กลิ่นกับข้าวจากร้านอาหารริมทางโชยเข้าจมูก ทำให้ความหิวที่มีทรมานมากกว่าเดิม
ฉันรีบตรงรี่เข้าไปใกล้ๆ หิวจังยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน
หน้าตาเนื้อตัวที่มอมแมม ทำให้เค้าไล่ฉันออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา
ฉันเดินทางเร่ร่อนเรื่อยไป ไปตามที่ต่างๆ มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับฉัน
ฉันไม่รู้หรอกว่าชีวิตมันดีหรือร้าย รู้แต่ว่าผู้คนที่พบเจอไม่ได้เป็นมิตรและรังเกียจฉันเสมอ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน ความทรงจำแรกที่จำได้คือ
ฉันติดอยู่ในกองโคลนที่เหม็นเน่า ร่างกายไม่มีแรงพอที่จะขยับไปไหน ท่ามกลางฝนที่เทลงมาไม่ยอมหยุด
ฉันประทังชีวิตด้วยน้ำโคลนแถวนั้น พยายามดิ้นรนที่จะสลัดตัวออกมา จากกองโคลนที่ดูดขาอย่างยากเย็น จนกระทั่งฝนหยุดตก
สามวันผ่านไป...เช้านั้นอากาศอบอุ่นขาของฉันเริ่มมีแรง ฉันเริ่มขยับได้ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นชีวิตเร่ร่อนของฉัน
ระหว่างทางฉันพบคนเร่ร่อนเหมือนกัน เค้าเป็นมิตร และสุดท้ายก็หลอกฟันฉัน จนฉันตั้งท้อง
ใช่ค่ะ...ฉันเร่ร่อนและตั้งท้อง
ท้องที่โตขึ้นทุกวันๆทำให้ฉันเริ่มคิดที่จะหยุดเดินทาง ฉันคงต้องคลอดลูกเองจะหวังพึ่งพาใครคงไม่ได้ ฉันมันน่ารังเกียจฉันรู้ตัวดี
วันนี้ฉันปวดท้องมาก คงใกล้จะคลอดลูกเต็มที่แล้ว ฉันอดทนตั้งหน้าตั้งตาไปให้ถึงชายทุ่ง ที่ฉันเคยไปมาแล้วหลายครั้ง
ที่นั่นเงียบสงบ มีคนเอาควายมาผูกไว้ให้กินหญ้า กว่าจะมาพากลับก็เย็นมากแล้ว ฉันเลือกหาที่ๆดีที่สุดเท่าที่พอจะทำได้และคลอดลูก
ลูกของฉันแข็งแรงดี แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเลี้ยงให้เค้าโตยังไงเหมือนกัน แต่จะพยายาม
ฉันรีบประคองร่างที่ยังเจ็บอยู่เพื่อไปหาอาหารประทังความหิว รีบมาก...เผื่อจะได้กลับมาดูลูก ฉันเข้าไปที่ตลาด ซึ่งมีร้านขายของกินอยู่หลายร้าน ถ้าโชคดีคงมีใครให้กินอะไรบ้าง
หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวร้านนึง...ฉันยืนเมียงมองอยู่นาน กลิ่นน้ำซุปร้อนๆที่โชยมาเข้าจมูก
ทำให้ท้องร้องครวญครางจนทนไม่ไหว
เมื่อคนขายหันหลังไป...ฉันถือโอกาสหยิบลูกชิ้นที่วางอยู่บนหม้อน้ำซุป
แต่แล้ว....ฉันก็พลาด!สะดุดหงายหลังไป เสียงลูกชิ้นตกลงไปในหม้อเสียงดัง พุ่กๆๆๆ จนคนขายหันมามอง
เขาตะโกนว่า "
เอ้ย!....ไม่มีที่จะตายรึไงมาตายในหม้อก๋วยเตี๋ยว"
พลันรีบหยิบกระบวยตักน้ำซุปมาช้อนชั้นออกจากหม้อ แล้วสบัดลงพื้นอย่างแรง
ฉันปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัว....
ปีกของฉันไม่มีเรี่ยวเเรงและฉันกำลังจะตาย....ฉันคิดถึงลูก
ลูก...ที่ฉันวางไข่ไว้ในกองขี้ควาย คงไม่มีโอกาสได้เห็นเค้าเติบโต
ลมหายใจฉันค่อยๆแผ่วลงทุกทีๆพร้อมเสียงสบถสุดท้ายที่ได้ยิน...อีแมลงวันโง่!!!
