สวัสดีค่ะชาวพันทิปทุกท่าน กระทู้นี้เราตั้งใจแบ่งปันเรื่องราวความเป็นมาของความรักระหว่างเรากับแฟนที่ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ มาด้วยกัน เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนที่มีความรักทุกคน อย่าย่อท้อกับอุปสรรคและความลำบากค่ะ ^^ เรื่องยาวหน่อยนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า ครอบครัวของเรามีปัญหาเรื่องสภานะทางการเงิน และเหมือนว่าเราจะต้องดรอปเรียนอีกเป็นครั้งที่ 2 ตอนนั้นเรายังเรียน ปวช.3 ตอนที่ดรอปไปครั้งแรกคือ ปวช.2 เทอม 2 เราก็เลยคุยกับแม่ว่าแม่หนูขอไปทำงาน Part Time ที่ KFC ใกล้ๆ ที่พักได้มั้ย แม่ก็ไม่อนุญาตบอกว่ากลัวเราเหนื่อยแม่อยากให้ตั้งใจเรียนมากกว่า แต่เราสงสารพ่อกับเพราะตอนนั้นเค้ามีหนี้เยอะมาก เราไม่อยากเป็นภาระ อีกอย่างตอนนั้นเราอายุ 17 แล้ว เราอยากให้พ่อกับแม่ดูแลน้องสาวเราแค่คนเดียวพอ เราเลยตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อมาหางานทำและเรียนไปด้วย ตอนนั้นเราก็คบกับแฟนเราได้ประมาณ 6 เดือน พอแม่รู้เค้าก็ไม่ให้คบ บอกให้เราเลิกแต่เราก็ไม่ยอมเลิก ที่แม่ไม่ให้คบเพราะว่าแฟนเราจนและดูเหมือนคนไม่มีอนาคตจากลักษณะภายนอกและการแต่งกาย
เราโทรถามแฟนเราว่า
เรา : ตัวเองถ้าเค้าไปอยู่กับตัวเอง ตัวเองส่งเค้าเรียนได้มั้ยเค้าอยากเรียนให้จบ
P : ได้ แล้วคิดดีแล้วหรอที่จะมาอยู่กับเค้า
เรา : คิดดีแล้ว
P : ทำไมตัวเองถึงมั่งใจในตัวเค้า
เรา : เค้าเคยเห็นนิสัยของตัวเองในตอนเด็กๆ เค้าเชื่อว่าตัวเองดูแลเค้าได้
P : แต่เค้าจนนะ ตัวเองจะอยู่กับเค้าได้หรอ
เรา : ได้ดิ
ถามว่าทำไมเราถึงเชื่อใจแฟนขนาดนั้น คือเราเคยรู้จักกันก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่เราเรียนจบม.3 ช่วงปิดเทอม ตอนนั้นเรากับน้องไม่ได้พักที่เดียวกับพ่อแม่ เราอยู่ 2 คนกับน้องสาว วันนั้นเราออกไปซื้อขนมกิน เราก็เจอเค้าครั้งแรก คือทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกถูกชะตาไงไม่รู้ เราก็ยืนมองจนเค้าเดินลับตาไป ตกเย็นวันนั้นเราก็ออกมานั่งเล่นแถวๆ ที่พักเหมือนเดิม เราก็เจอแก๊งเด็กผู้ชาย แถวนั้น ปกติเราเล่นด้วยกันบ่อยเพราะรุ่นเดียวกับน้องสาวเรา แล้วแฟนเราก็มากับแก๊งเด็กผู้ชาย สักพักมีเด็กผู้ชายหนึ่งในนั้นบอกว่า นี่พี่ชายเค้าญาติๆกัน ชื่อ P (นามแฝง) เค้าจะมาอยู่ด้วยแค่ตอนปิดเทอม
จากนั้นเราก็เล่นด้วยกันปกติทั่วไป บางวันก็เล่นแบบการละเล่นพื้นบ้านบางวันก็เล่นเกมในร้านอินเตอร์เน็ต ช่วงนั้นเรากับน้องติดเกมส์มาก เช้าวันหนึ่ง P ก็มาหาเรากับน้องที่บ้าน
P : กินข้าวกันยัง
เรา : ยัง
P : ทำไมยังไม่กิน
เรา : ตังหมด
P : เอาไปทำไรหมด
เรา : เล่นเกมส์
P : งั้นรอแป๊บ เดี๋ยวมา
เรา : (สักพักเค้าก็กลับมาพร้อมเงิน 20 บาท)
P : อ่ะเอาไปซื้อมาม่ากินรองท้องก่อน
เรา : (แบบความรู้สึกของเราตอนนั้นคือเค้าไม่ได้เป็นญาติเราแฟนก็ไม่ใช้แต่เค้าทำให้เราได้ขนาดนี้และตอนนั้นเค้าก็ยังเด็กอายุ 14 ปีอยู่เลย)
