.....ขอเริ่มเลยนะคะ........
เรามีแฟน แฟนนิสัยดี ทุกอย่างดียกเว้นหน้าตาที่ไม่ได้หล่อหรืองานดีอะไร เราเจอกันตอนเรียนมหาลัย เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน
เราก็แอบชอบเขาอยู่ ก็เหมือนว่าเขาจะรู้ ก็เลยได้คบกันแบบไม่มีการขอเป็นแฟน ก็ตลกดี...ทั้งที่ก็รู้ว่าเขาชอบเพื่อนอีกคนแต่
เราก็ไม่ได้คิดแย่งนะ แต่ดัน[มีความสัมพันธุ์อันเกินงาม] เกิดขึ้นมา บอกเขาละให้ลืมไป ช่างมัน ให้ลืมจริงๆ จังๆ ไม่ได้ประชด
แต่เขาดันเป็นคนดีไง รับผิดชอบ เลยต้องคบกัน ซึ่งก็ดันดีเกินไปซะอีกเนี่ย เขาจริงจังกับเราบอกครอบครัวทั้งเขาและเรารับรู้
เรามันคนขี้น้อยใจ ไรนิดไรหน่อยก็ประสาท ไม่ชอบพูด ซึ่งก็เป็นปัญหาอย่างมาก บอกตรงๆว่าเขารับไม่ได้ก็เลิก ไม่สน!!!!!!!!!
ก็พูดไปอย่างนั่น ลึกๆก็เสียใจที่เราเป็นอย่างนี้พยายามปรับให้ดีขึ้น ใจเย็นขึ้น ซึ่งก็ประหลาดใจที่เขารับเราได้ทุกครั้ง ไม่ว่าเรา
จะทำอะไรขนาดไหน เราก็รักกันมากและก็ทะเลาะกันมากมาโดยตลอด
ซึ่งตอนนี้คบกันมา 6 ปี เราได้เข้าไปอยู่บ้านเขา ทุกอย่างก็ไปด้วยดี ครอบครัวเขาก็เป็นคนดี เราดีใจและรักเหมือนครอบครัวตัวเองแน่นอนว่ามันก็เป็นแค่ปีแรกๆ เหมือนรู้สึกได้ว่าครอบครัวเขาเริ่มไม่ได้รักหรือชอบอะไรเรา เพราะคำพูดบางประโยค คำบางคำที่เขาพูดมา ตอนแรกก็บอกตัวเองคงคิดไปเอง เพิ่งยืนยันตัวตนได้หลังจาก ข้อความที่น้องเขาส่งมาระบายว่า แม่โกรธที่เราลืมเสื้อผ้าไว้แล้วแล้วเขาต้องซัก (เอาจริงๆคือลืมจริงๆช่วงนั้นก็ไปมาหอพักกับบ้านเขาระหว่างเก็บกลับก็อาจพลาดตกไปไม่เห็นจริงๆสาบานได้ แล้วก็ชิ้นเดียว) ไม่ต้องซักก็ได้ ซึ่งก็ไม่ได้ขอให้ซัก ถ้าลำบากใจขนาดนั่น หรือซักแล้วเป็นขนาดนั่น ก็โยนทิ้งไปคะ มีการแก้ปัญหาได้หลายวิธีนะคะโกรธมากทั้งวัน ทำโน้นโยนนี้จนกลายเป็นปัญหาครอบครัวเลยพอเขาคุยกัน ก็กลายเป็นว่าดีจ้า เราได้รับคำชมกลับมาอีกหนึ่งดอก เรากลายเป็นตัวขว้างกั้นอนาคตลูกชายเขาเลยจ้า เขาควรเจออะไรที่มากกว่านี้ คืออัลไร!! ไปตัดแขนตัดขาหรือไปทำยังไงให้เขาเสียอนาคตขนาดนั้น พอเราได้อ่านตอนแรกก็ว่าจะไม่บอกเขาว่าเรารู้ว่าครอบครัวเขาคิดกับเราแบบนั่น รู้ได้ทันทีเลยว่าต่อไปนี้ ก็คงไม่มีความเต็มร้อยให้กันอีกต่อไป ตอนนั่นคิดว่าคงต้องบอกเลิกกันแล้วละ เขาเองก็ไม่พูด อะไรพอเราบอกว่าเรารู้ แค่บอกว่าแม่โกรธมากๆแค่นั่น เพื่อให้เราไปขอโทษ.....ใช่เราขอโทษผ่านทางไลน์น้องเขา (ขอโทษเป็นโกรธมากในใจ พิมพ์ไปมือสั่นไป) ซึ่งก็ตอบมาว่า