ขออภัย!! รูปไม่เกี่ยวกับเรื่อง😂
โง่ไป..วัน..วัน
กลิ่นกับข้าวจากร้านอาหารริมทางโชยเข้าจมูก ทำให้ความหิวที่มีทรมานมากกว่าเดิม
ฉันรีบตรงรี่เข้าไปใกล้ๆ หิวจังยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน
หน้าตาเนื้อตัวที่มอมแมม ทำให้เค้าไล่ฉันออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา
ฉันเดินทางเร่ร่อนเรื่อยไป ไปตามที่ต่างๆ มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับฉัน
ฉันไม่รู้หรอกว่าชีวิตมันดีหรือร้าย รู้แต่ว่าผู้คนที่พบเจอไม่ได้เป็นมิตรและรังเกียจฉันเสมอ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน ความทรงจำแรกที่จำได้คือ
ฉันติดอยู่ในกองโคลนที่เหม็นเน่า ร่างกายไม่มีแรงพอที่จะขยับไปไหน ท่ามกลางฝนที่เทลงมาไม่ยอมหยุด
ฉันประทังชีวิตด้วยน้ำโคลนแถวนั้น พยายามดิ้นรนที่จะสลัดตัวออกมา จากกองโคลนที่ดูดขาอย่างยากเย็น จนกระทั่งฝนหยุดตก
สามวันผ่านไป...เช้านั้นอากาศอบอุ่นขาของฉันเริ่มมีแรง ฉันเริ่มขยับได้ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นชีวิตเร่ร่อนของฉัน
ระหว่างทางฉันพบคนเร่ร่อนเหมือนกัน เค้าเป็นมิตร และสุดท้ายก็หลอกฟันฉัน จนฉันตั้งท้อง
ใช่ค่ะ...ฉันเร่ร่อนและตั้งท้อง
ท้องที่โตขึ้นทุกวันๆทำให้ฉันเริ่มคิดที่จะหยุดเดินทาง ฉันคงต้องคลอดลูกเองจะหวังพึ่งพาใครคงไม่ได้ ฉันมันน่ารังเกียจฉันรู้ตัวดี
วันนี้ฉันปวดท้องมาก คงใกล้จะคลอดลูกเต็มที่แล้ว ฉันอดทนตั้งหน้าตั้งตาไปให้ถึงชายทุ่ง ที่ฉันเคยไปมาแล้วหลายครั้ง
ที่นั่นเงียบสงบ มีคนเอาควายมาผูกไว้ให้กินหญ้า กว่าจะมาพากลับก็เย็นมากแล้ว ฉันเลือกหาที่ๆดีที่สุดเท่าที่พอจะทำได้และคลอดลูก
ลูกของฉันแข็งแรงดี แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเลี้ยงให้เค้าโตยังไงเหมือนกัน แต่จะพยายาม
ฉันรีบประคองร่างที่ยังเจ็บอยู่เพื่อไปหาอาหารประทังความหิว รีบมาก...เผื่อจะได้กลับมาดูลูก ฉันเข้าไปที่ตลาด ซึ่งมีร้านขายของกินอยู่หลายร้าน ถ้าโชคดีคงมีใครให้กินอะไรบ้าง
หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวร้านนึง...ฉันยืนเมียงมองอยู่นาน กลิ่นน้ำซุปร้อนๆที่โชยมาเข้าจมูก
ทำให้ท้องร้องครวญครางจนทนไม่ไหว
เมื่อคนขายหันหลังไป...ฉันถือโอกาสหยิบลูกชิ้นที่วางอยู่บนหม้อน้ำซุป
แต่แล้ว....ฉันก็พลาด!สะดุดหงายหลังไป เสียงลูกชิ้นตกลงไปในหม้อเสียงดัง พุ่กๆๆๆ จนคนขายหันมามอง
เขาตะโกนว่า "
พลันรีบหยิบกระบวยตักน้ำซุปมาช้อนชั้นออกจากหม้อ แล้วสบัดลงพื้นอย่างแรง
ฉันปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัว....
ปีกของฉันไม่มีเรี่ยวเเรงและฉันกำลังจะตาย....ฉันคิดถึงลูก
ลูก...ที่ฉันวางไข่ไว้ในกองขี้ควาย คงไม่มีโอกาสได้เห็นเค้าเติบโต
ลมหายใจฉันค่อยๆแผ่วลงทุกทีๆพร้อมเสียงสบถสุดท้ายที่ได้ยิน...อีแมลงวันโง่!!!
ขออภัย!! รูปไม่เกี่ยวกับเรื่อง😂