ผมอายุใกล้จะครึ่ง50แล้วครับ ยังหัวโบราณอยู่ ชอบแบบที่คุยกันศึกษากันไปก่อน
แต่สมัยนี้เจอแต่แบบปุ๊บปั๊บรับโชค เคยเจอแบบที่คุยกันเที่ยงคืนพอรู้ว่าบ้านใกล้กัน ตี3ก็จะให้ออกไปหาเลย
เคสนี้ผมอันเฟรนไปเลย มองเค้าไม่ดีไปเลยครับ
มันทำให้ผมหวนคิดถึงแฟนคนแรกตอน17ปีอยู่ตลอด ตอนนั้นได้คุยกันโดยบังเอิญในเฟส
แลกเบอร์กัน วันแรกคุยกัน4ชั่วโมง วันต่อมาเค้าส่งข้อความมาว่า
"อยากคุยด้วยต่อนะ แต่เมื่อวานเสียตังค์ไปตั้ง200กว่าบาทแหนะ เปลี่ยนซิมได้มั๊ย"
ไม่ได้มองว่าเค้างกเลย ออกจะเขินบวกเอ็นดูด้วยซ้ำ เราก็เปลี่ยนมันวันนั้นเลย
แล้วเราก็คุยกันก่อนนอนทุกกวันผลัดกันโทรวันคู่วันคี่ วันไหนไม่สะดวกก็จะส่งข้อความมาบอก
เป็นอย่างงี้อยู่1ปี จนเค้าถามความรู้สึกเราก็บอกไปตรงๆว่าชอบ แล้วเค้าตอบกับมาว่า "เราไม่ได้ชอบแต่เรารัก"
(คนอะไรวะชอบทำให้เขิน) วันนั้นก็ตกลงเป็นแฟนทั้งที่ยังไม่เจอกันเลย
มีอยู่วันนึงเค้าบอกว่าอยากเจอจะมาหาเราวันกีฬาสีโรงเรียน (เพื่อนเค้าอยู่โรงเรียนเราหลายคน) เราก็โอเค
นัดแนะหาเสื้อนักเรียนหาทางให้เค้าเข้ามาให้ได้ (เพราะคนนอกไม่ให้เข้า) พอเจอกันเขินจนไม่รู้จะเขินยังไง
นั่งตรงข้ามกันแต่คุยกันผ่านทางโทรศัพท์ วันนั้นมีความสุขมากนั่งแท็กซี่ไปส่งเค้า เอาแตะผลัดกันมองหน้า
พอจับหัวจับแก้มเขินจนต้องด่า
พอใกล้ถึงวันปีใหม่เค้าชวนเราไปเค้าท์ดาวน์ที่หัวหิน (บ้านเค้าเอง) เราตอบตกลงอย่างรวดเร็วทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะ
เอาเงินจากไหนไปเที่ยว แต่ก็นั่นแหละหามาจนได้ เราไปอยู่ที่นั่นทั้งหมด 5 วัน มีความสุขมากๆๆ พ่อแม่เค้าดูแลดีมาก
พอกลับมาเราดันลืมตุ๊กตาหมาไส้กรอก บอกว่าเดี๋ยวจะหาโอกาสไปเอาคืน (จริงๆแกล้งลืม)
แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปเอาเพราะโดนบอกเลิกด้วยเหตุผลแปลกๆ งงๆ ตอนนั้นเศร้าไม่เป็นอันทำอะไรเลย
แต่ก็ยังรักและคิดถึงอยู่ตลอดเพราะช่วงเวลานั้นมันดีมากๆ+กับไม่เคยทำให้เสียใจเลยซักครั้ง ขนาดตอนบอกเลิก
เรายังคิดเลยว่าอาจจะเป็นเหตุผลที่บอกไม่ได้ ไม่ได้อยากเลิกจริงๆ (อันนี้เข้าข้างตัวเอง)
ผ่านมา6ปีแล้ว ใน6ปีนี้ก็มีแฟนอีกหลายต่อหลายคนดีบ้างร้ายบ้าง (ส่วนใหญ่จะดี เพราะช่างเลือกเหมือนกัน)
แต่ไม่มีใครทำให้คิดถึงได้เท่าแฟนคนแรกเลยครับ งือออออ!! ทำไงดีครับ ล่าสุดงานรับปริญญาลาดกระบัง
เจอเค้าโดยบังเอิญตัวสั่นไปหมด โบกมือให้กันแล้วก็เดินหนีเลย -///-