" ไม่เป็นอะไร วันหลังก็อย่าทำแบบนี้อีก " หน้าเรานี่ชายิ่งกว่าโดนรุมตบอีก ไม่รู้ว่านี่เราผิดมากขนาดนั่นหรา ต้องให้เด็กบอกแบบนี้แต่ก็เจ๋าไเพราะเราก็ไม่ได้ขอโทษกับตัวแม่เธอเอง (แต่ตอนนี้ก็พยายามจะลืมๆมันไป เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ท่องไว้ในใจ เก็บไว้ลึกๆ)ซึ่งก็แปลก ทุกอย่างพอเรากลับเข้าไป เขาสามารถยิ้มคุยกับเราเหมือนไม่เคยโกรธ หรือเคยว่าเราไม่ดีเลยทั้งครอบครัว หึ!!!!!!! เราก็ตามน้ำไปสิคะแต่เราก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมไง ก็เลยไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งผลก็คือครอบครัวเขาถามลูกเขาว่า "ทำไมเราถึงดูตึงๆใส่ครอบครัวเขา เป็นอะไรรึเปล่า"เราก็ตอบเขากลับไปว่า เปล่า สบายดี 55555+++ หัวเราะเบอร์ใหญ่ (ในใจ(นี่ยังกล้าฝากมาถาม ใจทำด้วยอะไร ตอบที)) แต่ดูเหมือนเราก็มองข้ามไป ไม่รู้ว่ารักอะไรได้ขนาดนี้ กลับมาอยู่หอแฟนก็อยู่หอเดียวกัน แต่ก่อนคบเขาก็กลับบ้านทุกอาทิตย์(หรือเมื่อไม่มีงานดึก) แต่เมื่อเราคบกัน ก็อ่ะนะเขาก็ไม่ค่อยกับบ้านไง นานทีจะกลับ (อาทิตย์หนึ่ง) ซึ่งก็กลับไปรับเงินเพราะเขาให้เงินสด เพิ่งจะมีบัตรเงินสดก็ปีสองปีก่อนจบ ซึ่งก็ทำไรไม่ได้ก็ต้องกลับไปรับเงินที่บ้านก่อน จนแม่ป่วยเขาก็เลยต้องกลับบ้านตลอดตอนเลิกเรียน เราก็ไม่ได้อะไร แต่หลังๆนี่งานคณะเลิกดึกก็กลับ มันชักจะไม่ใช่ละไหมละ มันก็ไม่แค่ช่วงเวลาอาทิตย์สองอาทิตย์ มันเป็นเดือนๆเลย เราก็เลยมีทะเลาะกันตลอด เราเองก็ไม่เคยได้ปรึกษาใครแม้แต่ครอบครัวเราเอง ซึ่งครอบครัวเรากับครอบครัวเขาก็ได้พบกันอยู่บ้าง ครั้งสองครั้งครอบครัวเราก็ชอบเพราะ เขาเป็นคนดี (ก็ดีจริง)(สงสัยวกเว้นเรามั้ง5555+ไม่สมควรดีด้วยอย่างสมบูรณ์) เราก็ทะเลาะกันจนเลิกติดต่อกับเขา5 วัน ซึ่งเรื่องก็คือเราขอให้เขาอยู่ด้วยกันวันนั่นเพราะตอนนั่นก็ สี่ทุ่มจะห้าทุ่มแล้ว ขับรถกลับไปพรุ่งนี้ก็มีเรียนเช้าแปดโมงก็กลับมาอีก ยังไงกลับไปก็นอน ก็นอนนี่ซะก็สิ้นเรื่องจะเปลืองแรงทำไม