คือ แต่ก่อนครอบครัวเราสุขสันต์มากๆๆๆๆๆๆเลยนะคะ แต่เดี๋ยวนี้ พอเราโตขึ้น เราก็เริ่มเปลี่ยนนิสัย จากที่เก็บกด ไม่กล้าเฉียงพ่อแม่ กลายเป็น ชอบเฉียงพ่อแม่ อยากได้ความอิสระ ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ ขู่เข็ญ ไม่รู้ว่ามาถึงจุดๆนี้ได้ยังไงเหมือนกัน ยัง งง กับตัวเอง บางทีเราก็ชอบน้อยใจพ่อแม่บ้าง ว่าทำไมไม่เข้าใจเราบ้าง ไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เราทำ หรืออยากทำ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูด อะไรแบบนี้ แล้วแม่เราเป็นคนใจร้อน พ่อเราเป็นคนใจเย็นค่ะ พ่อเรา เราก็ไม่ค่อยอยากพูดอะไรเท่าไหร่ แต่แม่เรานี่ ที่บอกไปนัานแหละค่ะ พอเราทำอะไรผิด ไม่พอใจ เขาก็จะอารมณ์ร้อนใส่ เราก็เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง หรือเรายังเด็กเกินไปอยู่รึเปล่า แต่เราก็คิดได้บ้างแหละ แล้วเราเพิ่งเจอมาเมื่อกี้เลย คือ เราดูทีวีอยู่กับพ่อแม่ แล้วทีงี้ แม่เหลือบไปเห็นโฆษณาเกาหลีในทีวี (ไม่พูดชื่อโฆษณาละกัน) แม่ก็บ่นๆไปว่า
"ดาราเกาหลีศัลย์ทุกคน" เราก็บอกไปว่า "บางทีมันก็ไม่ใช่หรอกแม่ อย่าหัดมองแบบนี้สิ ไม่ศัลย์ก็มีนะแม่" แม่ก็ "มีน้อย" ซักพักนึง ก็พากันเถียงยกใหญ่ว่าอย่างนู้นอย่างนี้ มันแบบนู้นแบบนี้อ่ะแหละ เถียงไปเถียงมา แม่ตะคอกด่าเราเลย "อีนี่หนิ เถียงไม่หยุดอยู่นั่นแหละ"
คำนี้นี่แหละ ที่ทำให้เราน้อยใจ แล้วจะจำไปตลอด ว่าแม่เราเคยพูดแบบนี้กับลูกตัวเอง ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่แม่เคยพูดกับเราแบบนี้ แต่ก่อนก็เคยพูดเหมือนกัน บางครั้ง แม่เราจะชอบพูดแบบนี้ตอนท่านโมโหมากๆ เรียกเราว่า "" บ้างอะไรบ้าง แต่ก็ไม่พยายาม ตอนที่เขาเรียกเราว่า "" มันเป็นตอนที่เราอายุประมาณ 11 ได้ คือตอนนั้น เราไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เขาโมโห เขาก็มาแทนเราว่า "" ตอนนั้นพอฟังก็น้อยใจ เลยถามไปว่า "ทำไมต้องเรียกหนูว่าด้วย" แม่เราก็บอกว่า "เออ กูขอโทษ" เขาแทนตัวเองว่า "กู" ค่ะ เราน้อยใจมากก บอกเลยว่าเราจำไปตลอดชีวิตเลยล่ะ บางที..เถียงท่านกลับ แต่ถ้า"ไม่เถียง" ก็คงหาว่า เรา "ยอมรับ"
พอ"เถียง พูดดีๆ หรืออธิบาย" ก็จะโดนหาว่า "อยากเอาชนะ" เราเป็นแบบนี้บ่อยจนชินแล้ว และก็เบื่อมาก อยากปรึกษาทุกคนๆ ช่วยมาตอบทีนะคะ ใครผิดใครถูก หรืออะไรยังไง ใครเคยเป็นแบบนี้มาแชร์ประสบการณ์ด้วยนะคะ
ทุกคนเคยเจอปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวมั้ยคะ?
"ดาราเกาหลีศัลย์ทุกคน" เราก็บอกไปว่า "บางทีมันก็ไม่ใช่หรอกแม่ อย่าหัดมองแบบนี้สิ ไม่ศัลย์ก็มีนะแม่" แม่ก็ "มีน้อย" ซักพักนึง ก็พากันเถียงยกใหญ่ว่าอย่างนู้นอย่างนี้ มันแบบนู้นแบบนี้อ่ะแหละ เถียงไปเถียงมา แม่ตะคอกด่าเราเลย "อีนี่หนิ เถียงไม่หยุดอยู่นั่นแหละ"
คำนี้นี่แหละ ที่ทำให้เราน้อยใจ แล้วจะจำไปตลอด ว่าแม่เราเคยพูดแบบนี้กับลูกตัวเอง ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่แม่เคยพูดกับเราแบบนี้ แต่ก่อนก็เคยพูดเหมือนกัน บางครั้ง แม่เราจะชอบพูดแบบนี้ตอนท่านโมโหมากๆ เรียกเราว่า "" บ้างอะไรบ้าง แต่ก็ไม่พยายาม ตอนที่เขาเรียกเราว่า "" มันเป็นตอนที่เราอายุประมาณ 11 ได้ คือตอนนั้น เราไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เขาโมโห เขาก็มาแทนเราว่า "" ตอนนั้นพอฟังก็น้อยใจ เลยถามไปว่า "ทำไมต้องเรียกหนูว่าด้วย" แม่เราก็บอกว่า "เออ กูขอโทษ" เขาแทนตัวเองว่า "กู" ค่ะ เราน้อยใจมากก บอกเลยว่าเราจำไปตลอดชีวิตเลยล่ะ บางที..เถียงท่านกลับ แต่ถ้า"ไม่เถียง" ก็คงหาว่า เรา "ยอมรับ"
พอ"เถียง พูดดีๆ หรืออธิบาย" ก็จะโดนหาว่า "อยากเอาชนะ" เราเป็นแบบนี้บ่อยจนชินแล้ว และก็เบื่อมาก อยากปรึกษาทุกคนๆ ช่วยมาตอบทีนะคะ ใครผิดใครถูก หรืออะไรยังไง ใครเคยเป็นแบบนี้มาแชร์ประสบการณ์ด้วยนะคะ