เชื่อว่าหลายๆคน ถ้าเจอแบบนี้กะตัวก็คงไม่ชอบแน่ๆ
เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยมันอึดอัดมาก เราจะวางตัวยังไงดี เรารู้ว่าเขาไม่ได้ชอบเราหรอก เพราะรู้สึกได้ในหลายๆอย่าง
เราทำงานอยู่ที่เดียวกัน ตำแหน่งเดียวกัน เราเพิ่งเข้างานมาทีหลัง ก็จะมีเพื่อนๆที่อยู่ก่อนมาคอยสอนงานให้ เรากะเขาจะไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไร นับคำได้
เขาเป็นคนพูดมาก ปากหมา เฟรนลี่กะทุกคนยกเว้นเรา ด้วยความที่เราเป็นคนเงียบๆมั้ง เลยไม่อยากคุยด้วย อันนี้ก็พอเข้าใจ ในเมื่อเขาเฉยๆ เราก็เฉยๆ
เขาจะเป็นผู้ชายที่ชอบเทคแคร์พี่ๆเพื่อนๆมาก อย่างเช่น แวะซื้อข้าวเช้าให้ แกะใส่ชามให้โดยที่ไม่ต้องบอก ทำงานช่วยเหลือทุกคน รักเด็ก ชอบเล่นกับเด็กเล็กๆ เวลาลูกค้าอุ้มลูกมาก็จะเข้ามาเล่น ทำให้เด็กหัวเราะมีความสุข จนลูกค้าติด พี่ๆในที่ทำงานเอาลูกมาเล่น ก็จะรู้เลยว่าเด็กติดเขาทุกครั้งที่มาเล่น แลดูเป็นคนนิสัยดี อบอุ่น รักเด็ก แต่เสียอย่างเดียวที่ปาก เราก็ไม่ชอบคนปากหมาอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยได้คุยกัน เวลาปิดที่ทำงานแต่ละวันจะจัดเวรกันถือกุญแจคนละวันเพื่อรอปิดที่ทำงาน จะเป็นเวรหรือไม่เวร เขาก็จะอยู่กลับพร้อมกันกับคนถือกุญแจ กลับช้าสุดก็จะมีประมาณ4-5คนเพื่อรอกัน รวมถึงเราด้วยในนั้นที่กลับจนกว่าจะประตูปิด ทั้งที่ไม่ใช่เวร แต่ก็อยู่รอเพราะกลับพร้อมเขา
ลืมบอกไปว่าก่อนหน้านี้เวลาเรากลับ เราเดินไปขึ้นรถกลับเองคนเดียว แต่เขาอาสาขี่มอไซไปส่ง เราเลยกลับกะเขาตลอด และเป็นช่วงเวลาที่เราเริ่มคุยกันและสนิทกันมากขึ้น เราเริ่มรู้สึกดีกะเขาช่วงเวลาตอนนี้เหมือนว่าอะไรๆจะดีขึ้นใช่มะ?
บอกเลยว่าไม่ใช่!! จนกระทั้งมีน้องน้องใหม่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน เขาก็เปลี่ยนไป มีอะไรก็ช่วยสอนงาน บอกงานให้ ดูแลดีทุกอย่าง น้ำเสียงที่พูดก็ไม่ใช่น้ำเสียงที่พูดกะเพื่อนๆ จะชอบพูดเสียงเบาๆให้ได้ยินกันแค่2คน มีอะไรก็คุยกัน คือสนิทกันเร็วมาก แล้วประเด็นคือชอบมาคุยกันข้างๆที่เราอยู่ด้วย คือลำคาญมาก ปกติน้องมันจะชอบเข้ามาคุยกะเรา มีอะไรเราก็สอนงานให้ แต่เขาจะชอบเข้ามาแทรกมาคุยด้วยกะน้องคนนี้ เราเลยกลายเป็นส่วนเกินไปเลย เวลาที่เขาคุยกันเล่นกัน เรารู้สึกอึดอัดและอยากเดินออกไปให้ไกลๆ โทรศัพท์ที่ว่าเป็นของห่วงสำหรับผู้ชาย แต่เขาก็ให้น้องคนนี้เล่นเกมส์ให้ โดยที่ไม่หวง
จากที่เมื่อก่อนไม่สนิท ก็ไม่ค่อยคุยกันอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหนักคือ ไม่มองหน้า ไม่คุยไม่เล่น เราก็เริ่มรู้สึกละว่า เราจะถอยเงียบๆเองให้เขาไม่รู้สึกอึดอัดเวลาที่มีเราอยู่ด้วยน่าจะดีกว่า
แต่ที่ไม่เข้าใจ คือ ทำไมยังต้องไปส่งเราอีก ไหนๆก็มีน้องใหม่แล้วทั้งคน
