ขอบคุณท่านที่เข้ามาอ่านทุกท่านนะครับ ตอนสองมาแล้วครับผม
ตอน รักแรก
Ep.2 สิ่งที่ได้รู้
"ฉันไม่ได้ชื่อคุณพยาบาลนะคะ...ฉันชื่อ"อามินะห์" นั่นคือประโยคแนะนำตัวของเธอ เธอทำผมอึ้งไปครู่หนึ่ง..สติสัมปัชชัญญะของผมกลับมาด้วยคำถามของเธอ
"เป็นอะไรมาคะ"
“เป็นช่างซ่อมบำรุงครับ” ...ผมตอบ บอกตรงๆไม่ได้ตั้งใจจะกวนตีนหรืออะไรแต่สมองในการสั่งการยังไม่คงที่เพราะยังตะลึงอยู่ครับ
"อ๋ออออ เหรอคะ" เธอมองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แต่แอบอมยิ้มที่มุมปากแล้วตอบการสนทนาภาษาเกรียนของผมว่า
"อาการแบบนี้ต้องส่งตัวไปโรงพยาบาลนะคะ ยาที่ห้องพยาบาลของโรงงานรักษาไม่ได้ค่ะ" เอาแล้วๆๆเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อแล้วก็อกเอ้ยยย ผมนึกในใจด้วยความเหิมเกริม
"ส่งไปไหนก็ไปครับ..ถ้า...อามินะห์ไปเป็นพยาบาลประจำตัวให้ผม" ผมส่งยิ้มเล็กๆให้เธอโดยหวังว่าเธอจะสานต่อ
"งั้นนะห์คงต้องถามแฟนดูก่อนนะคะ แฮ่ๆๆ" เธอตอบพร้อมหัวเราะแห้งๆ ผมเหวอ-สิครับ เง้อออ...เธอมีแฟนแล้ว
"งั้นผมขอแค่พาราสักสองเม็ดแล้วกันครับปวดหัวนิดหน่อยน่ะครับกินเหล้ามาแล้วแฮ้งอ่ะ" ผมตอบด้วยอาการเจียมตัวและหน้าเสียนิดหน่อย
"ไม่ได้ค่ะๆ ต้องนอนพักนะคะ" เธอตอบเสียงแข็ง
"ต้องทำงานกับเครื่องจักรนะ มันอันตรายกินแค่พาราไม่ได้หรอกต้องนอนพักซักครึ่งชั่วโมงนะคะ" เธอบอกเหตุผล
"เหรอครับ ฮ่าๆๆเอางั้นก็ได้" ผมตอบ ด้วยนึกในใจว่าก็ดีนะจะได้อู้งานซักชั่วโมง แล้วเธอก็ให้ผมไปนอนบนเตียงที่อยู่ในห้องพยาบาล
"หลับซักตื่นนะคะจะได้หาย เดี๋ยวนะห์เข้าห้องน้ำก่อน" แล้วเธอก็เดินออกไป เวลาผ่านไปซักห้านาทีมีคนเดินเข้ามาในห้องพยาบาลผมหันไปดูก็เจอพนักงานหญิงรุ่นพี่เข้ามา
"เป็นอะไรมาล่ะเจ๊" ผมถามน้ำเสียงลอยๆด้วยอาการของยาแก้ปวดเริ่มออกฤทธิ์
"เจ๊ปวดท้องเมนส์ว่าจะหายามากินซะหน่อย แกมาจีบพยาบาลใหม่เหรออีก็อก แหมๆๆ ร้อยวันพันปีไม่เห็นป่วย" อีเจ๊วัยทองถามเชิงประชดประชัน
"จีบอะไรล่ะเจ๊เค้ามีผัวแล้ว" ผมตอบแบบหัวเสีย
"เค้าพึ่งเลิกกับแฟนมาเดือนนึง ตอนนี้เค้าโสดเฟ้ย เจ๊เข้ามาคุยกับน้องอามินะห์แล้วรอบนึง" สิ่งที่ได้ยินทำให้ผมตาสว่างเลย หายง่วงเลยทันทีครับ
…สิ่งที่ได้รู้จากเจ๊หน่อยทำให้ผมรู้สึกฮึกเหิมแปลกๆ..นึกในใจว่ากูยังมีหวังอยู่เว้ยเห้ย...
..พลางคิดถึงเรื่องที่นะห์โกหกเราว่ามีแฟนก็รู้เลยว่า...
