ผมเป็นโรคประสาทป่าวครับ

คือผมมีเรื่องอยากระบายอะครับคือผมอยู่กับพ่อเเม่เเต่เหมือนอยู่คนเดียวอะครับคือผมเป็นคนจิตอ่อนขี้กลัวเเละพวกเค้าก็รู้หมดอะครับว่าผมกลัวผมกำลังคิดอะไรกำลังรู้สึกอะไรเเต่พวกเค้าพวกเค้าก็เหมือนเเกล้งให้ผมกลัวผมก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ต้องคิดเเบบนั้น พ่อเเม่น้องเค้าก็รู้ว่าผมคิดอะไรเรื่องหยั่งรู้ใจคนมันเป็นเรื่องธรรมดาซึ่งผมก็รู้เเต่คือตัวผมไม่มีเเต่มันไม่สำคัญตรงที่เค้าจะพาผมไปโรงบาลอย่างเดียวเลยไม่เคยพูดว่าเดี้ยวพาไปทำบุญพาไปนั่งสมาธิที่วัด ไม่เคยได้ยินเลย มีใครเคยเป็นเเบบผมไหมครับ เวลามีคนรู้ความคิดรู้ใจเรา มันอึดอัดมากครับ มีใครเเนะนำอะไรให้ผมได้มั่งครับ บางทีผมก็รู้สึกว่าเค้าจะฆ่าผม ฆ่าทางไศยสาตร์ อะครับ ผมอยากนั่งสมาธิก็ทำไม่ได้เหมือนไม่มีใครเหมทอนอยู่คนเดียวอะครับ เหมือนพ่อกับเเมาเค้าเป็นเจ้ากรรมนายเวณ ผมอะครับ ผมรู้ว่ามันบาปว่าคิดไม่ดีกับเค้าผมก็ถามตรงๆกับเค้าเค้าก็ไม่ตอบ ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงเเล้วอะครับ