Part 1
https://pantip.com/topic/36166994
Part 2
https://pantip.com/topic/36168130
เหตุการณ์ต่อมาคือเวลาผ่านไป ผมก็ยังไม่กล้าไปจีบน้องเค้าอยู่ดี มีวันนึงเพื่อนของน้องเค้า มาหาผมแล้วบอกว่า
"พี่ถ้าไม่จีบมี่ มันจะเป็นทอมแล้วนะ"
(คือน้องเค้าเป็นคนที่เรียบร้อยนะ แต่ก็ไม่น่าจะขนาดทอม ผมว่าเค้านิสัยเหมือนผมนี่ละ)
แต่เพื่อนน้องเค้ามาพูดกับผม ความคิดของผมคือขนาดนั้นเลยหรอ ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
ช่วงนั้นจำได้ว่า มีวิชาเลือกทุกวันอังคารช่วงบ่าย (คือเป็นวิชาที่เราสนใจเป็นพิเศษและอยากจะเรียนวิชานั้นเพิ่ม)
ไอเดียนึงผุดขึ้นมาในหัวผม คืออาจารย์ประจำชั้นของน้องเค้าสอนวิชาภูมิศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาที่ผมถนัดและชอบมาก
ผมจึงตัดสินใจโดยไม่ฟังความคิดเห็นของเพื่อนเลย ตรงไปขอเรียนวิชาเลือกกับอาจารย์ท่านนั้น เผื่อว่าจะได้เจอน้องเค้าบ่อยขึ้น
ซึ่งตอนนั้นไม่รู้เลยว่าน้องเค้าเลือกเรียนวิชาห้องสมุด
(อันนี้จากการสังเกตุ ผมเห็นน้องเค้าอยู่บ่อยมาก เพราะห้องสมุดอยู่ชั้น 1 ส่วนผมอยู่ชั้น 3 หรือ ชั้น 4 ของอาคาร 2 นี่ละ)
ซึ่งห้องที่เราเรียนตรงข้ามกัน เป็นความบังเอิญโดยแท้
วันนึงเพื่อนน้องเค้ามาหาผมตอนผมเรียนวิชาเลือก แล้วถามผมว่า
"พี่วา มีเบอร์โทรศัพท์ไหม มี่ให้มาขอ"
(คือช่วงนั้นโทรศัพท์มือถือก็ยังไม่เป็นที่นิยมสักเท่าไหร่ ผมเองมีแต่ฝากเก็บไว้กับแม่ที่บ้าน)
ตัวผมเองมีความเตรียมพร้อม เขียนเบอร์โทรศัพท์ใส่กระดาษแผ่นเล็กๆติดกระเป๋าสตางค์ตัวเองไว้ กะว่าจะให้น้องเค้านี่ละ
พอดีเพื่อนเค้าบอกว่า มี่ให้มาขอ ผมก็เลยคิดว่าได้จังหวะพอดี ผมเลยหยิบกระดาษแผ่นนั้นให้ไป พร้อมกับอาการตื่นเต้น มือสั่นของผม
ผมคิดในใจ "แสดงว่าน้องเค้าก็คงชอบผมบ้างสิน่า ถึงให้เพื่อนมาขอ"
ผมเองก็ขอเบอร์น้องเค้า จากเพื่อนเหมือนกัน ขอแบบปากสั่นๆนั่นละ
ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้ว่าเวลาน้ันน้องเค้า ไม่ได้เรียนวิชาเลือก เค้าเลยมานั่งอยู่ที่ลานตัวหนอน ซึ่งก็คือบริเวณระหว่างอาคาร 2 กับ ห้องสมุด
นั่นเป็นบริเวณที่ผมสามารถมองลงไปเห็นน้องเค้ากับเพื่อนได้พอดี
อีกอย่างผมก็ไม่รู้ว่าน้องเค้าจะโทรเลย ผลที่ได้ก็คือแม่ผมรับโทรศัพท์
จากนั้นเพื่อนเค้าก็ขึ้นมาหาผมแล้วถามว่าใช่เบอร์ที่ให้ไปแน่นะ ผมเลยตอบว่า
"ใช่สิ แต่ที่รับนะแม่พี่นะ พี่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มือถือมา"
วันนั้นพอกลับไปบ้านแม่ก็ถามว่า
"มีคนโทรมาเมื่อช่วงบ่าย ใครล่ะ"
ผมก็ตอบด้วยความกล้าที่ไม่เหมือนตอนอยู่โรงเรียน
"แฟนวาเอง"
แม่เลยถาม
"มีแฟนแล้วหรอ เค้าชื่ออะไรล่ะ? แล้วบ้านอยู่ที่ไหน?"
