สวัสดี เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เราก็คงเหมือนคนปกติทั่วไปแหละ เราแอบชอบคนๆหนึ่งอยู่
เราก็ไม่เข้าใจตัวเองนะว่าทำไมเราถึงต้องนึกถึงเค้า เป็นห่วงเค้าตลอดเวลา ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้จะสนใจอะไรในตัวเราเลยด้วยซ้ำ
ด้วยที่เรารู้เรื่องราวของเค้าบางอย่างด้วยแหละ
ยิ่งทำให้เราเป็นห่วง และความเป็นห่วงคงเป็นจุดเริ่มต้นของการกระทำเรา
เราพยายามจะสร้างพรหมลิขิตของเราเองโดยการที่พยายามไปในทุกๆที่ที่คิดว่าเค้าจะไป ร้านอาหารตามสั่ง ห้องสมุด
ร้านกาแฟ
บลาๆ โดยทำเป็นเดินสวนๆกัน ขับรถสวนบ้าง เอ้า บังเอิญจัง "เอ้า มาทำไร?" "เอ้า จะไปไหน"
พยายามๆ ๆ มันเริ่มมากขึ้นๆ เรารู้ว่าเค้าจะมากินข้าวร้านนี้เวลานี้ เราก็ขับรถออกมาเพื่อดูว่า วันนี้เค้ามารึยัง แต่ก็ไม่ได้อะไรนะ แค่ขับผ่านเฉยๆและขับวนไปวนมา รอจนเค้ากินเสร็จแล้วดูต่อว่าเค้าจะไปไหนต่อ บางวันขับตามเค้าไปเรื่อยๆ แบบนักสืบ แต่ไม่ใช่เลย เหมือนโรคจิตมากกว่า เวลาเห็นเค้าเช็คอินที่ไหน ถ้าว่างอยู่หรือเป็นไปได้ เราจะรีบไปที่นั้นทันที ช่วงสอบเค้าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเหมือนกันกับเรา เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าวันไหนเค้าจะมา วันไหนจะไม่มา แต่ในทุกๆวันช่วงสอบ เราจะเดินดูทุกชั้นของห้องสมุด ว่าวันนี้เค้ามารึยัง นั่งตรงไหน อารมณ์แบบแค่ได้เห็นก็ดีใจแล้วอ่ะ ว่าเราอยู่ใกล้ๆกันนะ เราจะคอยตามดูทุกอย่างของเค้า เรื่องราวในอินสตราแกรมบ้าง เฟสบุ้คบ้าง วันหนึ่งเราเคยถามเค้าว่าบ้านเค้าอยู่ไหน แบบตอนนั้นยังไม่ได้สนใจอ่ะ ถามไปงั้นๆ บังเอิญอยู่จังหวัดบ้านแม่เราพอดี แล้ว ณ ปัจจุบันรู้สึกกับเค้ามากขึ้นกลับมานึก อ๋อพอจำได้ว่าโอเค บ้านเค้าอยู่ระแวกนี้นะ ซึ่งนั่นเป็นข้อมูลที่กว้างมาก ถ้าเปรียบเทียบให้เห็นชัดๆอารมณ์เหมือนบอกว่าบ้านอยู่แถวลาดพร้าวนะ จบข้อมูลมีแค่นี้ แล้วลองนึกดูว่าไม่มีอะไรเด่นเลยที่จะทำให้รู้ว่าบ้านเค้าหลังไหน ตรงไหนอะไรยังไง แต่ด้วยความที่เราก็คือเราแหละ