...อ้าวเห้ย...ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า...
โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับผม / ก็อก
ชีวิตรักของผมที่GDHควรเอาไปทำเป็นภาพยนต์ ตอน รักแรก Ep.2
ตอน รักแรก
Ep.2 สิ่งที่ได้รู้
"ฉันไม่ได้ชื่อคุณพยาบาลนะคะ...ฉันชื่อ"อามินะห์" นั่นคือประโยคแนะนำตัวของเธอ เธอทำผมอึ้งไปครู่หนึ่ง..สติสัมปัชชัญญะของผมกลับมาด้วยคำถามของเธอ "เป็นอะไรมาคะ"
“เป็นช่างซ่อมบำรุงครับ” ...ผมตอบ บอกตรงๆไม่ได้ตั้งใจจะกวนตีนหรืออะไรแต่สมองในการสั่งการยังไม่คงที่เพราะยังตะลึงอยู่ครับ "อ๋ออออ เหรอคะ" เธอมองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แต่แอบอมยิ้มที่มุมปากแล้วตอบการสนทนาภาษาเกรียนของผมว่า "อาการแบบนี้ต้องส่งตัวไปโรงพยาบาลนะคะ ยาที่ห้องพยาบาลของโรงงานรักษาไม่ได้ค่ะ" เอาแล้วๆๆเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อแล้วก็อกเอ้ยยย ผมนึกในใจด้วยความเหิมเกริม
"ส่งไปไหนก็ไปครับ..ถ้า...อามินะห์ไปเป็นพยาบาลประจำตัวให้ผม" ผมส่งยิ้มเล็กๆให้เธอโดยหวังว่าเธอจะสานต่อ "งั้นนะห์คงต้องถามแฟนดูก่อนนะคะ แฮ่ๆๆ" เธอตอบพร้อมหัวเราะแห้งๆ ผมเหวอ-สิครับ เง้อออ...เธอมีแฟนแล้ว "งั้นผมขอแค่พาราสักสองเม็ดแล้วกันครับปวดหัวนิดหน่อยน่ะครับกินเหล้ามาแล้วแฮ้งอ่ะ" ผมตอบด้วยอาการเจียมตัวและหน้าเสียนิดหน่อย
"ไม่ได้ค่ะๆ ต้องนอนพักนะคะ" เธอตอบเสียงแข็ง "ต้องทำงานกับเครื่องจักรนะ มันอันตรายกินแค่พาราไม่ได้หรอกต้องนอนพักซักครึ่งชั่วโมงนะคะ" เธอบอกเหตุผล "เหรอครับ ฮ่าๆๆเอางั้นก็ได้" ผมตอบ ด้วยนึกในใจว่าก็ดีนะจะได้อู้งานซักชั่วโมง แล้วเธอก็ให้ผมไปนอนบนเตียงที่อยู่ในห้องพยาบาล "หลับซักตื่นนะคะจะได้หาย เดี๋ยวนะห์เข้าห้องน้ำก่อน" แล้วเธอก็เดินออกไป เวลาผ่านไปซักห้านาทีมีคนเดินเข้ามาในห้องพยาบาลผมหันไปดูก็เจอพนักงานหญิงรุ่นพี่เข้ามา
"เป็นอะไรมาล่ะเจ๊" ผมถามน้ำเสียงลอยๆด้วยอาการของยาแก้ปวดเริ่มออกฤทธิ์ "เจ๊ปวดท้องเมนส์ว่าจะหายามากินซะหน่อย แกมาจีบพยาบาลใหม่เหรออีก็อก แหมๆๆ ร้อยวันพันปีไม่เห็นป่วย" อีเจ๊วัยทองถามเชิงประชดประชัน "จีบอะไรล่ะเจ๊เค้ามีผัวแล้ว" ผมตอบแบบหัวเสีย "เค้าพึ่งเลิกกับแฟนมาเดือนนึง ตอนนี้เค้าโสดเฟ้ย เจ๊เข้ามาคุยกับน้องอามินะห์แล้วรอบนึง" สิ่งที่ได้ยินทำให้ผมตาสว่างเลย หายง่วงเลยทันทีครับ
..พลางคิดถึงเรื่องที่นะห์โกหกเราว่ามีแฟนก็รู้เลยว่า...
...อ้าวเห้ย...ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า...
โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับผม / ก็อก