ผมก็บอกหมด แม่ก็บอกว่า
"ถ้าจะคบๆได้นะ แต่การเรียนก็อย่าให้เสียทั้งคู่"
(คือที่การเรียนไม่เสีย ก็เพราะผมต้องตื่นเช้าเพื่อเจอน้องเค้านี่ละ)
เย็นวันนั้นหลังจากที่ผมได้เบอร์น้องเค้ามา ผมก็ตั้งใจโทรไปหาน้องเค้า
ก่อนจะโทรต้องรวบรวมความกล้าอยู่นาน แล้วกว่าจะกดได้ทีละปุ่ม (ตอนนั้นจำได้ใช้ยี่ห้อSony Ericsson) มือก็สั่น ใจก็สั่น
พอกดโทรเท่านั้นละสั่นทั้งตัว ปากเปิกไปหมด รอสายแปปเดียว ปลายสายมีคนรับ
ผมถาม "ใช่มี่ หรือเปล่า ปลายสายตอบเปล่าจ่ะนี่แม่มี่เอง"
ผมอาจจะจำบทสนทนาที่คุยกับแม่น้องเค้าไม่ได้แต่ประมาณว่า
แม่ถามผมว่ารักมี่จริงไหม ประมาณนี้ ผมไม่คิดว่าแม่น้องเค้าจะถามผม ทั้งที่เพิ่งจะได้คุยกันเอง
ผมก็ตอบแบบมั่นใจ ปากไม่สั่นว่า
"จริงครับ"
(คือตอนนั้นความรู้สึกมันพัฒนาจากรู้สึกดี เป็นชอบ เป็นรักแล้วนะ)
แม่ถาม "แล้วหนูบ้านอยู่ไหน?"
ผมตอบ "อยู่ไม่ไกลกันมาก ตรงซอยนี้ครับ"
แม่น้องเค้าถามอีกว่า "หนูเป็นคนเกเรไหม"
(คือแถวบ้านผมกับน้องเค้า ส่วนใหญ่เด็กเกเร ไม่เรียนกันเยอะ)
ผมตอบทันที "ผมไม่เกเรครับ ผมค่อนข้างเรียบร้อยครับ นิสัยออกจะเหมือนผู้หญิงเสียด้วยซ้ำครับ"
แม่ถามผมว่า "แล้วหนูอยู่กับใคร ผมบอกผมอยู่กับแม่ ยาย ป้า แล้วก็น้องครับ ส่วนพ่อผมเสียตั้งแต่ผมอยู่อนุบาล"
(คือแม่ผมไม่ได้มีใครใหม่ และด้วยเหตุนี้อาจทำให้ผมค่อนข้างมั่นคงกับความรู้สึกก็เป็นได้)
แม่น้องเค้าเลยบอกว่า "พ่อมี่เองก็เพิ่งเสีย"
ผมตอบอย่างตกใจ "เสียใจด้วยนะครับแม่"
แม่น้องเค้าบอก "ไม่เป็นไรจ้า วากับมี่ครอบครัวเราก็เหมือนกัน"
แล้วผมก็คุยกับแม่น้องเค้าสักพัก เท่าที่จำได้
แล้วแม่บอก "เดี๋ยวคุยกับมี่นะ"
พอน้องเค้ามารับ
ผมก็ถาม "มี่เป็นไงบ้าง? เสียใจเรื่องพ่อด้วยนะ"
แล้วก็คุยกันอีกสักพัก คือคุยไม่เก่ง คุยไม่นานเราก็วางไป
(นี่นับเป็นการคุยโทรศัพท์กับสาวครั้งแรกของผมนะ)
"อยู่ในดวงใจตราบนิจนิรันดร์" Part 3
Part 2 https://pantip.com/topic/36168130
เหตุการณ์ต่อมาคือเวลาผ่านไป ผมก็ยังไม่กล้าไปจีบน้องเค้าอยู่ดี มีวันนึงเพื่อนของน้องเค้า มาหาผมแล้วบอกว่า
"พี่ถ้าไม่จีบมี่ มันจะเป็นทอมแล้วนะ"
(คือน้องเค้าเป็นคนที่เรียบร้อยนะ แต่ก็ไม่น่าจะขนาดทอม ผมว่าเค้านิสัยเหมือนผมนี่ละ)
