กาลครั้งหนึ่งของความปวดร้าว...ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างไรกันบ้าง เล่าสู่กันฟังค่ะ

มองย้อนวันเวลา...มันต้องเป็นความปวดร้าวแสนสาหัส อะเนอะ
ต้องมีสักครั้ง แหละชีวิตคน
กาลครั้งนั้น หลังจากใครบางคนหายไป..พยายามโทรหาครั้งสุดท้าย เป็นร้อยครั้ง..
ไม่มีการตอบรับ ...
คำตอบมันชัดเจนในใจ
เพียงแต่ไม่ใช่ง่ายที่จะยอมรับมัน
ค่ำคืนเดียวดาย...ในตู้โทรศัพท์..ร่างหนึ่งทรุดลง...หัวใจสะอื้นไห้..แต่ไร้น้ำตา
......
ขึ้นรถไฟอย่างไร้จุดหมาย ไม่มีการตีตั๋ว....นั่งร้องไห้...พนักงานรถไฟมาตรวจตั๋ว...
เกือบได้ลงกลางทาง..
โชคดี  ที่ยังมีที่ว่างให้สายลมแห่งความหวังดีได้พัดผ่าน
พนักงานจำเป็นต้องออกตั๋วให้กลางทาง ...ไม่เช่นนั้นถูกไล่ลง...
จำได้ว่า..ลงที่สถานีอยุธยา เพลาย่ำรุ่ง...

จากวันนั้นถึงวันนี้ก็หลายสิบปี...
ชีวิตยังมีอยู่ .