เราแค่อยากจะเล่า เรื่องเกี่ยวกับห้องที่เราเเท็กเลย

สวัสดีทุกๆคนในพันทิปนะค้าาา ไม่รู้จะมีใครเข้ามาอ่านในกระทู้นี้มั้ย
เรื่องที่เราอยากจะเล่าให้ทุกคน เป็นเรื่องพังๆเกี่ยวกับเรา มันเป็นปีที่แปลกเราเจอเรื่องร้ายๆมาตั้งแต่ต้นปีเลยด้วยซ้ำ เรื่องที่เราจะเล่าอาจจะมีส่วนคล้ายกับใครที่อาจจะเจอเรื่องทำนองเดียวกัน

เราดรอปเรียน จากเด็ก 59 ต้องเป็นเด็ก 60 เพราะคะแนนยื่นแอดฯของเรามีไม่พอยื่นคณะที่เราอยากจะเข้า เราเลยต้องดรอปเพื่อนอ่านหนังสือสอบใหม่ เนื่องจากตอนใกล้จะสอบ เรากิดอุบัติเหตุ รถยนต์ฝ่าไฟแดงมาชนเรากับเพื่อนที่ซ้อนอยู่ เรากระดูกหักต้องผ่าตัดดามเหล็ก ตอนที่โดนชนมันเป็นตอนกลางคืนประมาณสี่-ห้าทุ่มเราไม่ได้ใส่หมวกกันน็อค พี่สาวเราบอกว่าเลือดออกหูออกจมูก ส่วนเพื่อนเรากระดูกหักเหมือนกันแต่กระดูกไม่เคลื่อน ก็เลยไม่ต้องผ่าตัด หมอให้ใส่เฝือกเพื่อให้กระดูกติดกัน ตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้เรายังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว

เรามีแฟนคนนึง ไม่ได้อยู่จังหวัดเดียวกัน แต่เป็นจังหวัดติดกัน เจอกันแค่ครั้งเดียวเห็นจะได้ ครั้งอื่นๆก็ไม่ได้เจอหรอก เวลาจะเจอกันก็ต้องมีเหตุทำให้เราไม่ได้เจอเค้าตลอดเลยทุกๆครั้ง เรารักแฟนคนนี้มากๆ นะ จนวันนี้เค้ามาสารภาพกับเรา ว่าเค้าคบซ้อน ตั้งสามคนแหน่ะ เราเป็นหนึ่งในนั้น แล้วเราก็เลิกกัน ตอนที่เค้ามาบอกเราก็เสียใจมากๆเลย ร้องไห้จนขาอ่อน เข่าทรุด เหมือนไม่มีเรี่ยวแรง ทุกอย่างเหมือนหยุดหมุน คิดไรไม่ออก ไม่มีจิตใจทำอะไรทั้งนั้น ราวกับโลกต้องสลาย ช่วงนั้นมีงานกลุ่มที่โรงเรียน เราเลยบอกทางบ้านว่าเราจะไปทำงานกับเพื่อน ละรวดนอนค้างหอเพื่อนเลย ตอนอยู่กับเพื่อนเรามีความสุขมาก เราหัวเราะ เรายิ้ม จนลืมเรื่องความทุกข์ในใจของเราไปชั่วขณะเลยนะ พองานเสร็จเราก็ต้องกลับบ้าน เราโทรไปบอกทางบ้านว่าเราจะกลับในวันพรุ่งนี้ตอนเช้านะ คืนวันก่อนกลับเราได้ออกไปกินหมูทะ พอกินเสร็จะกลับหอเพื่อน ก็ ตู้มมมมมม รถชนเลยอ่ะ ... สลบไปไม่ได้สติ