>>> วันนั้นพอดีได้กลับไปอยู่ที่นั่นสักระยะ วันแรกที่เราไปอยู่เลย เราเริ่มออกตามหาบ้านเค้า ฟังดูปัญญาอ่อนอ่ะ ตามหาไปเพิ่ือ !!!! สมองคิดไรอยู่ คือแบบวันนั้นข้อมูลที่เรามีคือ บ้านอยู่แถวนี้ รู้แค่ว่าประตูบ้านเค้าเป็นยังไง วันนั้นเรากขับรถหา แต่ก็นะ จะไปเจอได้ไง คนในพื้นที่ก็ไม่ใช่ ถ้าเจอนี่ก็แบบสุดยอดอ่ะ เริ่มมืดแล้วเราเลยกลับ วันต่อมาไม่ย่อท้อค่ะ ข้อมูลยังมีเท่าเดิม หาต่อ ซอยเดิมก็กลับไปหาซ้ำ เริ่มหากว้างขึ้นๆ ห่างไป 3-4 กม.ก็ไป เข้ามันทุกซอย ขับวนไปวนมา แต่ก็ไม่เกิดผลใดใด จนวันที่ 3 เราเริ่มท้อ แต่บังเอิญเราขุดเฟสเค้าไปเรื่อยๆ ไปเจอวิดิโอหนึ่ง ซึ่งก็ทำให้เราได้เห็นเศษเสี้ยวถนนทางเข้าบ้านของเค้า และสีกำแพงบ้านของเค้า และนอกจากนั้นเดชะบุญ เราเห็น เห็นว่าถนนเส้นนั้นมีรถสายผ่าน หัวใจเริ่มมีหวัง ทันใดนั้น เราก็เริ่มโฟกัสได้แคปลง วันนั้นเราก็ได้รอรถสายที่เส้นหลัก จากนั้นก็ขับตามไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่เจออะไร เราก็ขับย้อนไปย้อนมาหลายรอบมาก พอรอบสุดท้ายที่เราว่าจะเลิกหาแล้ว ตาเราได้เหลี่ยวหันไปเจอกับกำแพงบ้าน เอ้ะ สีเดียวกับในวิดิโอนั้นเลย เรารีบเปิดไฟเลี้ยว ติ๊กต๊อกๆ ขับไปที่บ้านหลังนั้น คุณพระคุณเจ้า อยากจะกรีดร้องดังๆว่า ฉันเจอแล้ว บ้านของเค้า ฉันทำได้ โอ้ว เป็นความรู้สึกที่ภูมิใจในตัวเองมาก ยิ่งกว่าสอบเข้ามหาลัย 5555 จนตอนนี้ก็ยังสงสัย ว่าเจอบ้านเค้าแล้วเราจะทำอะไรได้หรอ แค่ได้รู้พิกัดแบบนี้หรอ แต่ก็นั่นแหละเป็นความสุขแบบหนึ่งที่เราลือกที่จะสร้างให้ตัวเองได้ และอยากรู้ว่า เราควรจะพอดีไหม เราทำไปเพื่ออะไร เราเข้าข่ายเป็นโรคจิตใช่มั้ย คุณคิดว่ายังไงบ้าง
คุณเคยแอบชอบใครแล้วทำอะไรแบบนี้บ้างมั้ย? เราควรหยุดดีมั้ย?
เราก็ไม่เข้าใจตัวเองนะว่าทำไมเราถึงต้องนึกถึงเค้า เป็นห่วงเค้าตลอดเวลา ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้จะสนใจอะไรในตัวเราเลยด้วยซ้ำ
ด้วยที่เรารู้เรื่องราวของเค้าบางอย่างด้วยแหละ
เราพยายามจะสร้างพรหมลิขิตของเราเองโดยการที่พยายามไปในทุกๆที่ที่คิดว่าเค้าจะไป ร้านอาหารตามสั่ง ห้องสมุด
ร้านกาแฟ
พยายามๆ ๆ มันเริ่มมากขึ้นๆ เรารู้ว่าเค้าจะมากินข้าวร้านนี้เวลานี้ เราก็ขับรถออกมาเพื่อดูว่า วันนี้เค้ามารึยัง แต่ก็ไม่ได้อะไรนะ แค่ขับผ่านเฉยๆและขับวนไปวนมา รอจนเค้ากินเสร็จแล้วดูต่อว่าเค้าจะไปไหนต่อ บางวันขับตามเค้าไปเรื่อยๆ แบบนักสืบ แต่ไม่ใช่เลย เหมือนโรคจิตมากกว่า เวลาเห็นเค้าเช็คอินที่ไหน ถ้าว่างอยู่หรือเป็นไปได้ เราจะรีบไปที่นั้นทันที ช่วงสอบเค้าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเหมือนกันกับเรา เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าวันไหนเค้าจะมา วันไหนจะไม่มา แต่ในทุกๆวันช่วงสอบ เราจะเดินดูทุกชั้นของห้องสมุด ว่าวันนี้เค้ามารึยัง นั่งตรงไหน อารมณ์แบบแค่ได้เห็นก็ดีใจแล้วอ่ะ ว่าเราอยู่ใกล้ๆกันนะ เราจะคอยตามดูทุกอย่างของเค้า เรื่องราวในอินสตราแกรมบ้าง เฟสบุ้คบ้าง วันหนึ่งเราเคยถามเค้าว่าบ้านเค้าอยู่ไหน แบบตอนนั้นยังไม่ได้สนใจอ่ะ ถามไปงั้นๆ บังเอิญอยู่จังหวัดบ้านแม่เราพอดี แล้ว ณ ปัจจุบันรู้สึกกับเค้ามากขึ้นกลับมานึก อ๋อพอจำได้ว่าโอเค บ้านเค้าอยู่ระแวกนี้นะ ซึ่งนั่นเป็นข้อมูลที่กว้างมาก ถ้าเปรียบเทียบให้เห็นชัดๆอารมณ์เหมือนบอกว่าบ้านอยู่แถวลาดพร้าวนะ จบข้อมูลมีแค่นี้ แล้วลองนึกดูว่าไม่มีอะไรเด่นเลยที่จะทำให้รู้ว่าบ้านเค้าหลังไหน ตรงไหนอะไรยังไง แต่ด้วยความที่เราก็คือเราแหละ
>>> วันนั้นพอดีได้กลับไปอยู่ที่นั่นสักระยะ วันแรกที่เราไปอยู่เลย เราเริ่มออกตามหาบ้านเค้า ฟังดูปัญญาอ่อนอ่ะ ตามหาไปเพิ่ือ !!!! สมองคิดไรอยู่ คือแบบวันนั้นข้อมูลที่เรามีคือ บ้านอยู่แถวนี้ รู้แค่ว่าประตูบ้านเค้าเป็นยังไง วันนั้นเรากขับรถหา แต่ก็นะ จะไปเจอได้ไง คนในพื้นที่ก็ไม่ใช่ ถ้าเจอนี่ก็แบบสุดยอดอ่ะ เริ่มมืดแล้วเราเลยกลับ วันต่อมาไม่ย่อท้อค่ะ ข้อมูลยังมีเท่าเดิม หาต่อ ซอยเดิมก็กลับไปหาซ้ำ เริ่มหากว้างขึ้นๆ ห่างไป 3-4 กม.ก็ไป เข้ามันทุกซอย ขับวนไปวนมา แต่ก็ไม่เกิดผลใดใด จนวันที่ 3 เราเริ่มท้อ แต่บังเอิญเราขุดเฟสเค้าไปเรื่อยๆ ไปเจอวิดิโอหนึ่ง ซึ่งก็ทำให้เราได้เห็นเศษเสี้ยวถนนทางเข้าบ้านของเค้า และสีกำแพงบ้านของเค้า และนอกจากนั้นเดชะบุญ เราเห็น เห็นว่าถนนเส้นนั้นมีรถสายผ่าน หัวใจเริ่มมีหวัง ทันใดนั้น เราก็เริ่มโฟกัสได้แคปลง วันนั้นเราก็ได้รอรถสายที่เส้นหลัก จากนั้นก็ขับตามไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่เจออะไร เราก็ขับย้อนไปย้อนมาหลายรอบมาก พอรอบสุดท้ายที่เราว่าจะเลิกหาแล้ว ตาเราได้เหลี่ยวหันไปเจอกับกำแพงบ้าน เอ้ะ สีเดียวกับในวิดิโอนั้นเลย เรารีบเปิดไฟเลี้ยว ติ๊กต๊อกๆ ขับไปที่บ้านหลังนั้น คุณพระคุณเจ้า อยากจะกรีดร้องดังๆว่า ฉันเจอแล้ว บ้านของเค้า ฉันทำได้ โอ้ว เป็นความรู้สึกที่ภูมิใจในตัวเองมาก ยิ่งกว่าสอบเข้ามหาลัย 5555 จนตอนนี้ก็ยังสงสัย ว่าเจอบ้านเค้าแล้วเราจะทำอะไรได้หรอ แค่ได้รู้พิกัดแบบนี้หรอ แต่ก็นั่นแหละเป็นความสุขแบบหนึ่งที่เราลือกที่จะสร้างให้ตัวเองได้ และอยากรู้ว่า เราควรจะพอดีไหม เราทำไปเพื่ออะไร เราเข้าข่ายเป็นโรคจิตใช่มั้ย คุณคิดว่ายังไงบ้าง