เรามีเรื่องปรึกษา เราทะเลาะกับแม่อ่ะ จริงๆก็ทะเลาะมาตลอดนะ คือเหมือนคำพูดความคิดเราไม่ตรงกันยังไงก็ไม่รู้
คือเวลาปกติเราก็เหมือนแม่ลูกปกติครอบครัวรักกันดีนี่แหล่ะ แต่เวลาทะเลาะกันนะ...บอกตามตรงเหมือนเรากับแม่กลายเป็นอีกคน
แล้วจะโกรธกันมากๆ เกลียดกันมากๆ พูดคำแรงๆใส่กันแบบ...มันรู้สึกแย่นะ
เมื่อก่อนเคยควบคุมอารมณ์ ความรู้สึกได้ แม่ว่าอะไรบ่นอะไรก็เงียบได้นะ แต่เหมือนว่าหลังๆนี่มันทนฟังสิ่งที่เค้าพูดไม่ได้อ่ะ
เพราะบางอย่างที่เค้าพูดเรารู้สึกว่ามันโคตรย้อนแย้ง...
อย่างเมื่อคืนทะเลาะกันเรื่องอะไรรู้มั๊ยคะ เรากลับมาทำงานซึ่งบอกตรงๆเมื่อคืนเหนื่อยมากค่ะถึงขั้นกลับมาแล้วขอนอนสักงีบ เพราะปวดขากับเข่ามากๆ
เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ตอนกลับมาก็เห็นแม่นั่งดูหนังอยู่แล้ว และเราได้นำปาท่องโก๋ทอดที่ซื้อติดมือกลับมาให้แม่กับน้องกินเล่นๆรอ
ที่นี้เราถามว่ายังกินข้าวอยู่มั๊ย กินเลยรึเปล่า เค้าก็บอกว่ายัง เราเลยบอกขอนอนซักงีบ แล้วจะทำกับข้าวเสร็จตอนไหนค่อยเรียก
หรือถ้าไม่กินก็แล้วแต่แม่จะเรียกเลย เรายังไงก็ได้...เพราะเรายังมีงานบ้านต้องทำต่ออีก ตอนนั้นก็ประมาณ 2 ทุ่มมั้ง เค้าก็ไม่ว่าอะไร ดูหนังต่อไป
ที่นี้แม่ดันเรียกตอน 4 ทุ่ม ก็กินข้าวกันปกติ คือทุกอย่างปกติมากกกกกกกก
จนเรากินอิ่ม แล้วบอกแม่ว่าขอพักให้หายจุกแป๊บ เดี๋ยวถูบ้านแล้วค่อยปูที่นอน เท่านั้นแหล่ะค่ะ แม่ของขึ้นโกรธธธธธมาก
บอกว่าคิดว่าเค้าอยู่บ้านเฉยๆแบบนี้เค้าไม่เหนื่อยเหรอ แม่เราทำซักรีดค่ะ รีดผ้าตั้งแต่เช้ายันเย็น ตอนกลับมาเราเห็นแม่ดูหนังแล้วน้องชายเรานวดหลังอยู่
เค้าเหนื่อยจะตาย ยังต้องมาทำกับข้าว(ไข่ต้มกับอุ่นกับข้าว 1 อย่างเท่านั้นค่ะ) แล้วเค้ายังไม่ได้นอนซักงีบ แกกลับมาแกยังได้นอน เค้ายังให้เรานอนเลย แล้วนี่เค้าง่วงจะตายยังต้องมารอกินอิ่มนั่งพัก ถูบ้านอีกเหรอ
เราก็บอกว่าปกติก็ทำยังงี้นี่ คือหลังๆแม่แปลกมากๆ อะไรที่เคยทำกันปกติเริ่มเอามาเป็นเรื่องให้ด่า คือเราก็บอกว่าจุกอยู่จะให้ถูบ้านเลยได้ยังไง
จนสุดท้ายเราบอกโอเคๆๆๆๆ เดี๋ยวถูให้เลย แต่กลายเป็นว่าโกรธไปอีก บอกไม่ต้องมาประชด เค้าไม่รอแล้วเค้าจะนอน
เราก็บอกงั้นก็กวาดบ้านให้เสร็จก่อน ยังไงก็ต้องกวาด แล้วก็ทะเลาะด่าเราตั้งแต่ความผิดสมัยมัธยม มหาลัย บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแบบบ้ามากๆ
คือตอนนั้นนะ เราก็คิดว่าถ้าเค้าเหนื่อย.....ทำไมไม่ลงมานอน ปกติกลับบ้านมาถ้าไม่เห็นแม่ดูหนังก็จะนอน แต่นี่แม่เลือกดูหนังเองแล้วมาโทษเราได้ยังไง
แล้วเรื่องทำกับข้าว....คือ...ปกติแม่จะเป็นคนทำอาหารค่ะ แล้วเค้าจะเป็นคนเลือกเองว่าอะไรที่เค้าจะทำเองหรือให้เราทำ เราก็รอถ้าเค้าจะเรียกเรามาทำกับข้าวเราก็ไม่ว่า แต่นี่ไม่ แล้วบอกว่าอุตส่าห์ให้เรานอนแล้วเค้ามาทำกับข้าว ไม่สำนึกบุญคุณเลย?????