แล้วที่ทำให้เรารู้สึกจุกมากๆคือ มีอยู่วันนึงที่เรากำลังนั่งซ้อนมอไซเขา เขาก็ให้เราโทรไปถามน้องดิว่า กลับไง เราก็บอกไม่มีเบอร์ เขาก็บอกโทรไลน์ไง
น้องมันกลับกะเพื่อน แต่เพื่อนไม่รับสายเลยจะเดินไปหาเพื่อนที่ทำงานเพราะไม่ไกลกันนัก เราเลยถามว่า ถ้าน้องไม่ได้กลับกะเพื่อนละทำไง เขาก็บอกจะแวะไปส่งน้องก่อน ค่อยส่งเรา เราก็ถามอีกว่า ส่งที่ไหน เขาบอกที่หอ แล้วค่อยมารับเราไปส่ง ใจเราหล่นไปตาตุ่มเลย มันวูบมาก พูดไม่ออก
เรานั่งเงียบ ไม่พูดอะไรอีกเลย
เราเจ็บทุกครั้งที่เขาสนิทสนมกัน คุยกัน มางุ้งงิ้งข้างๆ เราทำตัวให้เป็นปกติไม่ได้เลย เรารู้สึกเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากมองหน้า ไม่อยากทัก ไม่อยากคุย ไม่ต้องไปส่ง เราเดินกลับเองได้ เพราะทุกทีเราก็กลับเอง พอเรากลับเอง เขาก็ทักมาว่าถึงไหนละ เรายังไม่เปิดอ่าน เขาก็ไลน์มาถามน้องว่าเรากลับยังไง เดินไปทางไหน เปลี่ยวมั้ย
"คือไม่ต้องมาแสดงความเป็นห่วงยังดีสะกว่า ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไร"จริงมะ
เจ็บปวดวะ
เกลียดความรู้สึกแบบนี้ จะรักก็ไม่ได้ จะให้รู้สึกแบบเพื่อนก็ไม่ได้เช่นกัน
เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยมันอึดอัดมาก เราจะวางตัวยังไงดี เรารู้ว่าเขาไม่ได้ชอบเราหรอก เพราะรู้สึกได้ในหลายๆอย่าง
เราทำงานอยู่ที่เดียวกัน ตำแหน่งเดียวกัน เราเพิ่งเข้างานมาทีหลัง ก็จะมีเพื่อนๆที่อยู่ก่อนมาคอยสอนงานให้ เรากะเขาจะไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไร นับคำได้
เขาเป็นคนพูดมาก ปากหมา เฟรนลี่กะทุกคนยกเว้นเรา ด้วยความที่เราเป็นคนเงียบๆมั้ง เลยไม่อยากคุยด้วย อันนี้ก็พอเข้าใจ ในเมื่อเขาเฉยๆ เราก็เฉยๆ
เขาจะเป็นผู้ชายที่ชอบเทคแคร์พี่ๆเพื่อนๆมาก อย่างเช่น แวะซื้อข้าวเช้าให้ แกะใส่ชามให้โดยที่ไม่ต้องบอก ทำงานช่วยเหลือทุกคน รักเด็ก ชอบเล่นกับเด็กเล็กๆ เวลาลูกค้าอุ้มลูกมาก็จะเข้ามาเล่น ทำให้เด็กหัวเราะมีความสุข จนลูกค้าติด พี่ๆในที่ทำงานเอาลูกมาเล่น ก็จะรู้เลยว่าเด็กติดเขาทุกครั้งที่มาเล่น แลดูเป็นคนนิสัยดี อบอุ่น รักเด็ก แต่เสียอย่างเดียวที่ปาก เราก็ไม่ชอบคนปากหมาอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยได้คุยกัน เวลาปิดที่ทำงานแต่ละวันจะจัดเวรกันถือกุญแจคนละวันเพื่อรอปิดที่ทำงาน จะเป็นเวรหรือไม่เวร เขาก็จะอยู่กลับพร้อมกันกับคนถือกุญแจ กลับช้าสุดก็จะมีประมาณ4-5คนเพื่อรอกัน รวมถึงเราด้วยในนั้นที่กลับจนกว่าจะประตูปิด ทั้งที่ไม่ใช่เวร แต่ก็อยู่รอเพราะกลับพร้อมเขา
ลืมบอกไปว่าก่อนหน้านี้เวลาเรากลับ เราเดินไปขึ้นรถกลับเองคนเดียว แต่เขาอาสาขี่มอไซไปส่ง เราเลยกลับกะเขาตลอด และเป็นช่วงเวลาที่เราเริ่มคุยกันและสนิทกันมากขึ้น เราเริ่มรู้สึกดีกะเขาช่วงเวลาตอนนี้เหมือนว่าอะไรๆจะดีขึ้นใช่มะ?
