ผมเคยมีแฟนคนนึงเพิ่งเลิกกันไปสักพักซึ่งคบกันมา5ปี. เป็นทั้งคนรู้ใจคนรักเพื่อนสนิทและทุกอย่างของกันและกัน
เล่าก่อน ผมกับเธอเป็นคนจังหวัดเดียวกันมาเรียนที่เดียวกัน ผมกับเธอรู้จักกันในฐานะคนเกลียดกันคือผมพูดมากปากหมาเธอก็น่าจะเหมือนกัน(5555คนเหมือนกันสงสัยจะเกลียดกัน) ปกติในห้องเรียนเราจะเจอกันบ่อยมากเป็นเธอที่คอยด่าผมเพราะผมชอบแกล้งเพื่อนเวลาเรียน. จนวันนึงเธอร้องไห้ผมเข้าไปปลอบเธอเคียงข้างเธอรับฟัง(นั่งเฝ้าเลยแหละสวยดุชอบ)555. เพราะแฟนเธอนอกใจเธอไปมีคนอื่น. ผมก็ปลอบเธอจนเธอดีขึ้นไม่รู้ตอนไหนเรา2คนสนิทกันซะแล้วผมจะทานข้าวก็ค่อยชวนเธอเธอจะไปทำฟันผมก็ขอไปด้วย555. แล้วเราก็ได้เป็นแฟนกันช่วงเวลาผ่านไปเร็วมาก2ปีผ่านไป. เราทะเลาะกันเรื่องไร้สาระมากๆแต่ครั้งนี้ผมไม่ยอมเธอจนหลุดปากบอกเลิกไป. เราก็เลิกกันไป. ผมใช้ชีวิตเร่ร่อนเหมือนคนหมดอนาคต(คิดย้อนกลับไปก็ตลกดี). เธอก็อยู่กับเพื่อนพร้อมเปิดตัวแฟนใหม่. จากนั้นไม่นานเธอก็ได้รับอุบัติเหตุผมตกใจมากรีบไปดูเธอที่โรงพยาบาลและกุมมือเธอไว้ไม่ห่าง ตลอด5-7วันเราเปิดใจคุยกันหลายเรื่องจนขอโอกาศให้กันจนได้กลับมาคบกันอีก. พอหมดจากอุบัติเหตุก็มีปัญหาใหม่เข้ามาเธอทะเลาะกับที่บ้านเรื่องจะขอเรียนใหม่ (ผมกับเธอเรียนวิทเคมีด้วยกันมาวันนึงเธอพบว่ามันไม่ใช่)ผมก็รับหน้าที่เครียปัญญาจนเธอได้เรียน (ต้องบอกว่าบ้านเราทั้ง2สนิทกัน ผมไปบ้านเธอ. เธอมาบ้านผมครอบครัวเราทั่ว2รับรู้ว่าคบกันมาตลอด). เธอย้ายไปเรียนบริหารธุระกิจสาขาการเงิน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ค่าเทอมเอาเรื่องเลย). เรา2คนด้วยความเป็นเด็กตอนนั้นจีงแอบย้ายมาอยู่ด้วยกัน. ทำงานพิเศษเป็นพนักงาน7-11,ผู้ช่วยพ่อครัวแม่ครัว,ล้างจาน,ขายครีม. ช่วงเวลาที่เราลำบากมาด้วยกันเราไม่ทะเลาะกันเลยแปลกมาก. เรารักกันเข้าใจกันมากเป็นห่วงถามไถ่. ถึงขั้นว่ามีเงิน20บาทซื้อมาม่า3ห่อ. ผมบอกว่าผมทานแล้วให้เธอทานเลยถ้าหิวเดี่ยวหาทานเองละ(มาม่า3ห่อนี่คือ2วันนะครับผมเลยไม่กิน) ตกเย็นเราก็จะชอบขี่รถเล่นกัน