ก็บ่นไปนั่นแหล่ะค่ะ จนตี 1 มั้งถึงหยุด....
ตื่นเช้ามาก็เหมือนอะไรๆจะดีเป็นปกติ แต่ไม่ค่ะ.....แค่เพราะเราไปยกตระกร้าผ้าขึ้นไปทับอีกตะกร้านึง ให้มันซ้อนกกันเพราะเกะกะทางเดิน...ซึ่งขอย้ำนะคะ....ปกติมันก็เคยวางทับกัน กลับโดนด่า หาว่ามักง่าย แล้วแม่ก็จะเริ่มด่าวนไป เรื่องเก่าเรื่องใหม่ด่าผสม ด่าไปค่ะ แล้วก็จะไล่เรา จนเราทนไม่ไหว จริงๆมันมีดีเทลการด่าเยอะมากๆ แต่เราจำไม่ได้ว่าแม่ด่าว่าอะไร แต่ที่แน่ๆเราสุดทนจนบอกไปว่า งั้นก็เอาเงินที่ทำให้เราต้องเป็นหนี้คืนมา สิ้นปีนี้เราไปแน่ ไม่ต้องมาไล่
จริงๆอย่างที่บอกเรา 2 คนมีเรื่องทะเลาะกันบ่อยๆค่ะ แล้วแม่จะไล่ให้เราไป ไล่ให้เราไปอยู่ที่อื่น เราก็จะบอกว่าจะไปได้ยังไง หนี้สินเยอะแยะ เงินเดือนเราจ่ายพอหนี้สิน ซื้อกับข้าวเข้าบ้านนิดหน่อย จ่ายค่าเช่าบ้าน แต่ก็อยู่ไม่ได้ทั้งเดือน ส่วนของแม่ก็มาเติมเต็มส่วนที่เอาไปจ่ายหนี้เป็นค่ากินที่หายไปนั่นแหล่ะค่ะ แต่ถ้าให้แม่อยู่ด้วยตัวเองก็จ่ายหนี้ จ่ายค่าเช่า และค่ากินไม่ได้เหมือนกัน
จริงๆเราไม่เคยคิดทอดทิ้งแม่กับน้องนะ เพราะเราอยู่กัน 3 คนตั้งแต่พ่อเสีย จนบ้านล้มละลาย เราตั้งใจมากๆว่าจะทำให้ครอบครัวเรากลับมามีเหมือนเดิม แต่เวลาทะเลาะกันทีไร แม่็จะบอกว่าทำให้เค้าอยู่สุขสบายไม่ได้ยังกล้าทำให้เค้าเสียใจ เสียอารมณ์ จนเมื่อเช้าอีกนั่นแหล่ะเค้าก็พูดอีก
เราเลยบอกว่า...แล้วที่ผ่านมาเราสุขสบายรึไง???
