"อยู่ในดวงใจตราบนิจนิรันดร์" Part 4

Part 1 https://pantip.com/topic/36166994
Part 2 https://pantip.com/topic/36168130
Part 3 https://pantip.com/topic/36171838

หลังจากนั้นผมก็ยังไม่กล้าคุยนะ ได้แต่เจอหน้าก็ยิ้มให้กัน

คือเวลาขึ้นรถมาด้วยกัน ช่วงนั้น น้องเค้าจะมากับเพื่อนผู้ชายคนนึง

ซึ่งผมไม่ค่อยชอบ ไม่รู้เรียกว่าหึงรึเปล่า ตอนนั้นเราไม่ได้เป็นแฟนกันนะ

ผมเลยไม่กล้าคุยกับน้องเค้าอีก (พอมองย้อนกลับไป ทำไมตอนนั้น เราไม่กล้าถามตรงๆจะได้รู้เรื่อง)



จำได้มีอยู่วันนึง วันนั้นเป็นวันสอบ บอกก่อนนะทุกช่วงเวลาผมจะนึกถึงน้องเค้าเสมอ

วันนั้นผมสอบเสร็จผมก็มีความรู้สึกว่าจะได้เจอน้องเค้า และตามที่รู้สึกผมเจอน้องเค้าจริงๆ

เป็นความรู้สึกแบบที่ผมมีให้กับเค้าแค่คนเดียว แม้เราไม่ได้คุย ไม่ได้นัด ไม่ได้โทรหากัน

มันคือการใช้จิตสัมผัส ผมคิดว่างั้นนะ

ผมเจอเค้ามากับเพื่อนอีกคน (คนนี้คือคนที่บอกว่า "ถ้าพี่ไม่จีบมี่ มันจะเป็นทอมแล้วนะ" คนนี้ละ)

อธิบายหน่อยเพื่อนน้องเค้าคนนี้ เป็นคนที่ว่าเรียกอ้วนก็จะไม่สุภาพ เอ่อ เรียกอวบดีกว่านะ

เราเดินมาด้วยกัน 3 คน รอรถเมล์ วันนั้นเป็นช่วงบ่าย

ระหว่างที่รอ ผมก็ไม่กล้าคุย ผมยืนรอซ้ายสุด ถัดไปเป็นน้องเค้า และเพื่อนน้องเค้า

การสนทนาได้เริ่มต้นจาก เพื่อนน้องเค้าถามผมก่อนว่า

          "เกรดเป็นยังไง"

ผมก็ตอบ (ด้วยสไตล์ผมอยู่ใกล้มี่ ใจสั่น ปากสั่น ทำตัวไม่ถูก)

          ผมตอบ "2 กว่าๆ"

          เพื่อนน้องเค้าบอก "พี่นี่เรียนไม่ค่อยเก่งเหมือนมี่เลย หนูเนี่ยได้ 3 กว่านะ"

หลังจากนั้นน้องเค้าก็เริ่มถามผมว่า

.         "พี่วาชอบเรียนวิชาอะไร"

          ผมตอบ "สังคม ภูมิศาสตร์"

          น้องเค้าถาม "แล้วชอบดูการ์ตูนไหม? เรื่องอะไร?"

          ผมก็ตอบ "ผมไม่ค่อยดูการ์ตูน ชอบดูพวกสารคดี"

(จริงๆผมก็ดูการ์ตูนนะ ไม่ค่อยมาก แค่ ดราก้อนบอล โคนัน ดิจิม่อน โปเกม่อน นารูโตะ โดเรม่อน อาราเล่ ช่วงนั้นมีแค่นี้ผมเห็นว่าน้อย ผมเลยตอบว่าไม่ค่อย

ดู อีกอย่างผมไม่รู้ว่าผู้หญิงถามแบบนี้มีความหมายว่ายังไง ผมก็ตอบแบบแนวสาระเลย ตอนนี้มาคิดนี่มันไม่สาระเลย มันคงเลวซะมากกว่า)



ช่วงบ่ายรถสองแถวยังไม่หมด เราก็นั่งรถกันไป 3 คน ผมนั่งในสุด ถัดมาเป็นน้องเค้า แล้วก็เพื่อนน้องเค้า

เพื่อนมี่ด้วยน้ำหนักตัวหรืออยากให้ผมกับน้องเค้าใกล้กันไม่ทราบ เบียดน้องเค้าจนมาชิดกับผม

ตอนนั้นผมสั่นมาก ใจสั่น พูดไม่ออก จากเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ตอนนั้นบอกได้คำเดียวเลยว่า "ใบ้กินเลยครับ"

พอมีสติผมก็ถามน้องเค้าแบบตรงๆว่า

          "แล้วผู้ชายที่มาด้วยกันตอนเช้าๆนั่นใครหรอ?"