แต่เขาก็บอกว่าเขาต้องกลับไปทำงานกับที่บ้าน ซึ่งเราก็ถามว่ากว่าจะถึงก็ดึกดื่นใครจะอยู่ทำงานด้วย ตอนเช้าก็ต้องรีบมาก่อนเข้าเรียนจะไปทำตอนไหน แต่เขาไม่ยอม ก็ทะเลาะกันยกใหญ่ สุดท้ายเขาก็กลับไป เป็นเวลา 5 วัน เขาไม่ติดต่อมาเลยไม่ว่าทางไหน เลิกเรียนต่างคนต่างกลับเราไม่คุยกันไม่แม้มองหน้ากัน จนเย็นวันที่ 5 หลังกลับมาถึงหอ เราทนไม่ไหวโทรหาเขาก่อน ซึ่งเขาก็พูดว่า มีอะไร กำลังจะโทรไปเลย แหม!!! ช่างใจตรงกันซะนี่กระไร (หึๆ) นั่นเป็นเพียงตัวอย่างเล็กน้อยในช่วงเวลาเรียนมหาลัย ซึ่งอีกมุมที่ทำให้เราคบกับเขาต่อก็คือ หลังจากนั่นเขาก็ทำดีตลอด ตามใจ ทะเลาะกันเขาก็ไม่ทิ้ง มีง้อบ้างตามความต้องการของเขา ซึ่งส่วนใหญ่เราจะหายเอง โทรหาเขาเอง (ก็นะโกรธเอง น้อยใจเองก็ต้องหายเอง 5555+ อันนี้เรารู้ว่าเราแย่มาก) ลืมบอก...ตั้งแต่หลังจากทะเลาะกันนานถึง 5 วัน เขาก็ตัดปัญหา ให้เรากลับบ้านกลับเขาด้วยตลอด55555+ ชีวิตโคตรพีคคคค เหมือน บุญกับกรรมผสมกันมันส์เลย ที่คิดว่าเป็นบุญ เพราะเราดีใจที่ได้อยู่กับเขาตลอด กรรมที่คิดได้คงจะต้องรับมือกับหลายๆเรื่องที่เรามาอยู่ที่นี้กับเขา แต่เราเลือกจะเจอเอง ก็ต้องเข้าใจอว่ากับการอยู่กับคนอื่น แหม!!! อยู่กับครอบครัวตัวเองยังมีขัดใจไม่ชอบก็มาก นี่ไม่ใช่ครอบครัวตัวเองจะเป็นยังไง ซึ่งเราก็เป็นคนเชื่องๆ ไม่พูด เป็นทุนเดิม ประกอบกับการเจอเรื่องที่เขาทำมา ก็ทำให้เราไม่กล้าพูด ไม่กล้าทำ เดะทำโน้นไม่ดี ทำนี่ไม่ได้ มันจะไม่ใช่แค่ถูกผิดก็ทำไปเถอะ เพราะมันอาจจะเกิดเป็นปัญหาครอบครัวเหมือนเรื่องครั้งก่อนอีกก็ได้ ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากได้ยินแบบนั่นหรือต้องมาขอโทษแบบงง หน้าชาอีก แต่ก็ใข่ว่าไม่ทำเลย เราก็ช่วยล้างจานเป็นหลัก เพราะงานอื่นมีแม่บ้านทำอยู่แล้ว ซึ่งก็ไม่เป็นผล กับมองเราไปว่าคงไม่ทำอะไร ตื่นมากิน ไม่พูดไม่จา เรียน เรามองว่าอย่างนั่นนะ เราก็พยายามแล้ว เคยไม่ละช่วยเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจ น้ำเปล่าเหมือนกัน แต่รสชาติต่างกัน พูดไปก็พลางแต่จะดูเนรคุณซะเปล่าๆ ก็พยายามทำตัวสงบเสงี่ยมเสมอ ตลอดมา ซึ่งก็มีผลให้เราเชื่องๆกับทุกอย่าง ไม่พูดมากแม้แต่กับเขาเลย...เห้อ...