คือจะเป็นยังงี้แล้วเค้าจะชอบพูดมโนว่าเราคิดแบบนั้น เราคิดแบบนี้ เราวางแผนคิดร้ายให้เค้าโมโห มาเต็มมากๆ เราไม่ชอบเลย
ความรู้สึกตอนนั้นคือเกลียดมากๆ
แล้วคือเวลาเค้าด่าเค้าชอบตะโกนแล้วคนอื่นก็จะได้ยิน เค้าก็จะบอกว่าคนอื่นฟังสิ่งที่เค้าพูดเข้าใจทำไมเราไม่เข้าใจ เราก็เถียงไปว่าก็เพราะเค้าไม่ได้มาเห็นว่าเหตุเกิดจากอะไรตั้งแต่เเรกนิ
แล้วเรารู้สึกว่า...เพราะเค้าคือแม่ สังคมบ้านเราแม่ทำอะไรไม่ผิดใช่มั๊ยคะ
อะไรที่เราผิด...เรารู้ บางอย่างแก้ได้ บางอย่างก็แก้ไม่ได้ แต่บางอย่างเค้าพูดมันเกินไปอ่ะ พูดนานเกินไป จากที่ฟังแรกๆเพราะเราผิด
หลังๆเรื่อมไม่อยากฟัง ไม่เข้าใจ เราบอกว่าจะเอาเรื่องเก่ามาด่ารวมทำไม ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปสิ เค้าบอกว่าจะผ่านได้ไง
ในเมื่อเรายังผิดซ้ำซากอยู่...มันก็จริง...แต่เราก็บอกว่า....ก็ที่ผิดซ้ำซากมันไม่ใช่เรื่องที่เป็นต้นเหตุของวันนี้นี่????
รู้มั๊ยคะ ตอนที่สิ้นในหลวง เราอ่านเรื่องที่ในหลวงรักสมเด็จย่า เราร้องไห้ เพราะเรารู้ว่าเราไม่ใช่ลูกที่ดีเลย เราคิดถึงแม่มากๆ และรู้สึกผิด
เพราะปีนี้แม่ก็ 48 เเล้ว เรากลับไปบ้าน บอกแม่ว่าต่อไปนี้จะรักแม่เหมือนที่ในหลวงรักสมเด็จย่า จะพยายามปรับปรุงตัว เราก็หวังว่าความสัมพันธ์ของเรากับแม่จะดีขึ้น
แต่พอเกิดเรื่องเมื่อคืน....ทำไมมันกลับมาเป็นอีกแล้วก็ไม่รู้ แถมเเย่กว่าเดิมอีก
เมื่อก่อนเราจะแอบใส่หูฟังค่ะ ถ้าไม่ได้ยินที่เค้าด่า เราก็จะไม่โกรธ ไม่เถียงเค้า แต่ถ้าเค้าจับได้เราก็โดนอีกกระทง
เราอยากเป็นลูกที่ดีเหมือนคนอื่นๆ เพราะแม่เราไม่ได้เลวร้ายเลยย เลี้ยงเรามาอย่างยากลำบากทั้งๆที่ตอนพ่อเสียเรา 3 คนมาเริ่มต้นใหม่ไม่ด้วยเงินค่าประกันสังคมของพ่อ 40,000 บาทเท่านั้น เรารู้เราเห็นมาตลอด เราถึงบอกว่าจนตายเราก็ไม่ทิ้งแม่กับน้องเด็ดขาด
แต่ทำไมไม่รู้เราดันทะเลาะกันกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ได้แบบใหญ่โตมากๆอ่ะคะ?? เราไม่อยากเป็นแบบนั้นเลย ตอนเราทะเลาะกับแม่ สายตาเรา ความคิดเราที่คิดกับแม่มันเหมือนไม่ใช่เราเลย
หรือเราเป็นโรคจิต ขนาดเราเคยคุยกับพระ พระก็บอก่าเค้าคือแม่...ยอมๆแม่ไปเถอะ...
เราไปหาอ่านหนังสือ บทความ หรือแม้กระทั่งพวกคำพ่อสอน ตอนปกติอ่านเราก็ร้องไห้ค่ะ รู้ค่ะว่าทำแย่ๆกับแม่ แต่พอทะเลาะกันถึงจุดๆนึงที่ทนไม่ได้มันก้ลืมไปทุกที แสดงว่าเรารักแม่ไม่จริงรึเปล่าคะ?? ทำไมเราถึงทำไม่ได้สักที
มีวีธีคิดให้เรารู้สึกใจสงบตอนทะเลาะกับเค้าบ้างมั๊ยคะ ที่ไม่ใช่เพราะเค้าคือเเม่อ่ะค่ะ หรือมันมีแค่นี้จริงๆ เพราะเราก็พยายามคิด แต่มันคุมอารณ์ตัวเองไม่ได้เลย
น้อยครั้งมากๆที่จะทำได้อ่ะค่ะ
ขอความช่วยเหลือหน่อยได้มั๊ยคะ หรือเราใส่ใจแม่น้อยเกินไป??? หรือที่ทะเลาะกับเเม่เรื่องบ้าบอบ่อยๆแบบนี้เพราะเค้าวัยทองคะ??