          มี่ก็ตอบมาทันที "นั่นเพื่อนกันอยู่แถวบ้านเดินมาขึ้นรถพร้อมกัน เขาอยู่อีกโรงเรียน" (อดีตเป็นโรงเรียนชายล้วน)

          ผมก็ตอบ "อ๋อ" (คือเชื่อน้องเค้าแบบไม่มีข้อสงสัย)

เพื่อนน้องเค้าได้ยินเลยถามผมว่า

          "พี่วาหึงมี่มันหรอ"

ผมนี่มองหน้าน้องเค้าแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เขินไปตามระเบียบ

เพื่อนน้องเค้ายังบอกอีกว่า

          "ตอนนี้ พี่วากับมี่ เป็นแฟนกันแล้วนะ"

ผมมองหน้าน้องเค้า ตอนนั้นหน้าผมคงแดงมากอะ

(คือคิดในใจผมไม่รู้จักกับคำว่าแฟนเป็นยังไง มันต้องมีพิธีรีตองอะไร แบบไหน ต้องขอกันยังไง เป็นเรื่องเป็นราวไหม แล้วนี่เราเป็นแฟนกันจริงๆแล้วหรอ)



นั่งรถไปเรื่อยๆ เพื่อนน้องเค้าลงก่อนเป็นซอยก่อนถึงบ้านผม

ผมมีช่วงเวลาอีกนิดนึงที่จะอยู่ใกล้กับน้องเค้า แต่ผมไม่รู้จะคุยอะไร เขินก็เขิน

พอถึงซอยหน้าบ้านผม ด้วยความเคยชินผมจึงลงจากรถ ซะอย่างงั้น

นึกได้ตอนลงรถมาแล้ว

           "นี่เราทำอะไรลงไป จริงๆเราควรจะต้องไปส่งน้องเค้าให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยไม่ใช่หรอ"

แล้วผมก็มองรถค่อยๆหายลับ ไปจนสุดสายตา

วันนั้นเป็นวันที่ผมได้คุยกับน้องเค้าเยอะที่สุด แม้บทสนทนาอาจจะจำได้ไม่หมดและได้ใกล้ชิดกับน้องเค้ามากที่สุด

เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้

แต่วันนั้นก็กลับเป็นวันที่ผมทุกข์มากที่สุดเช่นกัน จนผมไม่อาจให้อภัยตัวเองได้

วันต่อมาผมก็ไม่กล้าเจอหน้าน้องเค้า และหลายๆครั้งที่ผมรู้สึกว่าจะเจอเค้า

ผมก็ได้เจอทุกครั้งเหมือนเดิมนะ แต่ผมไม่กล้าที่จะคุยกับเค้า

ผมรู้สึกผิดมาตลอด

บางวันผมก็ไม่ได้ขึ้นรถสองแถวคันเดียวกับน้องเค้า

เวลากลับก็อาจไม่พร้อมกัน ซึ่งเป็นเพราะผมเอง

เจอกันตามที่ต่างๆในโรงเรียน ผมก็คอยแต่แอบมองน้องเค้าอยู่ตลอด ไม่แสดงตัวให้น้องเค้าเห็น

ผมรู้ว่าที่ประจำน้องเค้าอยู่ไหน แต่ผมได้แค่คอยแอบมอง ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยด้วย



ตอนนั้นต้องบอกเลยครับ เจ็บปวดมาก ผมเก็บความรู้สึก กับเหตุการณ์นี้เอาไว้คนเดียว

ผมคิดว่าผมทำพัง และไม่เคยถามมี่เลยว่ารู้สึกยังไงบ้าง

ผมคิดในใจ

          "แล้วคำที่เพื่อนมี่บอกกับผมและมี่ว่า พี่วากับมี่เป็นแฟนกันแล้วนะ"

ผมถามตัวเองคำนี้ยังคงอยู่หรือว่าหายไปตลอดกาล

ปล. Part 5 กระทู้ต่อไปครับ