ช่วงเวลาผ่านมาจนเรียนจบ รักและรบกันเสมอมา เราก็อยู่กับเขากับครอบครัวเขา จนเราเองบอกด้วยเองว่า ชั่ววะ!! ไมไม่กลับบ้านเราเองวะเราคิดถึงและรักครอบครัวเรามาก แต่ด้วยผีอะไรดลใจทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่ทะเลาะเราะก็บอกว่าเราจะกลับบ้าน แต่ก็จบด้วยการทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษที่เราโกรธ ที่เราน้อยใจ ที่เราประสาทไปเอง แล้วก็ให้อภัยเขา เห็นถึงความรักที่เขาให้เรา ตามใจเรา มันก็จบกับการรักแบบทนๆตลอดตอนนี้เราเองก็เพิ่งทะเลาะมา แต่เราก็เป็นฝ่ายโทรหาเขาเพื่อขอโทษที่โมโห ที่โกรธ เขาก็ยังทำงานอยู่ ซึ่งดูๆแล้ววันนี้เราก็หนูติดจั๋นดีๆนี่เอง วิ่งร้อนอยู่ตัวคนเดียว มันจุกมาก พูดไม่ออก ทนทุกวันนี้เพราะอะไรไม่รู้ คือรักมั้ง รับรู้ว่าครอบครัวเขาก็ยอมทุกอย่างเพื่อลูกชาย เราก็ยอมทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา เราขอบคุณพวกเขาเสมอที่อยมให้เราอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ช่วงหลังมานี่เราก็เริ่มคิดว่า ต้องมีสักวันที่จะเดินออกมา เขาโพสข้อคิดสอนใจ แต่มันสะเทือนจิตใจเรา คำพูดบางอย่างที่ไม่ขำเลยแม้จะดูตลก แต่เราก็แสบมาก ที่เราหัวเราะละปล่อยผ่าน มีบ้างที่ขึ้นโพสตอบกลับไป ก็ไม่รู้ใครจะเห็นหรือว่ายังไงอีก เราก็ทน แต่แทบทุกวันหรือทุกครั้งที่เจอปัญหาเราอยากกลับไปหาครอบครัวตัวเอง กลับไปรักด้วยเอง ทำเพื่อตัวเองและครอบครัวตัวเอง แต่เราก็ขี้ขลาด ยังไม่กล้าเดินออกไปสักที......
ขี้ขลาดมาก...อยากจะเดินออกมาจากชีวิตเขาสักที แต่ก็ทำไม่ได้...ใครทำได้บ้างคะ
เรามีแฟน แฟนนิสัยดี ทุกอย่างดียกเว้นหน้าตาที่ไม่ได้หล่อหรืองานดีอะไร เราเจอกันตอนเรียนมหาลัย เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน
เราก็แอบชอบเขาอยู่ ก็เหมือนว่าเขาจะรู้ ก็เลยได้คบกันแบบไม่มีการขอเป็นแฟน ก็ตลกดี...ทั้งที่ก็รู้ว่าเขาชอบเพื่อนอีกคนแต่
เราก็ไม่ได้คิดแย่งนะ แต่ดัน[มีความสัมพันธุ์อันเกินงาม] เกิดขึ้นมา บอกเขาละให้ลืมไป ช่างมัน ให้ลืมจริงๆ จังๆ ไม่ได้ประชด
แต่เขาดันเป็นคนดีไง รับผิดชอบ เลยต้องคบกัน ซึ่งก็ดันดีเกินไปซะอีกเนี่ย เขาจริงจังกับเราบอกครอบครัวทั้งเขาและเรารับรู้
เรามันคนขี้น้อยใจ ไรนิดไรหน่อยก็ประสาท ไม่ชอบพูด ซึ่งก็เป็นปัญหาอย่างมาก บอกตรงๆว่าเขารับไม่ได้ก็เลิก ไม่สน!!!!!!!!!
