" เราเป็นแค่เพื่อนกัน ใช่ไหม ? "

สวัสดี เรามีเรื่องอยากจะเล่าให้ใครหลายคนอ่าน บ้างคนก็อาจเคยเป็นแบบเรา
       --> เรามีเพื่อนผู้ชายอยู่คนหนึ่ง เราเริ่มรู้จักกันตอน ม.4 เราอยู่คนล้ะห้องกัน มันอยู่ห้อง 3 เราอยู่ห้อง 2 เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นตอน ม.5 ช่วงกีฬาสี ทั้งๆที่เราสองคนอยู่คนล้ะสีกัน แต่ทำไมเราสองคนเหมือนอยู่สีเดียวกันก็ไม่รู้ ทุกๆเย็น เราจะมาทำสแตนเชียร์ด้วยกัน แล้วมันก็ชอบมาปั่นเวลาเค้าซ้อมเชียร์ตลอด พอกลับบ้านเราก็จะคุยกันในไลน์ ไม่เคยคุยกันดีๆสักครั้ง มีแต่ด่ากัน แขวะกันตลอด 555 แต่ก็สนุกดี ชอบเรียกกูว่าเหยิน ทั้งๆที่ตัวเองก็สูงอย่างกับเสาไฟฟ้า 555 เจอหน้ากันที เป็นอันตายแน่ 555 ทำสแตนเชียร์อยู่ดึกแค่ไหน มันก็ค่อยอยู่ด้วยเสมอ (ที่ดึกคือ ของมันก็ยังไม่เสร็จ) จบกีฬาสีเราก็คุยกันมากกว่าเดิม คุยกันได้ทุกเรื่อง เรื่องเรียนยั้นเรื่องส่วนตัว มีการบ้านอะไร ก็โยนมาให้ทำตลอดโดยเฉพาะไอพวกระบายสีไม่เอาเลย 55 มันชอบกินเค้ก  เราเลยชอบซื้อไปให้มันกินบ่อยๆ ชอบโดนหาว่าเป็นคู่จินกัน 5555 แต่พอมันมีแฟน เราก็คุยกันน้อยลงแต่ยังสนิทกันมากเหมือนเดิม จนตอนนี้เราอยู่ ม.6 เราก็ยังเล่นคุยทำการบ้านด้วยกันเมื่อเดิม จริงๆความรู้สึกที่เป็นเพื่อนกันมันก็มีความสุกดี เพราะสำหรับเราคำว่าเพื่อน ยังเป็นห่วงได้เหมือนเดิมไม่ลดลงไปต่างจากวันแรกที่เราสนิทกันเลย อยากเล่นอะไรก็เล่นได้ อยากด่าก็ด่า แต่บ้างครั้งกลับรู้สึกแปลกๆ น้อยใจทุกครั้งที่มันไม่สนใจ จนตอนนี้เราก็มีแฟน ต่างคนต่างก็มีแฟน ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป จากที่เคยแกล้งกัน มันก็หายไป จากที่เคยทักก็ไม่มี กลับมีแต่ความเงียบ กับหน้าบึ่งๆให้ ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เคยทักไลน์ไปก็อ่านแต่ก็ไม่ตอบ เป็นเพราะอะไร.... ก็ไม่รู้ !