เราฟื้นขึ้นรู้สึกตัวตอนอยู่ รพ. เราเห็นเพื่อนๆมาเยี่ยมเราเยอะเลย แต่ตอนนั้นเรายังไม่มีสติมากเท่าไหร่เลยไม่ได้คุยกับเพื่อนๆ จนหมอกับพยาบาลถามว่า "น้องพูดได้หรือป่าวครับ?" 55555555 ตลอดเวลา 20 วันที่เราอยู่ รพ. เราไม่คุยกับใครเลย ถามคำตอบคำ ดูอึนๆซึนๆมึนๆ ไม่รู้เหมือนกันตอนนั้นเป็นไรทำไมไม่อยากพูดมาก พี่เรายื่นโทสับให้เราเล่น เราก็เล่น เราเห็นแฟนเก่าเราส่งเกมมา เราตอบไปว่า ไม่เล่น ละเราก็คุยกับเค้ามาตลอด ความจริงเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเค้าแล้ว เราไม่ได้รักเค้าแล้ว แต่เราพยายามทำเหมือนเรารักเค้า ทำไมวะ? ถ้าไม่เข้าไปยุ่ง เราคงไม่เป็นขนาดนี้แน่อ่ะ พอหมอให้กลับบ้าน มันมาขอเราเป็นแฟน เราตอนตกลงนะ ตอนคบกับมันเราไม่มีความสุขเลย ไม่มีความสุขแบบที่เรียกว่าแฟน มันตอบช้า นานเป็นชั่วโมงเลยด้วย เราไม่ได้ขอให้ตอบเราตลอดหรอก แต่มันไปไหนมันก็ไม่บอก จะถามมันก็ไม่ได้นะ มันจะหาว่าเราระแวงมัน ละทะเลาะกัน เราก็ไม่อยากถาม เพราะกว่ามันจะตอบ อหหหหหหหหหหหหหหหหหห ไม่อยากรู้แล้วววววว ตอนเราอยู่ รพ. มันไม่ได้มาเยี่ยมเรา ตอบเราช้า ไม่ค่อยถามเกี่ยวกับอาการป่วยเราหรอก ยาก็ไม่ถาม แต่มันแคร์เกือบทุกเตตัสของเรา 555555 จนมาถึงตอนนึง มันคงเบื่อเรามั้ง มันบอกเราว่ามันไม่อยากทำให้เราเสียใจ มันบอกคนอื่นว่ามันโสด มันคุยสาวเยอะ มันอยากอยู่คนเดียว ตอนนั้นเราเสียใจนะ เราร้องไห้อีกแล้ว แต่เราให้อภัยมันว่ะ เรายื้อมันเอาว้ แต่คนจะไปอ่ะ ยังไงก็จะไป
เราคบๆเลิกๆกับมันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอมันประมาณ 7-8 ครั้ง และครั้งนี้ครั้งสุดท้าย เวลาเราเกือบจะทำใจจากมันได้ มันจะกลับมาทุกๆครั้ง แล้วมันก็ไป แค่กลับมา ไม่ได้คบกันใหม่ ที่ยอมเพราะเรารักมัน เราอยากได้มันคืน   เราทำใจจากมัน 5 ครั้ง เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่เราก็ไม่ได้ลืมมันไม่ได้เลย จนมันมีแฟนแล้วเลิกกับแฟนไปแล้ว 3 คน เรายังมีใครไม่ได้เลยอ่ะ เหมือนที่เค้าว่ากันว่า อย่าพยายามหาความยุติธรรมจากความรัก มันจริงอะ แต่มันก็แค่ความรักนึงผ่านไป ตอนนี้เราไม่ได้เข้มแข็ง แต่เราไม่อ่อนแอขนาดนั้นแล้ว เรายังรู้สึก แต่ตอนนี้ค่อนไปทางเกลียดมากกว่า ช่างเหอะ

เราโทรไปคุยกับแม่ เรื่องที่เราต้องอ่านหนังสือสอบใหม่ แม่กลับบอกเราว่า ไม่ต้องเรียนแล้ว (หมายถึงตลอดไป) คือเราอยากเรียน อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ว่ะ แต่ความรู้สึกเราคืออยากเรียน เวลาโทรไปหาแม่ทุกครั้ง แม่ก็จะบอกเราว่า ไม่ต้องเรียน เราเสียใจมาก เสียใจทุกๆครั้งที่เราได้ยินมันออกมาจากแม่ เราอธิบายไปมากเทา่าไหร่ ยังไงก็ต้องโดนตอบว่าไม่ต้องเรียน มันเลยทำให้เราไม่อยากคุยกับแม่ ส่วนพ่อ สนับสนุนให้เราเรียนนะ  เรื่องเรียนพ่อไม่เคยห้าม แต่คำพูดของพ่อแต่ละครั้งที่คุยกับเรา เราจะต้องเสียใจตลอด พ่อไม่เคยด่าเรา พอพ่อด่าทีนึง มันโคตรเจ็บ แสบไปถึงทรวง เหมือนว่าพ่อคิดจะพูดอะไรก็พูดออกมาเลยอ่ะ เราเลยคุยกับพ่อไม่ได้นาน เพราะคุยเมื่อไหร่ต้องโดนด่า ไม่ว่าเรื่องอะไรต้องโดนด่า เราเลยไม่ค่อยอยากคุยกับพ่อ ตั้งแต่เรียนมาเราไม่เคยได้รับกำลังใจที่เป็นคำพูดจากท่านเลย เราหมายถึงเราคนเดียวนะ พี่เราได้ตลอด ไม่รู้เพราะอะไร แต่เราก็รักท่านเหมือนเดิมแหล่ะ รักและเป็นห่วง ไม่ได้เกลียดอะไรเบยยยยยย

