สวัสดีค่ะ เราอยู่ม.6 โรงเรียนหญิงล้วน ซึ่งกำลังจะจบอีกไม่กี่เดือน เราทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่ม(ทุกคนในประมาณ5-6คน) ช่วงแรกๆเราก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไม เราก็เลยเปิดใจคุยและขอโทษเพื่อนทุกคนไป เราคิดว่ามันจะดีขึ้นแต่ไม่เลยรอยังอยู่แบบอึดอัดมากๆ ทุกๆครั้งที่เราพยายามพูดหรือคุยมันเหมือนเขาหนีเราตลอดเวลา เขาเอาเราไปพูดจนเรารู้สึกแย่ไปกันใหญ่ เราจะไม่เสียใจเลยถ้าเขาไม่ใช่คนที่เราไว้ใจ ในอีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้วมันค้างคามากๆเลยค่ะ
เวลาเราหวังดีหรือทำดีกับพวกเขา ลับหลังเขาก็จะนินทาว่าสิ่งที่เราทำอะ เราตอแห* คือเราอยากจะทำดีกับพวกเขาเพื่อให้ทุกอย่างมันดีขึ้น พออยู่ต่อหน้าพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเรามาก แต่ก่อนไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดแต่ตอนนี้เขาก็ไปด้วยกันมีแค่เราที่ไม่ได้ไปด้วย พวกเขาแอบไปโดยไม่ให้เรารู้เวลาอัพรูปลงก็จะไปเม้นกันว่าไปกับใคร ไปตอนไหน ให้เหมือนไม่ได้ไปด้วยกันแต่เราก็รู้แหละ อะไรจะบังเอิญกันครบคนขนาดนั้นละ ช่วงแรกๆเราคิดมากมากร้องไห้และเครียดสุดๆ เราคิดว่าพวกเขาคงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้หรอก จนตอนนี้เราทนมา2เดือนแล้ว เราสามารถอยู่คนเดียวได้ ไปเดินเล่นกินข้าวคนเดียวได้ แต่เวลามีงานกลุ่มหรืออะไรแน่นอนเราโดนตัดออกจากกลุ่มนั้นทั้งๆที่เขาบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว เวลาเพื่อนบางคนไปถามว่าเป็นอะไรกับเราทะเลาะกับเราเรื่องอะไรพวกเขาก็ตอบกันไม่ได้ค่ะเพราะที่จริงเราไม่ได้ทำอะไรให้พวกเขา
ทุกคนอาจจะเป็นแบบนี้ค่ะ ถ้ามีเพื่อนไม่ชอบคนไหนก็จะมีเพื่อนในกลุ่มไปชอบตาม ตอนเราเปิดใจคุยพวกเขาก็ไม่ได้พูดนะว่ามันเกิดจากเรื่องอะไรพูดแค่ว่า "ไม่รู้ดิ" เราเป็นคนหัวร้อนค่ะ แต่เรื่องนี้เรากลับนิ่งไปเลย
ที่มาตั้งกระทู้เพราะอยากมาระบายค่ะ และต้องการคำปรึกษาเราไม่ไปโรงเรียนมา1อาทิตย์แล้วค่ะ ตามจริงเรื่องราวมันก็มากกว่านี้แต่เล่าไปมันก็มีแค่ความคิดเราแค่ฝ่ายเดียวเพราะพวกเขาไม่เคยพูดเลยว่าทำไมถึงเปลี่ยนไป
ทะเลาะกันเพื่อนทำอะไรก็ดูอยู่ลงไปหมด
เวลาเราหวังดีหรือทำดีกับพวกเขา ลับหลังเขาก็จะนินทาว่าสิ่งที่เราทำอะ เราตอแห* คือเราอยากจะทำดีกับพวกเขาเพื่อให้ทุกอย่างมันดีขึ้น พออยู่ต่อหน้าพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเรามาก แต่ก่อนไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดแต่ตอนนี้เขาก็ไปด้วยกันมีแค่เราที่ไม่ได้ไปด้วย พวกเขาแอบไปโดยไม่ให้เรารู้เวลาอัพรูปลงก็จะไปเม้นกันว่าไปกับใคร ไปตอนไหน ให้เหมือนไม่ได้ไปด้วยกันแต่เราก็รู้แหละ อะไรจะบังเอิญกันครบคนขนาดนั้นละ ช่วงแรกๆเราคิดมากมากร้องไห้และเครียดสุดๆ เราคิดว่าพวกเขาคงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้หรอก จนตอนนี้เราทนมา2เดือนแล้ว เราสามารถอยู่คนเดียวได้ ไปเดินเล่นกินข้าวคนเดียวได้ แต่เวลามีงานกลุ่มหรืออะไรแน่นอนเราโดนตัดออกจากกลุ่มนั้นทั้งๆที่เขาบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว เวลาเพื่อนบางคนไปถามว่าเป็นอะไรกับเราทะเลาะกับเราเรื่องอะไรพวกเขาก็ตอบกันไม่ได้ค่ะเพราะที่จริงเราไม่ได้ทำอะไรให้พวกเขา
ทุกคนอาจจะเป็นแบบนี้ค่ะ ถ้ามีเพื่อนไม่ชอบคนไหนก็จะมีเพื่อนในกลุ่มไปชอบตาม ตอนเราเปิดใจคุยพวกเขาก็ไม่ได้พูดนะว่ามันเกิดจากเรื่องอะไรพูดแค่ว่า "ไม่รู้ดิ" เราเป็นคนหัวร้อนค่ะ แต่เรื่องนี้เรากลับนิ่งไปเลย
ที่มาตั้งกระทู้เพราะอยากมาระบายค่ะ และต้องการคำปรึกษาเราไม่ไปโรงเรียนมา1อาทิตย์แล้วค่ะ ตามจริงเรื่องราวมันก็มากกว่านี้แต่เล่าไปมันก็มีแค่ความคิดเราแค่ฝ่ายเดียวเพราะพวกเขาไม่เคยพูดเลยว่าทำไมถึงเปลี่ยนไป