เวลาเธอขอไปเที่ยวกับเพื่อนผมก็จะขอแค่ไปส่งเพราะผมไม่ค่อยชอบเที่ยวเท่าไรแต่แปลกที่เธอพยายามจะให้ผมไปด้วยทุกครั้ง(แต่ผมอยากให้เขาสนุกกับเพื่อนๆมากกว่าที่จะมากังวลกับผมนี่เป็นเหตุผลนึงที่ผมไม่ตามเธอไป) คนรักเก่าผมชอบซื้อเสื้อผ้ามากขนาด2ตู้นี่ล้นเลยยิ่งของลดราคาตาเธอเป็นประกาย(ผมเป็นคนถือเงินของเราเพราะเขาเองก็รู้ตัวดีว่าเก็บเงินไม่อยู่) ผมก็ซื้อของตามที่เธออยากได้แต่บางทีก็ต้องห้ามเพราะต้องเอาตังไปใช้อย่างอื่นด้วย คนรักเก่าผมคนนี้ไม่งี่เง่าไม่ค่อยงอแงเป็นผู้หญิงเก่งและหัวดื้อ555จะมีงอแงแค่ตอนก่อนนอนของทุกวันและชอบฝันแล้วพูดอยู่คนเดียวดึกมาน้ำลายไหล (พูดแล้วก็เศร้าไม่มีอีกแล้ว) อีกเรื่องราวมากมายที่ไม่ได้พิมลงแล้วเวลาก็ล่วงเลยถึงปีที่4 ผมเรียนจบออกมาทำงานที่ระยองเธอก็เป็นนักศึกษาอยู่ที่เดิม. ผมก็แวะไปหาเธอบ้างแต่ก็ไม่ได้บ่อยนัก. (ผมเป็นคนปากหมามาก)ไม่รักษาน้ำใจแฟนผมเลยเวลาไม่พอใจก็เสียงดังใส่. จนเธอคงทนไม่ไหวและเปิดใจให้ใครอีกคนเข้ามา.ผมเริ่มรู้สึกได้ว่าเธอเปลี่ยนไปจนวันนึงเธอพูดขึ้นมาว่า "เตงถ้าเค้าคุยกับคนอื่นเตงจะว่ายังไง"
ผมรู้สึกหน้าชามือเย็นมืออ่อนแขนขาอ่อนเหมือนคนไร้กำลัง. อึ้งไปสักพักเรียกสติสกดน้ำตาเอาไว้ (ผมกับเธอมีข้อตกลงอะไรบ้างอย่างอาจจะฟังดูแปลกแต่พวกเราตกลงกันว่าถ้าจะมีคนอื่นให้บอกกันดีๆ). จากนั้นผมก็ตอบเธอไปว่า. "งั้นขอให้เตงโชคดีตามเส้นทางที่เตงเลือกเค้าก็เป็นเหมือนเดิมอยู่แบบเดิมเล่นเฟรสเดิมใช้เบอร์เดิม รักคนๆเดิมตลอด5ปีและอีกตลอดไป". อาจฟังดูน้ำเน่าแต่ก็พูดไปแล้ว555
ผมมาตั้งกระทู้นี้แค่อยากให้เธอได้รับรู้ไว้บางอย่างที่ผมยังไม่ได้พูดไป. "กูรักมากนะเว้ย แต่กูเห็นมีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับกู. กูเลยไม่อยากเห็นแก่ตัวดึงมาเสียใจอีก. ที่เมื่อวันอาทิตย์ตะคอกใส่ที่โทรมาขอคำปรึกษาขอความช่วยเหลือกูแค่รู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับแฟนวะเราทำแบบนี้เราจะ
ทั้ง2. ให้กู
คนเดียวพอ. วันรับปริญญา11-13ที่เคยถามว่าเค้าขอมาได้มั้ย. ที่กูตะคอกใส่ว่าจะมาทำ
อะไรลึกๆแล้วก็อยากให้มานะแต่ถ้ามันทำให้กับแฟนทะเลาะกันกูก็ไม่อยากให้กูเป็นต้นเหตุ. แล้วที่ชอบบอกกูไปคบกับคนอื่นคือกูไม่ได้รักเขาไงกูจะไม่เอาใครมาเพียงเพราะความเหงา. ที่เคยถามถ้าแต่งงานกันจะตั้งชื่อลูกจริงๆหรอที่ว่า กระเพรา. หมูกรอบ. ไข่ดาว. กูตอบได้เลยจริงนะ555. สุดท้ายกูจะเก็บทุกเรื่องราวของเราทั้งดีและร้ายเอาไว้เป็นสิ่งมีค่าซึ่งมันไม่มีใครสามารถพรากมันจากกูไปได้. กูกำลังจะไปเวียดนามรับปริญญาอาจจะไม่กลับมาก็ได้ กูเลยอยากให้จำเรื่องราวของกูไว้บ้างว่ามีไอ้