พ่อให้เราอยู่กับญาติของพ่อตั้งแต่เราอายุ 4 ขวบ มาอยู่กับป้าสองคน แล้วก็อาอีกคน อาเป็นคนที่ไม่พูดกับใครในบ้านเท่าไหร่ ไม่ยุ่งกับคนในบ้านแต่ยุ่งกับคนอื่นนอกบ้านมั่กๆ ชอบปลีกวิเวกวิเหวงโหวงคนเดียว ค่อนข้างเอาแต่ใจ ป้าสองคน คนแรกเป็นคนใจดีนะ แต่ถ้าด่าจะใช้คำพูดที่แรง อย่าให้ท่านได้ด่าเชียว เจ็บมั่กๆ ส่วนป้าอีกคน เป็นคนไม่ควบคุมอารมณ์ และคำพูดเลย ชอบพูดเสียดสีเรา เราจะโดนป้าคนนี้ทั้งตีทั้งด่ามาตั้งแต่เล็กแล้ว ตีด้วยก้านมะยมบ้าง
ไม้บรรทัดบ้าง แล้วจะโดนด่าให้ช้ำใจไปทุกครั้ง ถามว่าไม่ชินเหรอ เราจะชินกับคำพูดที่เราฟังแล้วช้ำใจได้ยังไงล่ะ ถึงจะได้ยินาบ่อยครั้งก็เถอะ ไม่ว่าใครเป็นคนทำผิด ป้าคนนี้จะโทษเราไว้ก่อน ป้าคนนี้จะด่าเราคนแรก ไม่ถามอะไรทั้งนั้น ขอให้ได้ด่า ตอนเราเล็กๆ เราทำผิดแค่เรื่องเล็กน้อย เราถูกลากออกไปนอกบ้านเลย คนในบ้านก็ซ้ำเราด้วย ป้าคนแรกอ่ะช่วยไรไม่ได้ เพราะจะโดนป้าคนที่สองด่า แล้วก็ตอนเด็กเราเอาใบตองมาเล่นแค่เสี้ยวเดียว ป้าตัดไว้ ละป้าบอกว่ามันหายไป เราก็กลัวความผิด เลยไม่ได้พูดความจริง นึกว่าป้าจะไปตัดใหม่ ไม่เลยยยยย ป้าถือมีดออกมาขู่เราให้พูดความจริง ป้าไม่ได้มีเจตนาทำร้ายหรอก แต่ไม่ควรเอามีดมาขู่มั้ยอ่ะ กลัววววววววววว เราไม่ได้เล่าให้พ่อกับแม่หรอก เวลามีปัญหาอะไรเราปรึกษาพวกท่านไม่ได้ ต้องหาทางออกอยู่คนเดียวตลอด เวลาหาทางออกไม่ได้ถ้าไม่เงียบไว้ก็ค่อยไปถามคำแนะนำ แต่ต้องโดนด่าก่อน ซึ่งมันทำให้เราไม่อยากได้คำแนะนำอะไรแล้ว เราบอกพ่อแค่ว่าเราย้ายไปอยู่ที่อื่นได้มั้ย เพราะเราเคยโดนไล่ออกจากบ้านแล้ว พ่อก็บอกว่าไม่ได้ให้อดทนเอา
ล่าสุด เราโดนป้าว่าเราเรื่องดรอปเรียน เราก็เสียใจไม่น้อย เราอยากเรียน แต่เรายังเรียนไม่ได้ ทั้งสุขภาพและคะแนนอ่ะ ... ไม่มีเข้าใจเราเลย ไม่เคยมีกำลังใจให้ไม่พอ ยังมาหักหารกำลังใจที่เราได้สร้างมาเอง แล้วเราจะไปเอากำลังใจจากใครวะ ในเมื่อสร้างเองก็โดนทำลายด้วยคำพูดอยู่ดีอ่ะ
เวลาเราจะสู้ใหม่ เราอ่านหนังสือ มันก็จะมีความคิดผุดขึ้นมาว่าอ่านเพื่อใคร อ่านไปทำไม พอเราตอบในใจว่าเราอ่านเพื่อครอบครัวเพื่อตัวเอง อ่านเพื่อจะสอบได้ คำพูดของแม่ก็ลอยมา คำด่าของป้ากับพ่อก็มาสมทบอีก เราเสียใจมาก มันทำให้เราหมดอารมณ์ที่จะอ่านหนังสือไปเลย มันก็คิดนะว่า ทำไมวันนั้นที่เราโดนรถชน เราไม่ตายไปเลยนะ



เราร้องไห้เสียใจกับคำพูดทั้งหลาย ร้องไห้หนักมาก เหมือนใจจะสลาย ตอนนี้ก็จะร้องไห้อีกแล้ว มันบีบคั้นหัวใจแล้วความรู้สึกเรามากๆเลย ต้องพยายามเก็บเสียงไว้ไม่ให้ใครรู้ว่ากำลังร้องไห้อยู่ เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะเลิกเสียใจกับเรื่องแบบนี้ เมื่อไหร่เราจะไม่อยากร้องไห้ และเมื่อไหร่เราจะไม่เจอเรื่องอะไรแบบนี้อีก

ขอบคุณที่อ่านจบ และลงมาอ่านถึงตรงนี้ เราอยากบอกทุกคนว่า อย่าขี่รถเร็วนะ ทำตามกฎจราจร ใส่หมวกกันน็อคด้วย แล้วก็หมั่นทำบุญเยอะๆนะ

ปล.มาร์คหน้า(เราใช้เม็ดมาร์คหน้าของjaso ปะวะ จำไม่ได้แหะๆ) ด้วยนมตราหมีสีขาวหรือสีฟ้า หน้าจะเนียน รูขุมขนกระชับด้วย ละแต้มนมที่สิวก่อนนอน สิวจะแห้งเร็ว เชื่อเรา เราลองแล้ว อิอิ