สวัสดีครับ ผมคบกับแฟนคนนี้มาเกือบจะเก้าปีแล้ว แต่หลังๆผมเริ่มไม่แน่ใจว่าคนนี้ใช้จริงๆไหม
สองปีที่ผ่านมาผมได้ทุนไปเรียนยุโรปเป็นเวลาสองปี นั่นทำให้เราทั้งสองคนห่างกันออกไปแต่เราก็ยังรอดมาได้ ความสัมพันธ์ตอนห่างๆกันมันก็ไม่ได้ดีนักแต่เราจัดการกันได้เพราะเค้ามีความยุ่งกับงานมากๆ จันทร์ถึงศุกร์ทำงานเลิกทุ่มนึง เอางานมาทำที่บ้านต่ออีกถึงตีสอง เสาร์อาทิตย์เค้าก็ขอที่จะอยู่กับที่บ้านของเค้าแต่ก็ไม่ใช่ไปนอนเฉยๆ ต้องทำธุรกิจครอบครัวและเสาร์อาทิตย์ก็ต้องเข้าไปดูเรื่อยๆ โชคดีที่เวลาผมตรงกับช่วงดึกๆของเค้า เราเลยพอจัดการกันได้
ปัญหาเริ่มมาเกิดเมื่อหลังผมเรียนจบและเริ่มคิดเรื่องแต่งงาน ผมคุยกับเค้าทำให้ผมรู้เลยว่าเค้าไม่มีเวลาให้ผมได้มากกว่านี้แล้ว เค้าทำงานจนไม่มีชีวิตของตัวเองและการเจียดเวลาให้ผมมันคือสุดๆแล้วจริงๆ แต่งงานไปเนี่ยผมไม่แน่ใจเลยว่าผมจะทนได้ไหมเพราะสองปีที่ผ่านมามันทำให้ผมอยากอยู่กับแฟนเยอะๆ แต่แต่งไปผมก็คงได้แต่นั่งดูเค้าทำงานที่บ้านทุกวันแน่นอน ถึงอยู่บ้านเดียวกันแต่ใจเค้าอยู่กับงานไม่ใช่กับผมอ่ะ...
อนึ่งตอนนี้มีบริษัทแถวนั้นติดต่ออยากให้ผมไปทำงาน ซึ่งมันเปนงานที่ผมอยากทำเลยแหละแถมเงินเดือนดีกว่าที่นี่ด้วย แฟนผมก็สนับสนุนนะ เพราะสองปีที่เราอยู่ห่างกันปัญหากลับน้อยเพราะเวลาว่างของผมตรงกับช่วงดึกๆของเค้าทำให้ผมเรียกร้องน้อยลง ส่วนเค้าก็ขอให้ผมกลับมาเจอเรื่อยๆ ซึ่งผมก็กลับมาเยี่ยมทุกปี เราทั้งคู่ดูจะพอใจกับความสัมพันธ์แบบนี้....แต่มันก็ห่างจนไม่แน่ใจว่ายังเรียกว่าแฟนกันได้จริงๆ? ถ้าเลือกแบบนี้ก็เหมือนผมยื้อเวลาออกไป พอถึงวันที่ผมกลับไทยจริงๆ ความยุ่งของเค้าก็จะทำให้ผมเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาอีก
ผมไปปรึกษากับหลายๆคน บางคนก็เสนอให้ผมเลิกๆไป หาคนใหม่ที่ยุโรปไปเลย บางคนก็บอกให้ไปมีกิ๊กซะ บางคนก็บอกก็ถ้ารักเค้าก็ต้องทนและหวังว่าบางอย่างมันจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น รบกวนแนะนำด้วยครับ
ถ้าแฟนไม่มีเวลาให้ จะทำอย่างไรดีครับ
สองปีที่ผ่านมาผมได้ทุนไปเรียนยุโรปเป็นเวลาสองปี นั่นทำให้เราทั้งสองคนห่างกันออกไปแต่เราก็ยังรอดมาได้ ความสัมพันธ์ตอนห่างๆกันมันก็ไม่ได้ดีนักแต่เราจัดการกันได้เพราะเค้ามีความยุ่งกับงานมากๆ จันทร์ถึงศุกร์ทำงานเลิกทุ่มนึง เอางานมาทำที่บ้านต่ออีกถึงตีสอง เสาร์อาทิตย์เค้าก็ขอที่จะอยู่กับที่บ้านของเค้าแต่ก็ไม่ใช่ไปนอนเฉยๆ ต้องทำธุรกิจครอบครัวและเสาร์อาทิตย์ก็ต้องเข้าไปดูเรื่อยๆ โชคดีที่เวลาผมตรงกับช่วงดึกๆของเค้า เราเลยพอจัดการกันได้
ปัญหาเริ่มมาเกิดเมื่อหลังผมเรียนจบและเริ่มคิดเรื่องแต่งงาน ผมคุยกับเค้าทำให้ผมรู้เลยว่าเค้าไม่มีเวลาให้ผมได้มากกว่านี้แล้ว เค้าทำงานจนไม่มีชีวิตของตัวเองและการเจียดเวลาให้ผมมันคือสุดๆแล้วจริงๆ แต่งงานไปเนี่ยผมไม่แน่ใจเลยว่าผมจะทนได้ไหมเพราะสองปีที่ผ่านมามันทำให้ผมอยากอยู่กับแฟนเยอะๆ แต่แต่งไปผมก็คงได้แต่นั่งดูเค้าทำงานที่บ้านทุกวันแน่นอน ถึงอยู่บ้านเดียวกันแต่ใจเค้าอยู่กับงานไม่ใช่กับผมอ่ะ...
อนึ่งตอนนี้มีบริษัทแถวนั้นติดต่ออยากให้ผมไปทำงาน ซึ่งมันเปนงานที่ผมอยากทำเลยแหละแถมเงินเดือนดีกว่าที่นี่ด้วย แฟนผมก็สนับสนุนนะ เพราะสองปีที่เราอยู่ห่างกันปัญหากลับน้อยเพราะเวลาว่างของผมตรงกับช่วงดึกๆของเค้าทำให้ผมเรียกร้องน้อยลง ส่วนเค้าก็ขอให้ผมกลับมาเจอเรื่อยๆ ซึ่งผมก็กลับมาเยี่ยมทุกปี เราทั้งคู่ดูจะพอใจกับความสัมพันธ์แบบนี้....แต่มันก็ห่างจนไม่แน่ใจว่ายังเรียกว่าแฟนกันได้จริงๆ? ถ้าเลือกแบบนี้ก็เหมือนผมยื้อเวลาออกไป พอถึงวันที่ผมกลับไทยจริงๆ ความยุ่งของเค้าก็จะทำให้ผมเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาอีก
ผมไปปรึกษากับหลายๆคน บางคนก็เสนอให้ผมเลิกๆไป หาคนใหม่ที่ยุโรปไปเลย บางคนก็บอกให้ไปมีกิ๊กซะ บางคนก็บอกก็ถ้ารักเค้าก็ต้องทนและหวังว่าบางอย่างมันจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น รบกวนแนะนำด้วยครับ