ตัวนึงเคยรักและซื่อสัจกับมาตลอด5ปี. จะเรียนจบแล้วอย่าเครียดอดทนอีกนิดเดียว เหนื่อยได้ท้อบ้างนอนพักแล้วสู้ต่อ" อีอ้วนหมูหมา"ของกูคนเก่ามันโคตรจะเก่งอยู่แล้วแค่นี้สบายมาก สักวันถ้าเราพบกันกูจะมองด้วยสายตาที่เหมือนเดิมคือมีแต่และเรื่องราวดีๆของเรา. W&A
ผู้ชายปากหมากับผู้หญิงที่ยอมทุกอย่างตลอด5ปี/ไม่มีอีกแล้ว
เล่าก่อน ผมกับเธอเป็นคนจังหวัดเดียวกันมาเรียนที่เดียวกัน ผมกับเธอรู้จักกันในฐานะคนเกลียดกันคือผมพูดมากปากหมาเธอก็น่าจะเหมือนกัน(5555คนเหมือนกันสงสัยจะเกลียดกัน) ปกติในห้องเรียนเราจะเจอกันบ่อยมากเป็นเธอที่คอยด่าผมเพราะผมชอบแกล้งเพื่อนเวลาเรียน. จนวันนึงเธอร้องไห้ผมเข้าไปปลอบเธอเคียงข้างเธอรับฟัง(นั่งเฝ้าเลยแหละสวยดุชอบ)555. เพราะแฟนเธอนอกใจเธอไปมีคนอื่น. ผมก็ปลอบเธอจนเธอดีขึ้นไม่รู้ตอนไหนเรา2คนสนิทกันซะแล้วผมจะทานข้าวก็ค่อยชวนเธอเธอจะไปทำฟันผมก็ขอไปด้วย555. แล้วเราก็ได้เป็นแฟนกันช่วงเวลาผ่านไปเร็วมาก2ปีผ่านไป. เราทะเลาะกันเรื่องไร้สาระมากๆแต่ครั้งนี้ผมไม่ยอมเธอจนหลุดปากบอกเลิกไป. เราก็เลิกกันไป. ผมใช้ชีวิตเร่ร่อนเหมือนคนหมดอนาคต(คิดย้อนกลับไปก็ตลกดี). เธอก็อยู่กับเพื่อนพร้อมเปิดตัวแฟนใหม่. จากนั้นไม่นานเธอก็ได้รับอุบัติเหตุผมตกใจมากรีบไปดูเธอที่โรงพยาบาลและกุมมือเธอไว้ไม่ห่าง ตลอด5-7วันเราเปิดใจคุยกันหลายเรื่องจนขอโอกาศให้กันจนได้กลับมาคบกันอีก. พอหมดจากอุบัติเหตุก็มีปัญหาใหม่เข้ามาเธอทะเลาะกับที่บ้านเรื่องจะขอเรียนใหม่ (ผมกับเธอเรียนวิทเคมีด้วยกันมาวันนึงเธอพบว่ามันไม่ใช่)ผมก็รับหน้าที่เครียปัญญาจนเธอได้เรียน (ต้องบอกว่าบ้านเราทั้ง2สนิทกัน ผมไปบ้านเธอ. เธอมาบ้านผมครอบครัวเราทั่ว2รับรู้ว่าคบกันมาตลอด). เธอย้ายไปเรียนบริหารธุระกิจสาขาการเงิน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ค่าเทอมเอาเรื่องเลย). เรา2คนด้วยความเป็นเด็กตอนนั้นจีงแอบย้ายมาอยู่ด้วยกัน. ทำงานพิเศษเป็นพนักงาน7-11,ผู้ช่วยพ่อครัวแม่ครัว,ล้างจาน,ขายครีม. ช่วงเวลาที่เราลำบากมาด้วยกันเราไม่ทะเลาะกันเลยแปลกมาก. เรารักกันเข้าใจกันมากเป็นห่วงถามไถ่. ถึงขั้นว่ามีเงิน20บาทซื้อมาม่า3ห่อ. ผมบอกว่าผมทานแล้วให้เธอทานเลยถ้าหิวเดี่ยวหาทานเองละ(มาม่า3ห่อนี่คือ2วันนะครับผมเลยไม่กิน) ตกเย็นเราก็จะชอบขี่รถเล่นกัน