มนุษย์ = ความรัก
เชื่อว่าหลายคนคงเคยตั้งคำถามว่า “ มนุษย์ ” มากจากอะไร หากในทางวิทยาศาสตร์ก็มีการพิสูจน์หาที่มากันในหลากหลายทฤษฎี แต่ช้าพเจ้าเชื่อว่ามนุษย์เกิดจากความรัก ทำไมนั้นหรือ เราลองสังเกตุเถอะว่าส่วนใหญ่มนุษย์ที่อยู่บนดาวเคราะห์ที่เราเรียกันว่า “โลก” ล้วนเกิดจากมาจากบิดาผู้ให้กำเนิด มารดาที่ให้เราเกิดมา ซึ่งก่อเกิดจากความรักจึงก่อเกิดเลือดเนื้อ ร่างกาย ความรู้สึกสัมผัส แต่ทำไมทุกวันนี้มนุษย์ที่เกิดมาจากความรักใยกลับอยู่กันอย่างเห็นแก่ตัว แย่งชิง ยกตัวอย่างเช่น ในสังคมคนเมืองมักจะพบเห็นได้มาก ทุกคนต่างเร่งรีบเบียดเสียดยัดเยียดให้ตนเองทำอะไรก็ต้องให้ได้ดี และได้ประโยชน์ต่อตนเองมากที่สุด
หากเราเชื่อว่า “มนุษย์” เกิดจากความรักทำไมเราถึงไม่อยู่กันในสังคมด้วยความรัก ให้อภัยกัน เสียสละ เอื้ออารีย์แก่มนุษย์ด้วยกัน มนุษย์เกิดครั้งดียวและตายครั้งเดียว ทำไมถึงไม่ทำแต่ความดี มอบความรักให้กับคนรอบข้าง
วันหนึ่งข้าพเจ้านั่งเหม่อมองท้องฟ้าแล้วฉุกคิดขึ้นว่าเราจะได้ฉลองปีใหม่กันได้กี่ครั้ง อย่างเก่งก็ไม่เกิน 100 ปี ซึ่งยากสำหรับของตัวข้าพเจ้า เคยนึกกันดูไหมว่าในช่วงที่ท่านกำลังนับถอยหลังเพื่อที่จะฉลองในคืนข้ามปีเราได้ทำประโยชน์ให้แก่โลกนี้รึยัง เพราะเวลาของเรากำลังลดลงตามเลขที่เรากำลังนับ ทั้งนี้เราเคยทำอะไรให้แก่คนที่เรารักและคนที่เรารักมากน้อยแค่ไหน ทุกคนมีเวลาของตนเอง คนที่เรารักก็เช่นกัน
เราต่างเกิดมาจากผลผลิตทางความรัก อยากให้ทุกคนมีความรักต่อกัน อารีย์ต่อความเป็นเพื่อนมนุษย์ โลกที่เราอยู่จะสงบสุข ไม่เร้าร้อนดั่งเช่นทุกวันนี้
World . . . . . . . . . .
มนุษย์ = ความรัก
เชื่อว่าหลายคนคงเคยตั้งคำถามว่า “ มนุษย์ ” มากจากอะไร หากในทางวิทยาศาสตร์ก็มีการพิสูจน์หาที่มากันในหลากหลายทฤษฎี แต่ช้าพเจ้าเชื่อว่ามนุษย์เกิดจากความรัก ทำไมนั้นหรือ เราลองสังเกตุเถอะว่าส่วนใหญ่มนุษย์ที่อยู่บนดาวเคราะห์ที่เราเรียกันว่า “โลก” ล้วนเกิดจากมาจากบิดาผู้ให้กำเนิด มารดาที่ให้เราเกิดมา ซึ่งก่อเกิดจากความรักจึงก่อเกิดเลือดเนื้อ ร่างกาย ความรู้สึกสัมผัส แต่ทำไมทุกวันนี้มนุษย์ที่เกิดมาจากความรักใยกลับอยู่กันอย่างเห็นแก่ตัว แย่งชิง ยกตัวอย่างเช่น ในสังคมคนเมืองมักจะพบเห็นได้มาก ทุกคนต่างเร่งรีบเบียดเสียดยัดเยียดให้ตนเองทำอะไรก็ต้องให้ได้ดี และได้ประโยชน์ต่อตนเองมากที่สุด
หากเราเชื่อว่า “มนุษย์” เกิดจากความรักทำไมเราถึงไม่อยู่กันในสังคมด้วยความรัก ให้อภัยกัน เสียสละ เอื้ออารีย์แก่มนุษย์ด้วยกัน มนุษย์เกิดครั้งดียวและตายครั้งเดียว ทำไมถึงไม่ทำแต่ความดี มอบความรักให้กับคนรอบข้าง
วันหนึ่งข้าพเจ้านั่งเหม่อมองท้องฟ้าแล้วฉุกคิดขึ้นว่าเราจะได้ฉลองปีใหม่กันได้กี่ครั้ง อย่างเก่งก็ไม่เกิน 100 ปี ซึ่งยากสำหรับของตัวข้าพเจ้า เคยนึกกันดูไหมว่าในช่วงที่ท่านกำลังนับถอยหลังเพื่อที่จะฉลองในคืนข้ามปีเราได้ทำประโยชน์ให้แก่โลกนี้รึยัง เพราะเวลาของเรากำลังลดลงตามเลขที่เรากำลังนับ ทั้งนี้เราเคยทำอะไรให้แก่คนที่เรารักและคนที่เรารักมากน้อยแค่ไหน ทุกคนมีเวลาของตนเอง คนที่เรารักก็เช่นกัน
เราต่างเกิดมาจากผลผลิตทางความรัก อยากให้ทุกคนมีความรักต่อกัน อารีย์ต่อความเป็นเพื่อนมนุษย์ โลกที่เราอยู่จะสงบสุข ไม่เร้าร้อนดั่งเช่นทุกวันนี้
World . . . . . . . . . .