ก็พูดไปอย่างนั่น ลึกๆก็เสียใจที่เราเป็นอย่างนี้พยายามปรับให้ดีขึ้น ใจเย็นขึ้น ซึ่งก็ประหลาดใจที่เขารับเราได้ทุกครั้ง ไม่ว่าเรา
จะทำอะไรขนาดไหน เราก็รักกันมากและก็ทะเลาะกันมากมาโดยตลอด
ซึ่งตอนนี้คบกันมา 6 ปี เราได้เข้าไปอยู่บ้านเขา ทุกอย่างก็ไปด้วยดี ครอบครัวเขาก็เป็นคนดี เราดีใจและรักเหมือนครอบครัวตัวเองแน่นอนว่ามันก็เป็นแค่ปีแรกๆ เหมือนรู้สึกได้ว่าครอบครัวเขาเริ่มไม่ได้รักหรือชอบอะไรเรา เพราะคำพูดบางประโยค คำบางคำที่เขาพูดมา ตอนแรกก็บอกตัวเองคงคิดไปเอง เพิ่งยืนยันตัวตนได้หลังจาก ข้อความที่น้องเขาส่งมาระบายว่า แม่โกรธที่เราลืมเสื้อผ้าไว้แล้วแล้วเขาต้องซัก (เอาจริงๆคือลืมจริงๆช่วงนั้นก็ไปมาหอพักกับบ้านเขาระหว่างเก็บกลับก็อาจพลาดตกไปไม่เห็นจริงๆสาบานได้ แล้วก็ชิ้นเดียว) ไม่ต้องซักก็ได้ ซึ่งก็ไม่ได้ขอให้ซัก ถ้าลำบากใจขนาดนั่น หรือซักแล้วเป็นขนาดนั่น ก็โยนทิ้งไปคะ มีการแก้ปัญหาได้หลายวิธีนะคะโกรธมากทั้งวัน ทำโน้นโยนนี้จนกลายเป็นปัญหาครอบครัวเลยพอเขาคุยกัน ก็กลายเป็นว่าดีจ้า เราได้รับคำชมกลับมาอีกหนึ่งดอก เรากลายเป็นตัวขว้างกั้นอนาคตลูกชายเขาเลยจ้า เขาควรเจออะไรที่มากกว่านี้ คืออัลไร!! ไปตัดแขนตัดขาหรือไปทำยังไงให้เขาเสียอนาคตขนาดนั้น พอเราได้อ่านตอนแรกก็ว่าจะไม่บอกเขาว่าเรารู้ว่าครอบครัวเขาคิดกับเราแบบนั่น รู้ได้ทันทีเลยว่าต่อไปนี้ ก็คงไม่มีความเต็มร้อยให้กันอีกต่อไป ตอนนั่นคิดว่าคงต้องบอกเลิกกันแล้วละ เขาเองก็ไม่พูด อะไรพอเราบอกว่าเรารู้ แค่บอกว่าแม่โกรธมากๆแค่นั่น เพื่อให้เราไปขอโทษ.....ใช่เราขอโทษผ่านทางไลน์น้องเขา (ขอโทษเป็นโกรธมากในใจ พิมพ์ไปมือสั่นไป) ซึ่งก็ตอบมาว่า
" ไม่เป็นอะไร วันหลังก็อย่าทำแบบนี้อีก " หน้าเรานี่ชายิ่งกว่าโดนรุมตบอีก ไม่รู้ว่านี่เราผิดมากขนาดนั่นหรา ต้องให้เด็กบอกแบบนี้แต่ก็เจ๋าไเพราะเราก็ไม่ได้ขอโทษกับตัวแม่เธอเอง (แต่ตอนนี้ก็พยายามจะลืมๆมันไป เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ท่องไว้ในใจ เก็บไว้ลึกๆ)ซึ่งก็แปลก ทุกอย่างพอเรากลับเข้าไป เขาสามารถยิ้มคุยกับเราเหมือนไม่เคยโกรธ หรือเคยว่าเราไม่ดีเลยทั้งครอบครัว หึ!!!!!!! เราก็ตามน้ำไปสิคะแต่เราก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมไง ก็เลยไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งผลก็คือครอบครัวเขาถามลูกเขาว่า "ทำไมเราถึงดูตึงๆใส่ครอบครัวเขา เป็นอะไรรึเปล่า"เราก็ตอบเขากลับไปว่า เปล่า สบายดี 55555+++ หัวเราะเบอร์ใหญ่ (ในใจ(นี่ยังกล้าฝากมาถาม ใจทำด้วยอะไร ตอบที)) แต่ดูเหมือนเราก็มองข้ามไป ไม่รู้ว่ารักอะไรได้ขนาดนี้ กลับมาอยู่หอแฟนก็อยู่หอเดียวกัน แต่ก่อนคบเขาก็กลับบ้านทุกอาทิตย์(หรือเมื่อไม่มีงานดึก) แต่เมื่อเราคบกัน ก็อ่ะนะเขาก็ไม่ค่อยกับบ้านไง นานทีจะกลับ (อาทิตย์หนึ่ง) ซึ่งก็กลับไปรับเงินเพราะเขาให้เงินสด เพิ่งจะมีบัตรเงินสดก็ปีสองปีก่อนจบ ซึ่งก็ทำไรไม่ได้ก็ต้องกลับไปรับเงินที่บ้านก่อน จนแม่ป่วยเขาก็เลยต้องกลับบ้านตลอดตอนเลิกเรียน เราก็ไม่ได้อะไร แต่หลังๆนี่งานคณะเลิกดึกก็กลับ มันชักจะไม่ใช่ละไหมละ มันก็ไม่แค่ช่วงเวลาอาทิตย์สองอาทิตย์ มันเป็นเดือนๆเลย เราก็เลยมีทะเลาะกันตลอด เราเองก็ไม่เคยได้ปรึกษาใครแม้แต่ครอบครัวเราเอง ซึ่งครอบครัวเรากับครอบครัวเขาก็ได้พบกันอยู่บ้าง ครั้งสองครั้งครอบครัวเราก็ชอบเพราะ เขาเป็นคนดี (ก็ดีจริง)(สงสัยวกเว้นเรามั้ง5555+ไม่สมควรดีด้วยอย่างสมบูรณ์) เราก็ทะเลาะกันจนเลิกติดต่อกับเขา5 วัน ซึ่งเรื่องก็คือเราขอให้เขาอยู่ด้วยกันวันนั่นเพราะตอนนั่นก็ สี่ทุ่มจะห้าทุ่มแล้ว ขับรถกลับไปพรุ่งนี้ก็มีเรียนเช้าแปดโมงก็กลับมาอีก ยังไงกลับไปก็นอน ก็นอนนี่ซะก็สิ้นเรื่องจะเปลืองแรงทำไม แต่เขาก็บอกว่าเขาต้องกลับไปทำงานกับที่บ้าน ซึ่งเราก็ถามว่ากว่าจะถึงก็ดึกดื่นใครจะอยู่ทำงานด้วย ตอนเช้าก็ต้องรีบมาก่อนเข้าเรียนจะไปทำตอนไหน แต่เขาไม่ยอม ก็ทะเลาะกันยกใหญ่ สุดท้ายเขาก็กลับไป เป็นเวลา 5 วัน เขาไม่ติดต่อมาเลยไม่ว่าทางไหน เลิกเรียนต่างคนต่างกลับเราไม่คุยกันไม่แม้มองหน้ากัน จนเย็นวันที่ 5 หลังกลับมาถึงหอ เราทนไม่ไหวโทรหาเขาก่อน ซึ่งเขาก็พูดว่า มีอะไร กำลังจะโทรไปเลย แหม!!! ช่างใจตรงกันซะนี่กระไร (หึๆ) นั่นเป็นเพียงตัวอย่างเล็กน้อยในช่วงเวลาเรียนมหาลัย ซึ่งอีกมุมที่ทำให้เราคบกับเขาต่อก็คือ หลังจากนั่นเขาก็ทำดีตลอด ตามใจ ทะเลาะกันเขาก็ไม่ทิ้ง มีง้อบ้างตามความต้องการของเขา ซึ่งส่วนใหญ่เราจะหายเอง โทรหาเขาเอง (ก็นะโกรธเอง น้อยใจเองก็ต้องหายเอง 5555+ อันนี้เรารู้ว่าเราแย่มาก) ลืมบอก...ตั้งแต่หลังจากทะเลาะกันนานถึง 5 วัน เขาก็ตัดปัญหา ให้เรากลับบ้านกลับเขาด้วยตลอด55555+ ชีวิตโคตรพีคคคค เหมือน บุญกับกรรมผสมกันมันส์เลย ที่คิดว่าเป็นบุญ เพราะเราดีใจที่ได้อยู่กับเขาตลอด กรรมที่คิดได้คงจะต้องรับมือกับหลายๆเรื่องที่เรามาอยู่ที่นี้กับเขา แต่เราเลือกจะเจอเอง ก็ต้องเข้าใจอว่ากับการอยู่กับคนอื่น แหม!!! อยู่กับครอบครัวตัวเองยังมีขัดใจไม่ชอบก็มาก