บอกเลยว่าไม่ใช่!! จนกระทั้งมีน้องน้องใหม่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน เขาก็เปลี่ยนไป มีอะไรก็ช่วยสอนงาน บอกงานให้ ดูแลดีทุกอย่าง น้ำเสียงที่พูดก็ไม่ใช่น้ำเสียงที่พูดกะเพื่อนๆ จะชอบพูดเสียงเบาๆให้ได้ยินกันแค่2คน มีอะไรก็คุยกัน คือสนิทกันเร็วมาก แล้วประเด็นคือชอบมาคุยกันข้างๆที่เราอยู่ด้วย คือลำคาญมาก ปกติน้องมันจะชอบเข้ามาคุยกะเรา มีอะไรเราก็สอนงานให้ แต่เขาจะชอบเข้ามาแทรกมาคุยด้วยกะน้องคนนี้ เราเลยกลายเป็นส่วนเกินไปเลย เวลาที่เขาคุยกันเล่นกัน เรารู้สึกอึดอัดและอยากเดินออกไปให้ไกลๆ โทรศัพท์ที่ว่าเป็นของห่วงสำหรับผู้ชาย แต่เขาก็ให้น้องคนนี้เล่นเกมส์ให้ โดยที่ไม่หวง
จากที่เมื่อก่อนไม่สนิท ก็ไม่ค่อยคุยกันอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหนักคือ ไม่มองหน้า ไม่คุยไม่เล่น เราก็เริ่มรู้สึกละว่า เราจะถอยเงียบๆเองให้เขาไม่รู้สึกอึดอัดเวลาที่มีเราอยู่ด้วยน่าจะดีกว่า
แต่ที่ไม่เข้าใจ คือ ทำไมยังต้องไปส่งเราอีก ไหนๆก็มีน้องใหม่แล้วทั้งคน
แล้วที่ทำให้เรารู้สึกจุกมากๆคือ มีอยู่วันนึงที่เรากำลังนั่งซ้อนมอไซเขา เขาก็ให้เราโทรไปถามน้องดิว่า กลับไง เราก็บอกไม่มีเบอร์ เขาก็บอกโทรไลน์ไง
น้องมันกลับกะเพื่อน แต่เพื่อนไม่รับสายเลยจะเดินไปหาเพื่อนที่ทำงานเพราะไม่ไกลกันนัก เราเลยถามว่า ถ้าน้องไม่ได้กลับกะเพื่อนละทำไง เขาก็บอกจะแวะไปส่งน้องก่อน ค่อยส่งเรา เราก็ถามอีกว่า ส่งที่ไหน เขาบอกที่หอ แล้วค่อยมารับเราไปส่ง ใจเราหล่นไปตาตุ่มเลย มันวูบมาก พูดไม่ออก
เรานั่งเงียบ ไม่พูดอะไรอีกเลย
เราเจ็บทุกครั้งที่เขาสนิทสนมกัน คุยกัน มางุ้งงิ้งข้างๆ เราทำตัวให้เป็นปกติไม่ได้เลย เรารู้สึกเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากมองหน้า ไม่อยากทัก ไม่อยากคุย ไม่ต้องไปส่ง เราเดินกลับเองได้ เพราะทุกทีเราก็กลับเอง พอเรากลับเอง เขาก็ทักมาว่าถึงไหนละ เรายังไม่เปิดอ่าน เขาก็ไลน์มาถามน้องว่าเรากลับยังไง เดินไปทางไหน เปลี่ยวมั้ย
"คือไม่ต้องมาแสดงความเป็นห่วงยังดีสะกว่า ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไร"จริงมะ
เจ็บปวดวะ