ผมกับเเเฟนเราคบกันมาตั้งเเต่สมัยเรียนมัธยม จนตอนนี้ต่างคนก็ต่างที่จะะจบกันออกไปทำงานเเล้ว เริ่มเเรกที่เราคบกันมันเป็นช่วงที่มีความสุขมาก เราคอยส่งข้อความหวานๆหากัน คุยกันนานๆบางทีจนถึงเช้า เเต่เเล้วก็มีสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นกับผม ผมเกิดความกลัวขึ้นมาในใจจากเหตุการณ์ที่เคยถูกทิ้งในอดีตทั้งๆที่เราทำดีมาโดยตลอด ผมเริ่มสร้างกำเเพงนั้นขึ้นมาในใจ ผมรู้ผมมันเห็นเเก่ตัวโดยไม่เคยเเคร์ความรู้สึกเธอเลย เวลาทะเลาะกันเธอจะค่อยมาง้อทุกทีทั้งๆที่บางเรื่องผมผิด ผมอยากง้อเธอนะ อยากขอโทษ เเต่ผมอยากให้เราอารมณ์เย็นลงก่อน เพราะผมคิดว่ามันจะยิ่งใหญ่โตไปมากกว่านี้ เเต่พอกลับมา คุยกันผมก็ทำเป็นลืมปัญหาที่ทะเลาะกันไปเลย เเต่เธอยังต้องการเหตุเเละผลของการทะเลาะ ส่วนผมเลือกที่จะไม่จำมัน จนเวลาผ่านมานานเข้าด้วยไอ้กำเเพงที่ผมสร้างขึ้นจนกลายเป็นผมเคยชินกับมันไปเเล้ว ผมทำให้เธอเสียใจ หนักขึ้น หนักขึ้นเรื่อยๆ จนวันหนึ่งเธอบอกกับผมว่าผมทำให้เธอสามารถอยู่ตัวคนเดียวได้ เธอเเยกไม่ออกเเล้วว่าการมีผมกับไม่มีผมมันต่างกันยังไง เธอไม่รู้ว่าตอนนี้รู้สึกกับผมยังไง ยังรู้สึกดีๆให้กันอยู่ไหม มันทำให้ผมรู้ตัวว่าผมกำลังจะเสียเธอไป มันทำให้ผมเห็นว่าเธอสำคัญกับผมเเค่ไหน มันเกินกว่าคำว่ารักไปเเล้ว มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปเเล้ว ภาพอดีตตอนคบกันเริ่มย้อนมา เราเคยคุยกันว่าถ้ามีลูกจะตั้งชื่อว่าอะไร จะเก็บเงินกันเดือนละเท่าไรดี เราจะไปเที่ยวกันที่ไหน จุดๆนั้นน้ำตาผมก็ไหล ผมพยายามทุกท่างทั้งขอร้องทั้งขอโอกาศ ผมเป็นคนบอกเองว่าลองห่างกันไปซักพักไหมเพื่ออะไรๆจะดีขึ้น เเต่สุดท้ายเเล้วก็เป็นผมเองที่ทนไม่ได้เเค่ผมคิดว่าจะไม่มีเธออยู่ข้างกันเเล้วผมก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
จนเหมือนจะดีขึ้น ผมก็ได้รู้ว่เธอมีคนอื่นเข้ามาคุยด้วย ผมไม่กล้าถามเธอว่ามันเป็นช่วงไหนหรอที่ปล่อยให้เขาเข้ามา ผมไม่กล้าถามเธอว่าเธอเคยเจอกับเขาไหม ผมไม่กล้าถามเธอว่าตกลงเธอกับเขาเป็นอะไรกัน ผมคิดว่ามันคงเป็นช่วงที่ผมไม่มีเวลาให้เธอ เป็นช่วงที่ผมเครียดกับการทำโปรเจคมากๆเเละเป็นช่วงที่เธอต้องเตรียมสอบเเละฝึกงานหนัก เธอคงต้องการกำลังใจ เธอคงต้องการใครซักคนในช่วงเวลานั้น ผมทำตัวไม่ถูกเลย ผมรู้ผมผิด ผมรู้ผมทำตัวเเย่ๆ ผมบอกเธอถึงความรู้สึกทั้งหมดเเล้ว ผมไม่รู้ว่าถ้าเลิกกันไปเเล้วเธอจะไปเจอกับคนเเบบไหน ถ้าเขาดีผมก็ยินดีกับเธอ ถ้าเจอคนที่เเย่ผมคงทำใจไม่ได้ ผมกลัวว่าคนๆนั้นจะทำร้ายทั้งร่างกายเเละจิตใจเธอ ถึงผมกับเธอจะทะเลาะกันเเค่ไหนผมก็ไม่เคยที่จะคิดทำร้ายร่างกายเธอเลย
ตอนนี้เราตกลงกันว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอให้เรากลับมาจีบกันใหม่ ผมไม่รู้ว่าผมจะสู้กับเขาคนนั้นที่เธอคุยได้ไหม เเต่ผมจะสู้เต็มที่เเน่ เพื่อให้ได้ของสำคัญของผมคืนถึงจะไม่รู้ว่าตอนสุดท้ายจะเป็นยังไง เเบบนี้คือผมยังมีโอกาศอยู่ใช่ไหมครับ?
ผมยังมีโอกาศอยู่ใช่ไหมที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้?
จนเหมือนจะดีขึ้น ผมก็ได้รู้ว่เธอมีคนอื่นเข้ามาคุยด้วย ผมไม่กล้าถามเธอว่ามันเป็นช่วงไหนหรอที่ปล่อยให้เขาเข้ามา ผมไม่กล้าถามเธอว่าเธอเคยเจอกับเขาไหม ผมไม่กล้าถามเธอว่าตกลงเธอกับเขาเป็นอะไรกัน ผมคิดว่ามันคงเป็นช่วงที่ผมไม่มีเวลาให้เธอ เป็นช่วงที่ผมเครียดกับการทำโปรเจคมากๆเเละเป็นช่วงที่เธอต้องเตรียมสอบเเละฝึกงานหนัก เธอคงต้องการกำลังใจ เธอคงต้องการใครซักคนในช่วงเวลานั้น ผมทำตัวไม่ถูกเลย ผมรู้ผมผิด ผมรู้ผมทำตัวเเย่ๆ ผมบอกเธอถึงความรู้สึกทั้งหมดเเล้ว ผมไม่รู้ว่าถ้าเลิกกันไปเเล้วเธอจะไปเจอกับคนเเบบไหน ถ้าเขาดีผมก็ยินดีกับเธอ ถ้าเจอคนที่เเย่ผมคงทำใจไม่ได้ ผมกลัวว่าคนๆนั้นจะทำร้ายทั้งร่างกายเเละจิตใจเธอ ถึงผมกับเธอจะทะเลาะกันเเค่ไหนผมก็ไม่เคยที่จะคิดทำร้ายร่างกายเธอเลย
ตอนนี้เราตกลงกันว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอให้เรากลับมาจีบกันใหม่ ผมไม่รู้ว่าผมจะสู้กับเขาคนนั้นที่เธอคุยได้ไหม เเต่ผมจะสู้เต็มที่เเน่ เพื่อให้ได้ของสำคัญของผมคืนถึงจะไม่รู้ว่าตอนสุดท้ายจะเป็นยังไง เเบบนี้คือผมยังมีโอกาศอยู่ใช่ไหมครับ?