แต่เพื่อนน้องเค้ามาพูดกับผม ความคิดของผมคือขนาดนั้นเลยหรอ ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
ช่วงนั้นจำได้ว่า มีวิชาเลือกทุกวันอังคารช่วงบ่าย (คือเป็นวิชาที่เราสนใจเป็นพิเศษและอยากจะเรียนวิชานั้นเพิ่ม)
ไอเดียนึงผุดขึ้นมาในหัวผม คืออาจารย์ประจำชั้นของน้องเค้าสอนวิชาภูมิศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาที่ผมถนัดและชอบมาก
ผมจึงตัดสินใจโดยไม่ฟังความคิดเห็นของเพื่อนเลย ตรงไปขอเรียนวิชาเลือกกับอาจารย์ท่านนั้น เผื่อว่าจะได้เจอน้องเค้าบ่อยขึ้น
ซึ่งตอนนั้นไม่รู้เลยว่าน้องเค้าเลือกเรียนวิชาห้องสมุด
(อันนี้จากการสังเกตุ ผมเห็นน้องเค้าอยู่บ่อยมาก เพราะห้องสมุดอยู่ชั้น 1 ส่วนผมอยู่ชั้น 3 หรือ ชั้น 4 ของอาคาร 2 นี่ละ)
ซึ่งห้องที่เราเรียนตรงข้ามกัน เป็นความบังเอิญโดยแท้
วันนึงเพื่อนน้องเค้ามาหาผมตอนผมเรียนวิชาเลือก แล้วถามผมว่า
"พี่วา มีเบอร์โทรศัพท์ไหม มี่ให้มาขอ"
(คือช่วงนั้นโทรศัพท์มือถือก็ยังไม่เป็นที่นิยมสักเท่าไหร่ ผมเองมีแต่ฝากเก็บไว้กับแม่ที่บ้าน)
ตัวผมเองมีความเตรียมพร้อม เขียนเบอร์โทรศัพท์ใส่กระดาษแผ่นเล็กๆติดกระเป๋าสตางค์ตัวเองไว้ กะว่าจะให้น้องเค้านี่ละ
พอดีเพื่อนเค้าบอกว่า มี่ให้มาขอ ผมก็เลยคิดว่าได้จังหวะพอดี ผมเลยหยิบกระดาษแผ่นนั้นให้ไป พร้อมกับอาการตื่นเต้น มือสั่นของผม
ผมคิดในใจ "แสดงว่าน้องเค้าก็คงชอบผมบ้างสิน่า ถึงให้เพื่อนมาขอ"
ผมเองก็ขอเบอร์น้องเค้า จากเพื่อนเหมือนกัน ขอแบบปากสั่นๆนั่นละ
ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้ว่าเวลาน้ันน้องเค้า ไม่ได้เรียนวิชาเลือก เค้าเลยมานั่งอยู่ที่ลานตัวหนอน ซึ่งก็คือบริเวณระหว่างอาคาร 2 กับ ห้องสมุด
นั่นเป็นบริเวณที่ผมสามารถมองลงไปเห็นน้องเค้ากับเพื่อนได้พอดี
อีกอย่างผมก็ไม่รู้ว่าน้องเค้าจะโทรเลย ผลที่ได้ก็คือแม่ผมรับโทรศัพท์
จากนั้นเพื่อนเค้าก็ขึ้นมาหาผมแล้วถามว่าใช่เบอร์ที่ให้ไปแน่นะ ผมเลยตอบว่า
"ใช่สิ แต่ที่รับนะแม่พี่นะ พี่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มือถือมา"
วันนั้นพอกลับไปบ้านแม่ก็ถามว่า
"มีคนโทรมาเมื่อช่วงบ่าย ใครล่ะ"
ผมก็ตอบด้วยความกล้าที่ไม่เหมือนตอนอยู่โรงเรียน
"แฟนวาเอง"
แม่เลยถาม
"มีแฟนแล้วหรอ เค้าชื่ออะไรล่ะ? แล้วบ้านอยู่ที่ไหน?"
