รักเท่ากันแต่ความผูกพันธ์มันต่างกัน

ทำไม แนวคิดนี้ ถึงเปลี่ยนไม่ได้ สุดท้าย เขาก็ต้องทำตามนโยบาย การที่เรารู้จักกัน มันสร้างความผูกพันธ์ หรือยังไง ส่วนตัวไม่เคยรู้สึกเห็นด้วย กับวิธีคิดที่ ต้องรู้จัก และไม่เห็นความจำเป็น

ถูกด่าว่าเลว

ขอเกริ่นหน่อยนะ คือโดยพื้นเพเราเกิดและโตทึ่กรุงเทพฯ แม่เราเป็นคนเหนือ และไปได้กับพ่อเราที่นู่น ปู่เราซื้อที่บ้านดชียงใหม่ไว้ตั้งแต่เรายังไม่เกิด พอเกิดมาก็ได้มาเที่ยว 2-3วัน ไม่ได้ใช้ชีวิตที่นี่.. แต

ผมเติบโตมากับตา ยาย พ่อ แม่เอาไปฝากเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ทำให้รุ้สึกไม่ค่อยได้รับความรักจากแม่เท่าไร จะกลับมาหาปีล่ะครั้ง 2 ครั้ง เลยทำให้ไม่ค่อยผูกพันธ์กัน แล้วผมก็จะเห็นความรุนแรง,ในครอบครัวเป็นบางครั้ง

​เรามีโลก 2ใบ ใบแรกคือความผูกพันธ์ ใบที่2 คือความรัก ครั้งหนึ่งเราโดยโลกใบที่2 บอกเลิกแต่เราทำใจไม่ได้ที่จะเสียเค้าไป แบบนี้เราเห็นแก่ตัวมากไปมั้ย ทั้งที่ในบที่2 เค้าบอกกับเราว่า เค้าเหนื่อย ไม่อยากอย

เราขอเล่า.. เรากับน้าสาวหรือน้องสาวของแม่เราชอบมีเรื่องให้ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตีกันจนเลือดตกยางออกก็เคย และเคยทะเลาะกันหนักสุดเลยตอนเราอยู่ป6 ตีกันจนหัวแตก ยายที่เราเรียกเขาว่าแม่เพราะเขาเลี้ยงเรา

คนหาว่าเราเป็นลูกเนรคุณ ทั้งที่เเม่ทิ้งเราอยู่กับยาย ไม่เคยมาเหลียวเเลเลย จนเราโตเค้ากลับมาหาเรา เราไม่มีความผูกพันธ์กับคำว่าเเม่ลูกเลยย  ผิดด้วยหรอที่เราจะไม่ดูเเลเค้าา จะไม่เหลียวเเลเค้าเหมือนท

เราโตกับตายายมาตั้งเเต่เด็กพ่อเเม่ทิ้งเราไปมีครอบครัวใหม่ พ่อไม่เคยติดต่อมา เเม่ย้ายไปอยู่ที่กรุงเทพกับครอบครัวใหม่ไม่ค่อยได้ติดต่อมาถ้าเราไม่ขอเงินเขาก็ไม่มีทางส่งเงินมาเเน่ พอเราโตเริ่มมีเงินมีงานมี

เราเป็นคนกรุงเทพแต่กำเนิดค่ะ แม่เรารับราชการครู เราเรียนที่กรุงเทพตั้งแต่ อนุบาลถึงป.6 อยู่กับยายแล้วก็น้าอีกหลายคนเป็นครอบครัวใหญ่ พอจบป.6ก็ย้ายไปอยู่กับแม่ที่สุรินทร์เพราะแม่รับราชการครูที้นั่น เราอ