เวลาเธอขอไปเที่ยวกับเพื่อนผมก็จะขอแค่ไปส่งเพราะผมไม่ค่อยชอบเที่ยวเท่าไรแต่แปลกที่เธอพยายามจะให้ผมไปด้วยทุกครั้ง(แต่ผมอยากให้เขาสนุกกับเพื่อนๆมากกว่าที่จะมากังวลกับผมนี่เป็นเหตุผลนึงที่ผมไม่ตามเธอไป) คนรักเก่าผมชอบซื้อเสื้อผ้ามากขนาด2ตู้นี่ล้นเลยยิ่งของลดราคาตาเธอเป็นประกาย(ผมเป็นคนถือเงินของเราเพราะเขาเองก็รู้ตัวดีว่าเก็บเงินไม่อยู่) ผมก็ซื้อของตามที่เธออยากได้แต่บางทีก็ต้องห้ามเพราะต้องเอาตังไปใช้อย่างอื่นด้วย คนรักเก่าผมคนนี้ไม่งี่เง่าไม่ค่อยงอแงเป็นผู้หญิงเก่งและหัวดื้อ555จะมีงอแงแค่ตอนก่อนนอนของทุกวันและชอบฝันแล้วพูดอยู่คนเดียวดึกมาน้ำลายไหล (พูดแล้วก็เศร้าไม่มีอีกแล้ว) อีกเรื่องราวมากมายที่ไม่ได้พิมลงแล้วเวลาก็ล่วงเลยถึงปีที่4 ผมเรียนจบออกมาทำงานที่ระยองเธอก็เป็นนักศึกษาอยู่ที่เดิม. ผมก็แวะไปหาเธอบ้างแต่ก็ไม่ได้บ่อยนัก. (ผมเป็นคนปากหมามาก)ไม่รักษาน้ำใจแฟนผมเลยเวลาไม่พอใจก็เสียงดังใส่. จนเธอคงทนไม่ไหวและเปิดใจให้ใครอีกคนเข้ามา.ผมเริ่มรู้สึกได้ว่าเธอเปลี่ยนไปจนวันนึงเธอพูดขึ้นมาว่า "เตงถ้าเค้าคุยกับคนอื่นเตงจะว่ายังไง"
ผมรู้สึกหน้าชามือเย็นมืออ่อนแขนขาอ่อนเหมือนคนไร้กำลัง. อึ้งไปสักพักเรียกสติสกดน้ำตาเอาไว้ (ผมกับเธอมีข้อตกลงอะไรบ้างอย่างอาจจะฟังดูแปลกแต่พวกเราตกลงกันว่าถ้าจะมีคนอื่นให้บอกกันดีๆ). จากนั้นผมก็ตอบเธอไปว่า. "งั้นขอให้เตงโชคดีตามเส้นทางที่เตงเลือกเค้าก็เป็นเหมือนเดิมอยู่แบบเดิมเล่นเฟรสเดิมใช้เบอร์เดิม รักคนๆเดิมตลอด5ปีและอีกตลอดไป". อาจฟังดูน้ำเน่าแต่ก็พูดไปแล้ว555
ผมมาตั้งกระทู้นี้แค่อยากให้เธอได้รับรู้ไว้บางอย่างที่ผมยังไม่ได้พูดไป. "กูรักมากนะเว้ย แต่กูเห็นมีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับกู. กูเลยไม่อยากเห็นแก่ตัวดึงมาเสียใจอีก. ที่เมื่อวันอาทิตย์ตะคอกใส่ที่โทรมาขอคำปรึกษาขอความช่วยเหลือกูแค่รู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับแฟนวะเราทำแบบนี้เราจะ