เหนื่อยกับความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเค้าจะกลับมา

หวังอะไรที่ไม่น่าเป็นไปได้เช่น...หวังว่าเขาจะกลับมา

ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายอยากคุยกับเค้าทั้งๆที่เค้าไม่ได้อยากคุยกับเรา เบื่อไหมกับการคิดเองเออเอง หวังลมๆแล้งๆ เหนื่อยไหมกับการหาเรื่องคุย เหนื่อยไหมกับการที่ต้องทนหายไปหลายๆวันสุดท้ายเราก็ต้องทักไป เมื่อไร

รู้ว่าที่เป็นอยู่มันแย่ มันไม่มีความหวัง มีแต่หลอกตัวเอง รออะไรลมๆแล้งๆ เหนื่อยใจเหนื่อยทุกอย่างอยู่ฝ่ายเดียว อยากตัดได้จริงๆ ทำไงดีคะ พอเราจะตัดเค้าก็กลับมา เริ่มใหม่ทุกทีเลย

ตามหัวข้อครับ อยากรู้ว่าแต่ละท่านมีความคิดอย่างไรกับการที่ต้องมีชีวิตอยู่ทั้งๆที่รู้ว่าสักวันก็ต้องตายทำไมไม่ตายซะวันนนี้เลยเพื่อที่จะต้องไม่ลำบาก ไม่ต้องดื้นรน ไม่ต้องอดทน ไม่ต้องทำอะไรหลายๆอย่างที่

ทหารเกณฑ์ก็ไม่อดทนที่จะเป็นจนจบ บวชก็ไม่บวช เงินก้ไม่เก็บ จะออกมาอยู่บ้าน งานก็ไม่ทำ หวังลมๆแล้งๆ หาความมั่นคงในอนาคตไม่ได้ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เหนื่อยที่จะให้กำลังใจ ให้อยู่นั่นแหละไม่พอสักที ให

ไม่เข้าใจเหมือนกันนะครับ การที่เรา รอคอยปาฏิหาริย์ มันต่างอะไรจาก ฝันลมๆ แล้งๆ อยากรู้มาก