ทำไงดีครับ ยังคิดถึงแฟนคนแรกอยู่ ทั้งๆที่ผ่านใครต่อใครมามากมาย
แต่สมัยนี้เจอแต่แบบปุ๊บปั๊บรับโชค เคยเจอแบบที่คุยกันเที่ยงคืนพอรู้ว่าบ้านใกล้กัน ตี3ก็จะให้ออกไปหาเลย
เคสนี้ผมอันเฟรนไปเลย มองเค้าไม่ดีไปเลยครับ
มันทำให้ผมหวนคิดถึงแฟนคนแรกตอน17ปีอยู่ตลอด ตอนนั้นได้คุยกันโดยบังเอิญในเฟส
แลกเบอร์กัน วันแรกคุยกัน4ชั่วโมง วันต่อมาเค้าส่งข้อความมาว่า
"อยากคุยด้วยต่อนะ แต่เมื่อวานเสียตังค์ไปตั้ง200กว่าบาทแหนะ เปลี่ยนซิมได้มั๊ย"
ไม่ได้มองว่าเค้างกเลย ออกจะเขินบวกเอ็นดูด้วยซ้ำ เราก็เปลี่ยนมันวันนั้นเลย
แล้วเราก็คุยกันก่อนนอนทุกกวันผลัดกันโทรวันคู่วันคี่ วันไหนไม่สะดวกก็จะส่งข้อความมาบอก
เป็นอย่างงี้อยู่1ปี จนเค้าถามความรู้สึกเราก็บอกไปตรงๆว่าชอบ แล้วเค้าตอบกับมาว่า "เราไม่ได้ชอบแต่เรารัก"
(คนอะไรวะชอบทำให้เขิน) วันนั้นก็ตกลงเป็นแฟนทั้งที่ยังไม่เจอกันเลย
มีอยู่วันนึงเค้าบอกว่าอยากเจอจะมาหาเราวันกีฬาสีโรงเรียน (เพื่อนเค้าอยู่โรงเรียนเราหลายคน) เราก็โอเค
นัดแนะหาเสื้อนักเรียนหาทางให้เค้าเข้ามาให้ได้ (เพราะคนนอกไม่ให้เข้า) พอเจอกันเขินจนไม่รู้จะเขินยังไง
นั่งตรงข้ามกันแต่คุยกันผ่านทางโทรศัพท์ วันนั้นมีความสุขมากนั่งแท็กซี่ไปส่งเค้า เอาแตะผลัดกันมองหน้า
พอจับหัวจับแก้มเขินจนต้องด่า
พอใกล้ถึงวันปีใหม่เค้าชวนเราไปเค้าท์ดาวน์ที่หัวหิน (บ้านเค้าเอง) เราตอบตกลงอย่างรวดเร็วทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะ
เอาเงินจากไหนไปเที่ยว แต่ก็นั่นแหละหามาจนได้ เราไปอยู่ที่นั่นทั้งหมด 5 วัน มีความสุขมากๆๆ พ่อแม่เค้าดูแลดีมาก
พอกลับมาเราดันลืมตุ๊กตาหมาไส้กรอก บอกว่าเดี๋ยวจะหาโอกาสไปเอาคืน (จริงๆแกล้งลืม)
แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปเอาเพราะโดนบอกเลิกด้วยเหตุผลแปลกๆ งงๆ ตอนนั้นเศร้าไม่เป็นอันทำอะไรเลย
แต่ก็ยังรักและคิดถึงอยู่ตลอดเพราะช่วงเวลานั้นมันดีมากๆ+กับไม่เคยทำให้เสียใจเลยซักครั้ง ขนาดตอนบอกเลิก
เรายังคิดเลยว่าอาจจะเป็นเหตุผลที่บอกไม่ได้ ไม่ได้อยากเลิกจริงๆ (อันนี้เข้าข้างตัวเอง)
ผ่านมา6ปีแล้ว ใน6ปีนี้ก็มีแฟนอีกหลายต่อหลายคนดีบ้างร้ายบ้าง (ส่วนใหญ่จะดี เพราะช่างเลือกเหมือนกัน)
แต่ไม่มีใครทำให้คิดถึงได้เท่าแฟนคนแรกเลยครับ งือออออ!! ทำไงดีครับ ล่าสุดงานรับปริญญาลาดกระบัง
เจอเค้าโดยบังเอิญตัวสั่นไปหมด โบกมือให้กันแล้วก็เดินหนีเลย -///-