คุณมีความเห็นยังไงกับคนที่มีตรรกะแบบนี้ "ไม่ผิดทำไมต้องขอโทษ"

เคยขอโทษ เพื่อนคนหนึ่งซึ่งนิสัยไม่เคยเห็นความผิดของตัวเอง แต่มุมหนึ่งยังมีความดีอยู่บ้าง ถึงจะชอบวีนหรือเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลก็เถอะ บางครั้งคุยกันเลยทำให้เกิดอารมณ์โมโหเพราะไม่สามารถคุยกันให้เข้าใจได้ พอเย็นลงก็ขอโทษ จะได้กลับมาเป็นเพื่อนกันใหม่

แต่ล่าสุด คือไม่ขอโทษแล้วจ้า เพราะเขาควรจะรู้สึกความผิดของตัวเองบ้าง ก็ไม่ได้คุยกันเป็นเดือน แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องทำงานร่วมกันในแผนกก็มีคุยกันบ้างในเรื่องงาน นอกนั้นไม่ยุ่ง

การไม่ขอโทษของเรา ตรรกะคือ ไม่มี ... เพราะการขอโทษบ่อยๆ คนที่ผิดจริงๆจะเคยตัว เขาจะไม่รู้ถึงความผิดของตัวเองเลย