เหมือนหลุดออกจากวงโคจร

นี่เป็นอีกกระทู้ที่จะว่าต่อจากกระท็ที่แล้วเลยก็ได้ครับนี่แหละเหตุผลบางส่วนที่ทำให้การไปไหนคนเดียวเป็นเรื่องยาก การเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่เกือบทุกอย่างทั้งการต้องออกมาอยู่หอคนเดียว หาเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ๆ กว่าจะเจออะไรที่เข้ากับเราได้ม่ใช่เรื่องง่ายเลย เราเป็นคนที่โชคดีหน่อยที่ได้เรียนในมหาวิทยาลัยใกล้บ้านแถมยังเป็นมหาวิทยาลัยที่โอเคด้วย บรรยากาศก็ดี กลับบ้านช่วงเสาร์อาทิตย์ก็ได้เพราะบ้านอยู่จังหวัดเดียวกัน แต่ในช่วงที่ต้องอยู่ในมหาวิทยาลัยรู้สึกโดดเดี่ยวกลุ่มเพื่อนที่ไปไหนมาหนด้วยกันก็มีนะ แต่บางทีก็เหมือนไม่ค่อยเห็นหัวเราอาจเป็นเพราะบางที พวกเค้าชวนเราแต่เราไม่ไปด้วยก็มีเหตุผลนะอยากนอนอยู่หอบ้าง เงินไม่ค่อยมีบ้างเพราะเราก็ไม่ได้เป็นคนมีฐานะอะไร แต่ก็มีไปกินข้าวไปไหนมาไหนด้วยกันนะ แต่หลังๆมาเหมือนเริ่มห่างๆกันอย่างเห็นได้ชัด ไปไหนเริ่มไม่ชวนเรา เวลาจะไปหนกันก็จะไปคุยในแชทส่วนตัวทั้งๆที่แชทกลุ่มที่เราตั้งกันก็มี หลังๆมาก็เลยต้องจำใจไปไหนคนเดียวให้ได้ คิดไว้ว่ายังไงก็ต้องอยู่ให้รอดในสังคมนี้ที่บ้านเรารอดูความสำเร็จของเราอยู่ ที่ตั้งกระทู้ก็ไม่ได้อะไรครับอยากรู้ว่ามีคนยังเจอเหตุการณ์แบบเดียวกันมั้ย แต่ยังไงเราก็ต้องไปข้างหน้าเนาะ อดทน แม่บอกไว้ หลังๆมาก็เริ่มเซนสิทีฟ ชอบกลับมาร้องห้คนเดียวที่หอ มันเหงาๆ ไม่อยากคุยกับใคร พอเราคุยบางทีอีกฝ่ายก็เหมือนตอบส่งๆเราก็อารมณ์เสียเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้เหงาขนาดนั้นนะ ก็ยังมีเฮฮากับเพื่อนบ้าง แต่มันก็เหมือนเป็นหน้ากากของเรามากกว่าที่ต้องมีความสุข ไม่อยากให้งานมันกร่อยอะครับ แต่ตอนนี้ที่เราสนุกเราก็สนุกจริงๆนะ แต่ลึกๆมันก็ยังดูเหงาอยู่ดี ไม่มีอะไรหรอกครับแค่อยากมาหาที่เล่าเรื่อง555555