รักเท่ากันแต่ความผูกพันธ์มันต่างกัน

จขกท.อายุ 15 ค่ะ อยู่ ม.4 เราอยู่กับแม่, ยาย, พี่ค่ะ ยายอายุ 67 ปีเต็มแล้วค่ะ เขาเคยทำงานโรงงานมาก่อนจนแม่มีเรา เขาเลยลาออกมาอยู่บ้านมาเป็นแม่บ้าน คอยทำงานบ้าน ทำอาหารนู่นนี่นั่น แม่บอกว่าจริงๆยายเขาไ

ผมผูกพันธ์กับผู้หญิงคนนึงมากๆซึ่งอายุห่างกัน6ปี แต่ตอนนี้เขาเลือกที่จะไปจากผมหรือเป็นเพราะผมเองที่ดูแลเขาไม่ดีเลย ผมต้องทํายังไงถึงลืมเขาได้โดยไม่นึกถึงเขาอีกเลยตอนนี้ผมยังคงคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาเลย

ขอเกริ่นหน่อยนะ คือโดยพื้นเพเราเกิดและโตทึ่กรุงเทพฯ แม่เราเป็นคนเหนือ และไปได้กับพ่อเราที่นู่น ปู่เราซื้อที่บ้านดชียงใหม่ไว้ตั้งแต่เรายังไม่เกิด พอเกิดมาก็ได้มาเที่ยว 2-3วัน ไม่ได้ใช้ชีวิตที่นี่.. แต

..

ถูกด่าว่าเลว

อยากขอปรึกษาหน่อยค่ะ ต้องขอออกตัวก่อนนะคะ พ่อแม่เราแยกทางตั้งแต่เด็ก ไม่ได้ติดต่อกันค่ะ เราโตมากับยายแค่สองคน คือยายเราก็เลี้ยงแบบตามมีตามเกิด เลี้ยงดูแบบ toxic จำความได้ว่าเราทำงานมาตั้งแต่ประถม ทำอะ

เราขอเล่า.. เรากับน้าสาวหรือน้องสาวของแม่เราชอบมีเรื่องให้ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตีกันจนเลือดตกยางออกก็เคย และเคยทะเลาะกันหนักสุดเลยตอนเราอยู่ป6 ตีกันจนหัวแตก ยายที่เราเรียกเขาว่าแม่เพราะเขาเลี้ยงเรา

ทำไม แนวคิดนี้ ถึงเปลี่ยนไม่ได้ สุดท้าย เขาก็ต้องทำตามนโยบาย การที่เรารู้จักกัน มันสร้างความผูกพันธ์ หรือยังไง ส่วนตัวไม่เคยรู้สึกเห็นด้วย กับวิธีคิดที่ ต้องรู้จัก และไม่เห็นความจำเป็น

พ่อแม่ไม่ยอมทำงาน เลิกทำงานตั้งแต่อายุ50 ก่อนหน้านั้นก็เคยทำงานประจำมาก่อน แต่ช่วงก่อนเลิกทำงานจะรับจ้างจุกจิก ได้เงินบ้างไม่ได้บ้าง พอพ่อติดเหล้าไปทำที่ใหนคนก็ให้ออก พ่อกับแม่จะไปทำงานด้วยกันทุกที่

ไม่ว่าจะเป็นแฟนเก่า.. แฟนใหม่.. หรือคนปัจจุบัน หรือไม่มีสถานะ เคยรุ้สึกบ้างมั้ย..