*มีต่อนะคะยังพิมพ์ไม่เสร็จ เรื่องยาวมาก ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ _/\_ ปล.เป็นกระทู้แรกที่พิมพ์เยอะต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์แล้วอ่านยาก
กว่าจะมาถึงวันนี้ ><"
เรื่องมีอยู่ว่า ครอบครัวของเรามีปัญหาเรื่องสภานะทางการเงิน และเหมือนว่าเราจะต้องดรอปเรียนอีกเป็นครั้งที่ 2 ตอนนั้นเรายังเรียน ปวช.3 ตอนที่ดรอปไปครั้งแรกคือ ปวช.2 เทอม 2 เราก็เลยคุยกับแม่ว่าแม่หนูขอไปทำงาน Part Time ที่ KFC ใกล้ๆ ที่พักได้มั้ย แม่ก็ไม่อนุญาตบอกว่ากลัวเราเหนื่อยแม่อยากให้ตั้งใจเรียนมากกว่า แต่เราสงสารพ่อกับเพราะตอนนั้นเค้ามีหนี้เยอะมาก เราไม่อยากเป็นภาระ อีกอย่างตอนนั้นเราอายุ 17 แล้ว เราอยากให้พ่อกับแม่ดูแลน้องสาวเราแค่คนเดียวพอ เราเลยตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อมาหางานทำและเรียนไปด้วย ตอนนั้นเราก็คบกับแฟนเราได้ประมาณ 6 เดือน พอแม่รู้เค้าก็ไม่ให้คบ บอกให้เราเลิกแต่เราก็ไม่ยอมเลิก ที่แม่ไม่ให้คบเพราะว่าแฟนเราจนและดูเหมือนคนไม่มีอนาคตจากลักษณะภายนอกและการแต่งกาย
เราโทรถามแฟนเราว่า
เรา : ตัวเองถ้าเค้าไปอยู่กับตัวเอง ตัวเองส่งเค้าเรียนได้มั้ยเค้าอยากเรียนให้จบ
P : ได้ แล้วคิดดีแล้วหรอที่จะมาอยู่กับเค้า
เรา : คิดดีแล้ว
P : ทำไมตัวเองถึงมั่งใจในตัวเค้า
เรา : เค้าเคยเห็นนิสัยของตัวเองในตอนเด็กๆ เค้าเชื่อว่าตัวเองดูแลเค้าได้
P : แต่เค้าจนนะ ตัวเองจะอยู่กับเค้าได้หรอ
เรา : ได้ดิ
ถามว่าทำไมเราถึงเชื่อใจแฟนขนาดนั้น คือเราเคยรู้จักกันก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่เราเรียนจบม.3 ช่วงปิดเทอม ตอนนั้นเรากับน้องไม่ได้พักที่เดียวกับพ่อแม่ เราอยู่ 2 คนกับน้องสาว วันนั้นเราออกไปซื้อขนมกิน เราก็เจอเค้าครั้งแรก คือทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกถูกชะตาไงไม่รู้ เราก็ยืนมองจนเค้าเดินลับตาไป ตกเย็นวันนั้นเราก็ออกมานั่งเล่นแถวๆ ที่พักเหมือนเดิม เราก็เจอแก๊งเด็กผู้ชาย แถวนั้น ปกติเราเล่นด้วยกันบ่อยเพราะรุ่นเดียวกับน้องสาวเรา แล้วแฟนเราก็มากับแก๊งเด็กผู้ชาย สักพักมีเด็กผู้ชายหนึ่งในนั้นบอกว่า นี่พี่ชายเค้าญาติๆกัน ชื่อ P (นามแฝง) เค้าจะมาอยู่ด้วยแค่ตอนปิดเทอม
จากนั้นเราก็เล่นด้วยกันปกติทั่วไป บางวันก็เล่นแบบการละเล่นพื้นบ้านบางวันก็เล่นเกมในร้านอินเตอร์เน็ต ช่วงนั้นเรากับน้องติดเกมส์มาก เช้าวันหนึ่ง P ก็มาหาเรากับน้องที่บ้าน
P : กินข้าวกันยัง
เรา : ยัง
P : ทำไมยังไม่กิน
เรา : ตังหมด
P : เอาไปทำไรหมด
เรา : เล่นเกมส์
P : งั้นรอแป๊บ เดี๋ยวมา
เรา : (สักพักเค้าก็กลับมาพร้อมเงิน 20 บาท)
P : อ่ะเอาไปซื้อมาม่ากินรองท้องก่อน
เรา : (แบบความรู้สึกของเราตอนนั้นคือเค้าไม่ได้เป็นญาติเราแฟนก็ไม่ใช้แต่เค้าทำให้เราได้ขนาดนี้และตอนนั้นเค้าก็ยังเด็กอายุ 14 ปีอยู่เลย)
*มีต่อนะคะยังพิมพ์ไม่เสร็จ เรื่องยาวมาก ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ _/\_ ปล.เป็นกระทู้แรกที่พิมพ์เยอะต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์แล้วอ่านยาก