พ่อแม่รังแกฉัน ด้วยความคาดหวัง และกดดัน (ก้มหน้ารับไว้แต่โดยดี)ไม่มีไม่หนีไม่จ่าย

ฉันเป็นลูกเมียน้อย แม่ทิ้งไปตั้งแต่เล็กต้องอยู่กับพ่อและแม่ใหญ่ แม่ใหญ่เป็นคนดีเลี้ยงดูมาดีตามสภาพลูกกาฝากเลยได้วิชาการบ้านการเรือนมาเยอะ เหมือนลูกทาส ทำงานบ้านเลี้ยงน้องกลับบ้านตรงเวลาห้ามมีกิจกรรมต้องตื่นตีสามครึ่งเตรียมร้านขายอาหาร เลิกเรียนจับเวลาเดินทางกลับห้ามเกินไม่งั้นพ่อตี บางทีพ่อก็ใจดีแต่ส่วนใหญ่จะดุมาก พ่อเพื่อนเยอะชอบไปเที่ยวกินเหล้าสังสรรค์บ่อย ไปเที่ยวต่างจังหวัดบ่อย จะพาไปกันทั้งครอบครัว ชีวิตในวงเหล้าเห็นจนชินตา โดนพยายามล่วงละเมิดทางเพศจากเพื่อนพ่อลูกน้องพ่อ พี่ชายต่างแม่ ญาติ เพื่อนชั้นประถมก็ชวนเล่นพ่อแม่ หลายต่อหลายหนตั้งแต่เด็กจนเริ่มแตกเนื้อสาว ไม่กล้าบอกพ่อกลัวพ่อตีเพราะจำได้ว่าตอนเป็นเด็กไปเล่นน้ำทะเลวิ่งขึ้นมาแล้วเมนส์ไหลแดงเถือกเป็นทางทำให้เค้าอายคนให้แม่เลี้ยงมาดุแต่ไม่หาผ้าอนามัยให้ ไม่สอนใส่ผ้าอนามัย ใครเอามาให้อีกทีไม่รู้จำไม่ได้ เป็นสาวเร็วหน้าตาสวย สุดท้ายแม้แต่พ่อตัวเองก็จะเอาทำเมียอ้างว่าหน้าตาเหมือนแม่เห็นแล้วคิดถึงแม่ อยู่ในบ้านให้เป็นเมียแกห้ามบอกใครอยู่สังคมเราก็พ่อลูกผูกพัน5555555 แกพยายามอยู่สองครั้ง เลยหนีออกจากบ้านสู่สังคมโหดร้ายที่เราไม่รู้จัก มันยากสำหรับเด็กที่ถูกเลี้ยงมาในครอบครัวปิดแบบเรามาก ล้มลุกคลุกคลาน ที่ร้ายสุดก็หลงทางไปเป็นเด็กนั่งดริ๊งแม่เล้ากล่อมให้เต้นเปิดนมจนถึงขายตัว ตอนนั้นเราหัวอ่อนมากใครพูดดีด้วยก็เชื่อและให้ใจไปจนหมดและเคยโดน ผช. โรคจิตทุบตีให้สำเร็จความใคร่ให้จนเราขวัญเสียเกือบเป็นบ้าไปพักหนึ่ง ยอมรับว่าหลงระเริงไปบ้างเพราะมีเงินใช้ มีคนพากินพาช็อบ อยู่นรกแบบนั้นได้พอปีก็มีครอบครัวเองมีลูกเองเลยติดต่อพ่อแม่กลับไปโดยในใจคิดว่าทุกอย่างที่พวกเค้าทำกับเราเค้ามีเหตุผลมั้งเรายังรักลูกเลยเค้าก็คงรักเรา ผ่านไปอีกหลายสิบปีชีวิตไม่ได้ร่ำรวยอะไร เลิกกับพ่อของลูก ไม่มีหนี้แต่รู้ว่ามีความสุขแบบพอเพียงแล้ว แต่กลายเป็นว่าไม่ใช่ พ่อแม่หวังพึ่งพาเจ้ายามท่านแก่ชรา พ่อแม่คาดหวังว่าเจ้าต้องได้ผัวรวย มีบ้านหลังใหญ่ มีรถขับ มีเงินส่งให้เค้าใช้ทุกเดือน ตอนนี้เราหม้ายและแก่555555 มีแฟนก็คบกันแบบบัดดี้มากกว่าที่จะเรียกว่าผัวเมีย หากินเองพอปากท้องเดียวและแบ่งส่งเสียให้ลูกชายเรียนจนไม่เรียนแต่เอาเมียและทำงานแทนก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเขา คอยดูๆกันห่างๆส่วนลูกสาวก็ให้เค้าไว้ใช้จ่ายของสวยๆงามๆตามใจเค้าเวลาเค้าขอ มาเวลานี้ตอนนี้กลับต้องมาทุกข์ใจเพราะแรงกดดัน เวลามีก็ให้พ่อแม่ได้ใช้ทุกครั้งให้มากด้วย แต่พอไม่มีก็ให้ไม่ได้แล้วก็โดนขอตลอด ใจเกิดอกุศลคิดไปว่า แหม่.. ให้ชีวิตเน่าๆเรามาแท้ๆ ลูกอยากเรียนต่ออะไรอยากเป็นอะไรไม่เคยถามเอะอะๆก็ตีก็ตะคอก เรามีปัญหาขับรถชนเค้าไม่พูดอะไรสักคำ โตมาสิบห้าสิบหกก็จะเอาทำเมีย ตัวเองมีสมบัติเป็นล้านขายกินใช้คนเดียวจนหมดตัวไม่มีขวัญถุงเงินลงทุนตกมาให้ลูกๆเลย แต่พอหมดเงินหมดบารมีกลับนึกถึงลูกที่เค้าทำลายชีวิตด้วยมือเค้าคนนี้ อ่านถึงตรงนี้กันก็อย่าด่าเลย เราคิดแบบนี้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจมากกว่า อยากระบาย อยากตะโกน อยากร้องไห้ อยากเห็นแก่ตัว แต่.. ทำได้แค่คิด เราอยู่ชิลๆไม่อดไม่มีหนี้ไม่มีเงินเก็บเพราะลงทุนหมุนเวียนตลอด กิจการตอนนี้ติดขัดโดนไล่ที่แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนส่งให้เค้า(พ่อ) แกโทรจิก เราไม่กล้ารับเพราะอายที่จะบอกแกว่าเราก็ไม่มี เราก็สงสารแกนะ แต่ตอนนี้เราต้องยืนเองให้รอดก่อนจริงมั้ย คิดถึงพ่อแม่เสมอนะมีเงินเมื่อไหร่จะส่งให้ใช้ จากลูกสาวที่พวกคุณทิ้งขว้าง😂