คือ... ฉันมีเพื่อนในจินตนาการมาตั้งเเต่ป.4
ตัวละครที่จินตนาการด็เป็นคนที่มีชีวิตจริงๆนะ
เวลาที่ฉันจะเริ่มจินตนาการคือตอนเข้าห้องนอน
พอฉันปิดประตูห้องปุ้ปสามารถพูดคุยโต้ตอบคนดียวได้เลย...
แค่พอฉันอยู่กับคนอื่นๆ หรือมีงานที่ต้องทำเพื่อนในจินตนาการก็หายไปน่ะ
แบบเวลากลางวันที่เราไปรร.เพื่อนในจินตนการก็ไม่มานะ หรือเวลาอยู่กับคนอื่นหรือมีคนที่คุยด้วยงี้ก็จะไม่เป็น
เหมือนมันมีเวลาที่จะมาของมันอ่ะคือตอน"อยู่คนเดียว"
เราเป็นแบบนี้ควรปรึกษาจิตเเพทย์มั้ยอ่ะ
.
.
.
.
.
ปล.คือตอนป.4ที่เริ่มเป็นอ่ะตอนนั้นพี่สาวเราแยกออกไปอยู่ที่อื่น เราเลยเหมือนลูกคนเดียวงี้ไม่มีใครค่อยคุยด้วย
ปล.2 ตอนเราเด็กมากๆประมาณอนุบาลเราชอบนอนดึกๆเป็นคนสุดท้ายของบ้านเพราะเราคิดว่าจะมีเครื่องบินมาทิ้งระเบิดที่บ้าน
คือบ้านเราใกล้สนามบินไงบวกกับตอนนั้นชอบดูพวกสงคราม
ให้คำปรึกษาเราหน่อย เราเริ่มกังวลๆแค่คือมันไม่ได้ทำให้เราอยู่ในสังคมไม่ได้หรอกแต่เรากลัวต่อไปเราจะเป็นโรคซึ้มเศร้ามั้ย
มีเพื่อนในจินตนาการ ควรไปพบจิตเเพทย์มั้ย
ตัวละครที่จินตนาการด็เป็นคนที่มีชีวิตจริงๆนะ
เวลาที่ฉันจะเริ่มจินตนาการคือตอนเข้าห้องนอน
พอฉันปิดประตูห้องปุ้ปสามารถพูดคุยโต้ตอบคนดียวได้เลย...
แค่พอฉันอยู่กับคนอื่นๆ หรือมีงานที่ต้องทำเพื่อนในจินตนาการก็หายไปน่ะ
แบบเวลากลางวันที่เราไปรร.เพื่อนในจินตนการก็ไม่มานะ หรือเวลาอยู่กับคนอื่นหรือมีคนที่คุยด้วยงี้ก็จะไม่เป็น
เหมือนมันมีเวลาที่จะมาของมันอ่ะคือตอน"อยู่คนเดียว"
เราเป็นแบบนี้ควรปรึกษาจิตเเพทย์มั้ยอ่ะ
.
.
.
.
.
ปล.คือตอนป.4ที่เริ่มเป็นอ่ะตอนนั้นพี่สาวเราแยกออกไปอยู่ที่อื่น เราเลยเหมือนลูกคนเดียวงี้ไม่มีใครค่อยคุยด้วย
ปล.2 ตอนเราเด็กมากๆประมาณอนุบาลเราชอบนอนดึกๆเป็นคนสุดท้ายของบ้านเพราะเราคิดว่าจะมีเครื่องบินมาทิ้งระเบิดที่บ้าน
คือบ้านเราใกล้สนามบินไงบวกกับตอนนั้นชอบดูพวกสงคราม
ให้คำปรึกษาเราหน่อย เราเริ่มกังวลๆแค่คือมันไม่ได้ทำให้เราอยู่ในสังคมไม่ได้หรอกแต่เรากลัวต่อไปเราจะเป็นโรคซึ้มเศร้ามั้ย