แตกประเด็นจากกระทู้ "ถ้าลูกเราไปผลักเด็กคนนึง แล้วผู้ปกครองของเด็กคนนั้นมาตีลูกเรามันถูกหรอคะ?? ทำแบบนี้ได้ด้วยหรอ"
http://pantip.com/topic/35790640 นะครับ มีเรื่องอยากขอความคิดเห็นจากผู้ปกครองหลายๆท่านครับ
คือเนื้อหาในกระทู้ผิดถูกอย่างไรเราว่าก็คงขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ล่ะท่าน
แต่มีประเด็นหนึ่งที่เราอยากลองฟังความคิดเห็นจากหลายๆท่านครับ
ความรุนแรงเป็นสิ่งเดียวที่ใช้สอนเด็กได้จริงๆเหรอครับ?
คือทุกคนมองว่าน้องคนนั้นผิด คุณย่าเลยตีมือ
เราสงสัยว่าวิธีการสอนเด็กให้หลาบจำและไม่เกิดการทำซ้ำอีก
นอกจากตีมือหรือทำร่ายร่างกายแล้วมันไม่มีวิธีอื่นๆจริงๆแล้วเหรอครับ?
หรือมันเป็นเรื่องปกติของพ่อแม่รึเปล่าครับ ?
บ้านผมพ่อเป็นคนใจร้อนและชีวิตวัยเด็กของผมมันไม่ได้อบอุ่นเลยครับ
บาดแผลอย่างหนึ่งที่ติดตัวผมมาคือ
"ความหวาดระแวง" จากการถูกใช้ความรุนแรง ผมกลัวเวลามีคนยกมือใกล้ๆ หรือแม้กระทั้งท่าที่ทีไม่เป็นมิตร ทั้งๆที่บางคนอาจจะแค่อยากเล่นอยากจับตัวผมเฉยๆ แต่ร่างกายผมมันไปเอง มันขยับหนีไป หรือแม้กระทั้งการส่งเสียงกลัวออกมา คือมันกลัวโดนตี โดนทุบ โดนฟาด มันจำจนฝั่งใจและดีดตัวออกมาจากปัญหา ช่วงหนึ่งของชีวิตผมกลายเป็นเด็กที่ไม่กล้าทำอะไรเลยเพราะ "กลัวความผิดพลาด" "กลัวบทลงโทษที่จะตามมา" นานพอสมควรกว่าจะปลดล็อกตัวเองจากกรงขังตรงนี้ได้
ครั้งหนึ่งผมเคยได้ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กและครูฝึกสอนเด็กวัยประถมต้น เพราะเหตุผลด้านบนทำให้ผมไม่เคยคิดจะตีหรือคิด
บทลงโทษที่มีความเจ็บปวดของร่างกายเป็นเครื่องมือเลยแม้แต่ครั้งเดียว และเอาเข้าจริงๆเด็กฟังผมและรับรู้เหตุผลด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงทำสิ่งนั้นไม่ได้ มันผิดเพราะอะไร ผมค่อยๆบอกและอธิบายเหตุผลจนเขาสามารถเข้าใจและยอมรับฟังได้
ผมเลยเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า เราจะไม่สามารถสอนเด็กให้รู้จักผิดชอบชั่วดีได้โดยปราศจากการใช้ความรุนแรงเป็นเครื่องมือในการควบคุมเลยเหรอครับ?
อยากลองฟังความคิดเห็นจากหลายๆท่านครับ
ความรุนแรงเป็นสิ่งเดียวที่ใช้สอนเด็กได้จริงๆเหรอครับ?
คือเนื้อหาในกระทู้ผิดถูกอย่างไรเราว่าก็คงขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ล่ะท่าน
แต่มีประเด็นหนึ่งที่เราอยากลองฟังความคิดเห็นจากหลายๆท่านครับ
ความรุนแรงเป็นสิ่งเดียวที่ใช้สอนเด็กได้จริงๆเหรอครับ?
คือทุกคนมองว่าน้องคนนั้นผิด คุณย่าเลยตีมือ
เราสงสัยว่าวิธีการสอนเด็กให้หลาบจำและไม่เกิดการทำซ้ำอีก
นอกจากตีมือหรือทำร่ายร่างกายแล้วมันไม่มีวิธีอื่นๆจริงๆแล้วเหรอครับ?
หรือมันเป็นเรื่องปกติของพ่อแม่รึเปล่าครับ ?
บ้านผมพ่อเป็นคนใจร้อนและชีวิตวัยเด็กของผมมันไม่ได้อบอุ่นเลยครับ
บาดแผลอย่างหนึ่งที่ติดตัวผมมาคือ "ความหวาดระแวง" จากการถูกใช้ความรุนแรง ผมกลัวเวลามีคนยกมือใกล้ๆ หรือแม้กระทั้งท่าที่ทีไม่เป็นมิตร ทั้งๆที่บางคนอาจจะแค่อยากเล่นอยากจับตัวผมเฉยๆ แต่ร่างกายผมมันไปเอง มันขยับหนีไป หรือแม้กระทั้งการส่งเสียงกลัวออกมา คือมันกลัวโดนตี โดนทุบ โดนฟาด มันจำจนฝั่งใจและดีดตัวออกมาจากปัญหา ช่วงหนึ่งของชีวิตผมกลายเป็นเด็กที่ไม่กล้าทำอะไรเลยเพราะ "กลัวความผิดพลาด" "กลัวบทลงโทษที่จะตามมา" นานพอสมควรกว่าจะปลดล็อกตัวเองจากกรงขังตรงนี้ได้
ครั้งหนึ่งผมเคยได้ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กและครูฝึกสอนเด็กวัยประถมต้น เพราะเหตุผลด้านบนทำให้ผมไม่เคยคิดจะตีหรือคิดบทลงโทษที่มีความเจ็บปวดของร่างกายเป็นเครื่องมือเลยแม้แต่ครั้งเดียว และเอาเข้าจริงๆเด็กฟังผมและรับรู้เหตุผลด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงทำสิ่งนั้นไม่ได้ มันผิดเพราะอะไร ผมค่อยๆบอกและอธิบายเหตุผลจนเขาสามารถเข้าใจและยอมรับฟังได้
ผมเลยเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า เราจะไม่สามารถสอนเด็กให้รู้จักผิดชอบชั่วดีได้โดยปราศจากการใช้ความรุนแรงเป็นเครื่องมือในการควบคุมเลยเหรอครับ?
อยากลองฟังความคิดเห็นจากหลายๆท่านครับ