เกี่ยวมั๊ย หรือไม่เกี่ยว
ทะเลาะกับแม่ ขอวิธีคิดให้รู้สึกดีกับแม่หน่อยค่ะ
คือเวลาปกติเราก็เหมือนแม่ลูกปกติครอบครัวรักกันดีนี่แหล่ะ แต่เวลาทะเลาะกันนะ...บอกตามตรงเหมือนเรากับแม่กลายเป็นอีกคน
แล้วจะโกรธกันมากๆ เกลียดกันมากๆ พูดคำแรงๆใส่กันแบบ...มันรู้สึกแย่นะ
เมื่อก่อนเคยควบคุมอารมณ์ ความรู้สึกได้ แม่ว่าอะไรบ่นอะไรก็เงียบได้นะ แต่เหมือนว่าหลังๆนี่มันทนฟังสิ่งที่เค้าพูดไม่ได้อ่ะ
เพราะบางอย่างที่เค้าพูดเรารู้สึกว่ามันโคตรย้อนแย้ง...
อย่างเมื่อคืนทะเลาะกันเรื่องอะไรรู้มั๊ยคะ เรากลับมาทำงานซึ่งบอกตรงๆเมื่อคืนเหนื่อยมากค่ะถึงขั้นกลับมาแล้วขอนอนสักงีบ เพราะปวดขากับเข่ามากๆ
เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ตอนกลับมาก็เห็นแม่นั่งดูหนังอยู่แล้ว และเราได้นำปาท่องโก๋ทอดที่ซื้อติดมือกลับมาให้แม่กับน้องกินเล่นๆรอ
ที่นี้เราถามว่ายังกินข้าวอยู่มั๊ย กินเลยรึเปล่า เค้าก็บอกว่ายัง เราเลยบอกขอนอนซักงีบ แล้วจะทำกับข้าวเสร็จตอนไหนค่อยเรียก
หรือถ้าไม่กินก็แล้วแต่แม่จะเรียกเลย เรายังไงก็ได้...เพราะเรายังมีงานบ้านต้องทำต่ออีก ตอนนั้นก็ประมาณ 2 ทุ่มมั้ง เค้าก็ไม่ว่าอะไร ดูหนังต่อไป
ที่นี้แม่ดันเรียกตอน 4 ทุ่ม ก็กินข้าวกันปกติ คือทุกอย่างปกติมากกกกกกกก
จนเรากินอิ่ม แล้วบอกแม่ว่าขอพักให้หายจุกแป๊บ เดี๋ยวถูบ้านแล้วค่อยปูที่นอน เท่านั้นแหล่ะค่ะ แม่ของขึ้นโกรธธธธธมาก
บอกว่าคิดว่าเค้าอยู่บ้านเฉยๆแบบนี้เค้าไม่เหนื่อยเหรอ แม่เราทำซักรีดค่ะ รีดผ้าตั้งแต่เช้ายันเย็น ตอนกลับมาเราเห็นแม่ดูหนังแล้วน้องชายเรานวดหลังอยู่
เค้าเหนื่อยจะตาย ยังต้องมาทำกับข้าว(ไข่ต้มกับอุ่นกับข้าว 1 อย่างเท่านั้นค่ะ) แล้วเค้ายังไม่ได้นอนซักงีบ แกกลับมาแกยังได้นอน เค้ายังให้เรานอนเลย แล้วนี่เค้าง่วงจะตายยังต้องมารอกินอิ่มนั่งพัก ถูบ้านอีกเหรอ
เราก็บอกว่าปกติก็ทำยังงี้นี่ คือหลังๆแม่แปลกมากๆ อะไรที่เคยทำกันปกติเริ่มเอามาเป็นเรื่องให้ด่า คือเราก็บอกว่าจุกอยู่จะให้ถูบ้านเลยได้ยังไง
จนสุดท้ายเราบอกโอเคๆๆๆๆ เดี๋ยวถูให้เลย แต่กลายเป็นว่าโกรธไปอีก บอกไม่ต้องมาประชด เค้าไม่รอแล้วเค้าจะนอน
เราก็บอกงั้นก็กวาดบ้านให้เสร็จก่อน ยังไงก็ต้องกวาด แล้วก็ทะเลาะด่าเราตั้งแต่ความผิดสมัยมัธยม มหาลัย บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแบบบ้ามากๆ
คือตอนนั้นนะ เราก็คิดว่าถ้าเค้าเหนื่อย.....ทำไมไม่ลงมานอน ปกติกลับบ้านมาถ้าไม่เห็นแม่ดูหนังก็จะนอน แต่นี่แม่เลือกดูหนังเองแล้วมาโทษเราได้ยังไง
แล้วเรื่องทำกับข้าว....คือ...ปกติแม่จะเป็นคนทำอาหารค่ะ แล้วเค้าจะเป็นคนเลือกเองว่าอะไรที่เค้าจะทำเองหรือให้เราทำ เราก็รอถ้าเค้าจะเรียกเรามาทำกับข้าวเราก็ไม่ว่า แต่นี่ไม่ แล้วบอกว่าอุตส่าห์ให้เรานอนแล้วเค้ามาทำกับข้าว ไม่สำนึกบุญคุณเลย?????