นี่ไม่ใช่ครอบครัวตัวเองจะเป็นยังไง ซึ่งเราก็เป็นคนเชื่องๆ ไม่พูด เป็นทุนเดิม ประกอบกับการเจอเรื่องที่เขาทำมา ก็ทำให้เราไม่กล้าพูด ไม่กล้าทำ เดะทำโน้นไม่ดี ทำนี่ไม่ได้ มันจะไม่ใช่แค่ถูกผิดก็ทำไปเถอะ เพราะมันอาจจะเกิดเป็นปัญหาครอบครัวเหมือนเรื่องครั้งก่อนอีกก็ได้ ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากได้ยินแบบนั่นหรือต้องมาขอโทษแบบงง หน้าชาอีก แต่ก็ใข่ว่าไม่ทำเลย เราก็ช่วยล้างจานเป็นหลัก เพราะงานอื่นมีแม่บ้านทำอยู่แล้ว ซึ่งก็ไม่เป็นผล กับมองเราไปว่าคงไม่ทำอะไร ตื่นมากิน ไม่พูดไม่จา เรียน เรามองว่าอย่างนั่นนะ เราก็พยายามแล้ว เคยไม่ละช่วยเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจ น้ำเปล่าเหมือนกัน แต่รสชาติต่างกัน พูดไปก็พลางแต่จะดูเนรคุณซะเปล่าๆ ก็พยายามทำตัวสงบเสงี่ยมเสมอ ตลอดมา ซึ่งก็มีผลให้เราเชื่องๆกับทุกอย่าง ไม่พูดมากแม้แต่กับเขาเลย...เห้อ...
ช่วงเวลาผ่านมาจนเรียนจบ รักและรบกันเสมอมา เราก็อยู่กับเขากับครอบครัวเขา จนเราเองบอกด้วยเองว่า ชั่ววะ!! ไมไม่กลับบ้านเราเองวะเราคิดถึงและรักครอบครัวเรามาก แต่ด้วยผีอะไรดลใจทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่ทะเลาะเราะก็บอกว่าเราจะกลับบ้าน แต่ก็จบด้วยการทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษที่เราโกรธ ที่เราน้อยใจ ที่เราประสาทไปเอง แล้วก็ให้อภัยเขา เห็นถึงความรักที่เขาให้เรา ตามใจเรา มันก็จบกับการรักแบบทนๆตลอดตอนนี้เราเองก็เพิ่งทะเลาะมา แต่เราก็เป็นฝ่ายโทรหาเขาเพื่อขอโทษที่โมโห ที่โกรธ เขาก็ยังทำงานอยู่ ซึ่งดูๆแล้ววันนี้เราก็หนูติดจั๋นดีๆนี่เอง วิ่งร้อนอยู่ตัวคนเดียว มันจุกมาก พูดไม่ออก ทนทุกวันนี้เพราะอะไรไม่รู้ คือรักมั้ง รับรู้ว่าครอบครัวเขาก็ยอมทุกอย่างเพื่อลูกชาย เราก็ยอมทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา เราขอบคุณพวกเขาเสมอที่อยมให้เราอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ช่วงหลังมานี่เราก็เริ่มคิดว่า ต้องมีสักวันที่จะเดินออกมา เขาโพสข้อคิดสอนใจ แต่มันสะเทือนจิตใจเรา คำพูดบางอย่างที่ไม่ขำเลยแม้จะดูตลก แต่เราก็แสบมาก ที่เราหัวเราะละปล่อยผ่าน มีบ้างที่ขึ้นโพสตอบกลับไป ก็ไม่รู้ใครจะเห็นหรือว่ายังไงอีก เราก็ทน แต่แทบทุกวันหรือทุกครั้งที่เจอปัญหาเราอยากกลับไปหาครอบครัวตัวเอง กลับไปรักด้วยเอง ทำเพื่อตัวเองและครอบครัวตัวเอง แต่เราก็ขี้ขลาด ยังไม่กล้าเดินออกไปสักที......