเล่าให้เพื่อนฟัง เพราะผมกลัวว่าเพื่อนจะรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้และก็กลัวว่าเพื่อนจะหนีห่างออกไป จนสุดท้ายแล้วเพื่อนเหล่านั้นรู้ความจริง บางคนก็เข้าใจนำเงินมาคืนพร้อมกับยื่นมือเข้ามาช่วย อีกส่วนคือไม่นำมาคืนแล้วหนีหายไป พร้อมกับไปพูดต่อๆ ว่าผมไม่มีอันจะกินแล้ว เลิกยุ่งกับมันซะ คำนี้ทำผมเจ็บปวดมาก จากเพื่อนมีเป็นสิบยี่สิบคน ค่อยๆหายออกไปจากชีวิต จนเหลือตอนนี้นับได้ประมาณ3คน ทำให้ผมคิดว่านี่แหละคำว่าเพื่อน
ผมเริ่มจากการทำขนมกับเพื่อน ส่งตามหอพัก เพื่อหารายได้ส่งค่าหอพักและเงินประทังชีวิต เพราะทางบ้านจะส่งให้แค่ค่าเทอมเท่านั้น แรกๆก็ขายดีเพราะไม่ค่อยมีคนขาย หลังๆขายแทบไม่ได้เลย ทำให้ผมหันเหเอาชีวิตเข้าไปยุ่งกับวงการสีเทา (ธุรกิจที่ว่าไม่ใช่การขายยาเสพย์ติดใดๆทั้งสิ้น) เพราะคิดว่ารายได้ดี แรกๆดีมาก เหมือนกับว่าฟื้นตัวขึ้นมาได้แบบเดิม ได้ส่งให้ทางบ้านใช้ แต่แล้วชีวิตก็เริ่มแย่ลงอีกครั้ง เมื่อการทำแบบนี้ต้องใช้เงินลงทุน ผมจึงเริ่มหาหยิบยืม จากเพื่อนที่เหลืออยุ่ จากคนรอบข้าง คนรู้จัก แต่แล้วก็เลวร้ายลงอีกครั้ง เมื่อธุรกิจนั้นมันจมลงอีกระลอก เมื่อธุรกิจฟื้นตัวไม่ได้เงินที่ยืมมาก็เป็นหนี้กองโต ต้องใช้เวลาในการใช้คืน
ในคำว่าเลวร้ายยังมีเรื่องดีๆเข้ามาเสมอ ผมได้รู้จักน้องผู้หญิงคนนึง บอกตรงๆว่าไม่ใช่สเปคอะไรเลย แต่ด้วยความที่ได้เจอกันคลุกคลีกันบ่อย จนสนิทเป็นความผูกพันธ์และได้มาคบกันในที่สุด เธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย พูดน้อย เธอรู้ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวผม สิ่งที่ผมประทับใจในตัวเธอคือ เธอรู้ปัญหาแต่เธอไม่ปล่อยมือผม เธอคอยให้กำลังใจผมอยู่เสมอ บางครั้งเธอหยิบยื่นให้จนผมละอายใจ บ้านเธอไม่ได้มีฐานะ แต่เธอเข้าใจดีว่าการไม่มีมันเป็นอย่างไร เธอรักผมมาก จนวันนี้เธอช่วยผมจนตัวเธอเองลำบาก แต่ผมถามเธออยู่เสมอว่าเธอลำบากมั้ย เธอหนักใจมั้ยกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น คำตอบที่ได้ตอบเหมือนกันทุกครั้งคือเธอไม่ลำบาก เธอไม่หนักใจ แต่ผมดูทุกอย่างคือเธอช่วยจนบางทีไม่เหลืออะไรเลย บางคนอ่านมาตรงนี้กำลังคิดว่าอ่าวแล้วผมไม่ทำอะไรเลยหรอ ผมทำครับทำทุกอย่างที่ได้เงินมา แต่มันก็ไม่พอใช้หนี้ที่ก่อ ต้องใช้ระยะเวลา ผมเลยคิดว่าระยะเวลานานขนาดนั้น เธอยังยะไหวกับผมอยู่รึป่าว ผมดึงชีวิตเธอลงมารึป่าว ความจริงถ้าเธอไม่มีผมชีวิตน่าจะสุขสบายมากกว่านี้ ผมไม่ได้อยากเลิกกับเธอ ผมรักเธอมาก แต่ผมเชื่อว่าเราไม่อยากทำร้ายคนที่เรารักหรอก ใครๆก็อยากเห็นแฟนตัวเองมีความสุขด้วยกันทั้งนั้น ผมจึงได้ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาว่า ผมควรจะปล่อยเธอไป หรือก้าวไปด้วยกันแต่เธอต้องมาลำบาก