ก็บ่นไปนั่นแหล่ะค่ะ จนตี 1 มั้งถึงหยุด....
ตื่นเช้ามาก็เหมือนอะไรๆจะดีเป็นปกติ แต่ไม่ค่ะ.....แค่เพราะเราไปยกตระกร้าผ้าขึ้นไปทับอีกตะกร้านึง ให้มันซ้อนกกันเพราะเกะกะทางเดิน...ซึ่งขอย้ำนะคะ....ปกติมันก็เคยวางทับกัน กลับโดนด่า หาว่ามักง่าย แล้วแม่ก็จะเริ่มด่าวนไป เรื่องเก่าเรื่องใหม่ด่าผสม ด่าไปค่ะ แล้วก็จะไล่เรา จนเราทนไม่ไหว จริงๆมันมีดีเทลการด่าเยอะมากๆ แต่เราจำไม่ได้ว่าแม่ด่าว่าอะไร แต่ที่แน่ๆเราสุดทนจนบอกไปว่า งั้นก็เอาเงินที่ทำให้เราต้องเป็นหนี้คืนมา สิ้นปีนี้เราไปแน่ ไม่ต้องมาไล่
จริงๆอย่างที่บอกเรา 2 คนมีเรื่องทะเลาะกันบ่อยๆค่ะ แล้วแม่จะไล่ให้เราไป ไล่ให้เราไปอยู่ที่อื่น เราก็จะบอกว่าจะไปได้ยังไง หนี้สินเยอะแยะ เงินเดือนเราจ่ายพอหนี้สิน ซื้อกับข้าวเข้าบ้านนิดหน่อย จ่ายค่าเช่าบ้าน แต่ก็อยู่ไม่ได้ทั้งเดือน ส่วนของแม่ก็มาเติมเต็มส่วนที่เอาไปจ่ายหนี้เป็นค่ากินที่หายไปนั่นแหล่ะค่ะ แต่ถ้าให้แม่อยู่ด้วยตัวเองก็จ่ายหนี้ จ่ายค่าเช่า และค่ากินไม่ได้เหมือนกัน
จริงๆเราไม่เคยคิดทอดทิ้งแม่กับน้องนะ เพราะเราอยู่กัน 3 คนตั้งแต่พ่อเสีย จนบ้านล้มละลาย เราตั้งใจมากๆว่าจะทำให้ครอบครัวเรากลับมามีเหมือนเดิม แต่เวลาทะเลาะกันทีไร แม่็จะบอกว่าทำให้เค้าอยู่สุขสบายไม่ได้ยังกล้าทำให้เค้าเสียใจ เสียอารมณ์ จนเมื่อเช้าอีกนั่นแหล่ะเค้าก็พูดอีก
เราเลยบอกว่า...แล้วที่ผ่านมาเราสุขสบายรึไง???
