มาตามหาน้องผู้หญิงที่เรียนหอการค้าที่พี่ทำให้น้องรู้สึกผิดหวังเมื่อเช้าวันนี้ครับ

#ยืมไอดีเพื่อนมาใช้
#เขียนจากเค้าโครงเรื่องจริง
#เขียนจบแล้ว

เช้าวันนี้โชคดีจังทั้งๆที่เป็นวันจันทร์แห่งชาติที่รถจะต้องติดและคนอัดเป็นปลากระป๋องเต็มรถ บังเอิ้ญบังเอิญ มีคนลุกจากที่นั่งตรง กม.9 แล้วตั๋วรถก็บอกให้ผมนั่งแทน โหยเก้าอี้สำรองสำหรับพระภิกษุสามเณร ในเที่ยวที่ไม่มีเณรในรถแบบนี้ กับระยะทางอีกยาวนาน หวานเจี้ยบเลยสิ ขอหลับยาวๆเลยจะกัน จาก
นั้นผมก็คลิ้มหลับด้วยอากาศคลื้มฟ้าคลื้มฝน้แถมพี่คนขับรถเปิดเพลงลูกกรุงเพราะให้ฝังอีก มาตกใจอีกที่ด้วยความรู้สึกว่ามีคนสะกิดบ่าเบาๆ ให้ผมตื่นจากผวังค์ ฝันยามเช้าที่เพิ่งจะเริ่มกลายเป็นธาติ CO₂ ไปซะแล้ว

ผมหันหน้าไปหาแหล่งที่มาของต้นทางพบสาวน้อยนวลอนงค์โฉมงามนางหนึ่งในชุดพละของมหาลัยหอการค้า เธอยิ้มด้วยกิริยาแสนน่ารักพร้อมกันพูดกับผมว่า "พี่ลงไหนค่ะ" ผมมองหน้าน้องเขาด้วยสายตานิ่งๆ และเสียมารยาทที่ไม่ยิ้มตอบกลับไป ในช่วงเวลานั้นผมรีบใช้ชิบแพนเทียมหนึ่งร้อยแรม 256 M ประมวณผลเพื่อหาพิกัด ณ ปัจจุบันเปรียบเทียบกับเป้าหมายที่จะเดินทางไปเช้าวันนี้ พบว่าจุดนี้เป็นป้ายแรกที่สายรถเมย์ 138 ลงทางด่วนแล้วจอด ผู้คนส่วนใหญ่จะเรียกว่า ป้าย รพ.ทหารผ่านศึก ซึ่งไม่ใช่ที่ๆทำงานผมในเช้าวันนี้แน่นอนเพราะผมต้องไปลงที่ BTS ซึ่งไกลพอที่จะทำให้ผมหลับได้อีกนานพอ

ผมรู้สึกว่าผมเสียมารยาทที่ตอบกลับไปว่า "ยังอีกไกล" แถมยังไม่ยิ้มกลับอีก ทั้งๆที่ทุกอย่างผมทำผิดแท้ๆ ไม่ว่าจะหน้าตาดูเป็นผู้ชายกลางคน ตัดผมรองทรงสูง มีหงอกแซมนิดๆด้วยความเครียดจากเรื่องงาน แต่งตัวสบายๆด้วยเสื้อคอโบโลสีน้ำตาล กางเกงสแลคสีน้ำตาลเช่นกัน

สุดท้ายนี้พี่อยากจะบอกน้องครับว่าพี่เสียใจครับที่พูดแบบนั้นกับน้อง แม้พี่จะเป็น่ผู้ชายที่เสียสละเพื่อประเทศชาติบ้าง
และพี่ก็เสียใจที่พี่ไม่ได้เป็น"ทหารผ่านศึก"อย่างที่น้องคาดหวัง

ปล. น้องน่ารักดี มีแฟนยังครับ