ผมก็บอกหมด แม่ก็บอกว่า
"ถ้าจะคบๆได้นะ แต่การเรียนก็อย่าให้เสียทั้งคู่"
(คือที่การเรียนไม่เสีย ก็เพราะผมต้องตื่นเช้าเพื่อเจอน้องเค้านี่ละ)
เย็นวันนั้นหลังจากที่ผมได้เบอร์น้องเค้ามา ผมก็ตั้งใจโทรไปหาน้องเค้า
ก่อนจะโทรต้องรวบรวมความกล้าอยู่นาน แล้วกว่าจะกดได้ทีละปุ่ม (ตอนนั้นจำได้ใช้ยี่ห้อSony Ericsson) มือก็สั่น ใจก็สั่น
พอกดโทรเท่านั้นละสั่นทั้งตัว ปากเปิกไปหมด รอสายแปปเดียว ปลายสายมีคนรับ
ผมถาม "ใช่มี่ หรือเปล่า ปลายสายตอบเปล่าจ่ะนี่แม่มี่เอง"
ผมอาจจะจำบทสนทนาที่คุยกับแม่น้องเค้าไม่ได้แต่ประมาณว่า
แม่ถามผมว่ารักมี่จริงไหม ประมาณนี้ ผมไม่คิดว่าแม่น้องเค้าจะถามผม ทั้งที่เพิ่งจะได้คุยกันเอง
ผมก็ตอบแบบมั่นใจ ปากไม่สั่นว่า
"จริงครับ"
(คือตอนนั้นความรู้สึกมันพัฒนาจากรู้สึกดี เป็นชอบ เป็นรักแล้วนะ)
แม่ถาม "แล้วหนูบ้านอยู่ไหน?"
ผมตอบ "อยู่ไม่ไกลกันมาก ตรงซอยนี้ครับ"
แม่น้องเค้าถามอีกว่า "หนูเป็นคนเกเรไหม"
(คือแถวบ้านผมกับน้องเค้า ส่วนใหญ่เด็กเกเร ไม่เรียนกันเยอะ)
ผมตอบทันที "ผมไม่เกเรครับ ผมค่อนข้างเรียบร้อยครับ นิสัยออกจะเหมือนผู้หญิงเสียด้วยซ้ำครับ"
แม่ถามผมว่า "แล้วหนูอยู่กับใคร ผมบอกผมอยู่กับแม่ ยาย ป้า แล้วก็น้องครับ ส่วนพ่อผมเสียตั้งแต่ผมอยู่อนุบาล"
(คือแม่ผมไม่ได้มีใครใหม่ และด้วยเหตุนี้อาจทำให้ผมค่อนข้างมั่นคงกับความรู้สึกก็เป็นได้)
แม่น้องเค้าเลยบอกว่า "พ่อมี่เองก็เพิ่งเสีย"
ผมตอบอย่างตกใจ "เสียใจด้วยนะครับแม่"
แม่น้องเค้าบอก "ไม่เป็นไรจ้า วากับมี่ครอบครัวเราก็เหมือนกัน"
แล้วผมก็คุยกับแม่น้องเค้าสักพัก เท่าที่จำได้
แล้วแม่บอก "เดี๋ยวคุยกับมี่นะ"
พอน้องเค้ามารับ
ผมก็ถาม "มี่เป็นไงบ้าง? เสียใจเรื่องพ่อด้วยนะ"
แล้วก็คุยกันอีกสักพัก คือคุยไม่เก่ง คุยไม่นานเราก็วางไป
(นี่นับเป็นการคุยโทรศัพท์กับสาวครั้งแรกของผมนะ)