คือจะเป็นยังงี้แล้วเค้าจะชอบพูดมโนว่าเราคิดแบบนั้น เราคิดแบบนี้ เราวางแผนคิดร้ายให้เค้าโมโห มาเต็มมากๆ เราไม่ชอบเลย
ความรู้สึกตอนนั้นคือเกลียดมากๆ
แล้วคือเวลาเค้าด่าเค้าชอบตะโกนแล้วคนอื่นก็จะได้ยิน เค้าก็จะบอกว่าคนอื่นฟังสิ่งที่เค้าพูดเข้าใจทำไมเราไม่เข้าใจ เราก็เถียงไปว่าก็เพราะเค้าไม่ได้มาเห็นว่าเหตุเกิดจากอะไรตั้งแต่เเรกนิ
แล้วเรารู้สึกว่า...เพราะเค้าคือแม่ สังคมบ้านเราแม่ทำอะไรไม่ผิดใช่มั๊ยคะ
อะไรที่เราผิด...เรารู้ บางอย่างแก้ได้ บางอย่างก็แก้ไม่ได้ แต่บางอย่างเค้าพูดมันเกินไปอ่ะ พูดนานเกินไป จากที่ฟังแรกๆเพราะเราผิด
หลังๆเรื่อมไม่อยากฟัง ไม่เข้าใจ เราบอกว่าจะเอาเรื่องเก่ามาด่ารวมทำไม ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปสิ เค้าบอกว่าจะผ่านได้ไง
ในเมื่อเรายังผิดซ้ำซากอยู่...มันก็จริง...แต่เราก็บอกว่า....ก็ที่ผิดซ้ำซากมันไม่ใช่เรื่องที่เป็นต้นเหตุของวันนี้นี่????
รู้มั๊ยคะ ตอนที่สิ้นในหลวง เราอ่านเรื่องที่ในหลวงรักสมเด็จย่า เราร้องไห้ เพราะเรารู้ว่าเราไม่ใช่ลูกที่ดีเลย เราคิดถึงแม่มากๆ และรู้สึกผิด
เพราะปีนี้แม่ก็ 48 เเล้ว เรากลับไปบ้าน บอกแม่ว่าต่อไปนี้จะรักแม่เหมือนที่ในหลวงรักสมเด็จย่า จะพยายามปรับปรุงตัว เราก็หวังว่าความสัมพันธ์ของเรากับแม่จะดีขึ้น
แต่พอเกิดเรื่องเมื่อคืน....ทำไมมันกลับมาเป็นอีกแล้วก็ไม่รู้ แถมเเย่กว่าเดิมอีก
เมื่อก่อนเราจะแอบใส่หูฟังค่ะ ถ้าไม่ได้ยินที่เค้าด่า เราก็จะไม่โกรธ ไม่เถียงเค้า แต่ถ้าเค้าจับได้เราก็โดนอีกกระทง
เราอยากเป็นลูกที่ดีเหมือนคนอื่นๆ เพราะแม่เราไม่ได้เลวร้ายเลยย เลี้ยงเรามาอย่างยากลำบากทั้งๆที่ตอนพ่อเสียเรา 3 คนมาเริ่มต้นใหม่ไม่ด้วยเงินค่าประกันสังคมของพ่อ 40,000 บาทเท่านั้น เรารู้เราเห็นมาตลอด เราถึงบอกว่าจนตายเราก็ไม่ทิ้งแม่กับน้องเด็ดขาด
แต่ทำไมไม่รู้เราดันทะเลาะกันกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ได้แบบใหญ่โตมากๆอ่ะคะ?? เราไม่อยากเป็นแบบนั้นเลย ตอนเราทะเลาะกับแม่ สายตาเรา ความคิดเราที่คิดกับแม่มันเหมือนไม่ใช่เราเลย
หรือเราเป็นโรคจิต ขนาดเราเคยคุยกับพระ พระก็บอก่าเค้าคือแม่...ยอมๆแม่ไปเถอะ...
เราไปหาอ่านหนังสือ บทความ หรือแม้กระทั่งพวกคำพ่อสอน ตอนปกติอ่านเราก็ร้องไห้ค่ะ รู้ค่ะว่าทำแย่ๆกับแม่ แต่พอทะเลาะกันถึงจุดๆนึงที่ทนไม่ได้มันก้ลืมไปทุกที แสดงว่าเรารักแม่ไม่จริงรึเปล่าคะ?? ทำไมเราถึงทำไม่ได้สักที
มีวีธีคิดให้เรารู้สึกใจสงบตอนทะเลาะกับเค้าบ้างมั๊ยคะ ที่ไม่ใช่เพราะเค้าคือเเม่อ่ะค่ะ หรือมันมีแค่นี้จริงๆ เพราะเราก็พยายามคิด แต่มันคุมอารณ์ตัวเองไม่ได้เลย
น้อยครั้งมากๆที่จะทำได้อ่ะค่ะ
ขอความช่วยเหลือหน่อยได้มั๊ยคะ หรือเราใส่ใจแม่น้อยเกินไป??? หรือที่ทะเลาะกับเเม่เรื่องบ้าบอบ่อยๆแบบนี้เพราะเค้าวัยทองคะ??
เกี่ยวมั๊ย หรือไม่เกี่ยว