เคยไหม? อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นด้วยตัวเองไม่อยากให้พ่อแม่มาบังคับหรือเอาเราไปเปรียบเทียบกับอยากหนีออกจากบ้านไม่อยากอยู่บนโลก

อยากรู้ว่าต้องแก้ไข้ปัญหาพวกนี้ยังไง? เรายอมรับก่อนว่าเราก็ไม่ได้เป็นเด็กดีอะไร เราก็เกเร ยอมรับนะว่าเครียดมากตอนนี้ไม่รู้ต้องทำไงแล้วไม่รู้ต้องเริ่มตรงไหน เราเป็นคนเก็บทุกๆอย่างนะใครทำอะไรดีไม่ดีกับเราไว้เราจำหมด และปัญหาไม่ดีมักเข้ามาในชีวิตพร้อมกันๆ เราเริ่มรู้สึกว่าพ่อแม่เราไม่เคยมองว่าเราเป็นลูกที่ดีก็ตั้งแต่อายุเก้าขวบหรือปอสามได้ ตอนนั้นคือใกล้จะสอบปลายภาคแล้วพ่อเราตั้งกดไว้ว่าไม่ให้ออกจากบ้าน1เดือนเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบ แต่ทุกคนในบ้าน(พี่กับน้อง)ก็ออกไปรวมถึงเราแต่เราออกไปแค่แปบเดียว ซึ่งออกไปแค่บ้านข้างๆแต่พอกลับมาถึงบ้านพ่อเรากระทืบเราทั้งตบทั้งเตะเราเหมือนเราไปฆ่าใครตาย แต่พี่เราน้องเราก็ได้แต่มองช่วยอะไรเราไม่ได้ ตอนนั้นเราไม่ได้เรียนเก่งอะไรมากเราคิดว่ามันคือประถมมันง่ายแต่ลูกทุกคนก็ต้องการกำลังใจ แต่พอขึ้นมาปอห้าเราก็โดนพ่อตบที่โรงเรียนอีกเพราะใส่กำไลข้อมือ(เหตุผลแค่นั้นแหละ)เราก็โดนตบที่โรงเรียนเพื่อนเรายืนมองเราหน้าโรงเรียนแล้วมาถามเราตอนเช้าว่าเพราะอะไรพอบอกเหตุผลไป เพื่อนๆเวลาเจอพ่อเราก็พากันเดินห่างๆจากเราแต่พอพ่อไม่อยู่ก็เข้ามาคุยกับเราปกติ พอขึ้นปอหกเราก็เริ่มเกเรแต่เราก็ยังสอบได้ที่หนึ่งของห้องตลอดเลยนะตั้งแต่ขึ้นปอสี่มาจนถึงปอหกเราสอบได้ที่หนึ่งตลอดนะ(อวยตัวเองจัง55555555555555)พอขึ้นปอหกเราเริ่มมีแต่เพื่อนผู้ชายมีเพื่อนผู้หญิงไม่กี่คน และเราก็เริ่มโดนเรียนแล้วพ่อจับได้กลับบ้านมาเราก็ยอมรับความผิดให้เขาตี แต่ที่เราไม่โอเคคือพ่อเราบังคับให้เราไปสอบโรงเรียนรัฐบาลเป็นโรงเรียนใหญ่แถวบ้านและวันประกาศผลสอบตรงกับวันรับวุฒิ ซึ่งเกรดเฉลี่ยตอนเราจบปอหกมาเราจำได้แม่นคือ 3.71 ทุกคนคิดว่ามันน้อยไหม? ในความรู้สึกเรามันอยู่ในเกรดที่กำลังโอเคเลยนะสำหรับเรา แต่พ่อกับแม่เราไปฟังผลสอบให้เราเราสอบไม่ติดขาด คะแนนเต็ม200เราได้115 ประเด็นคือข้อสอบที่เราสอบมี2วิชคือคณิตกับวิทย์แต่เป็นภาษาอังกฤษหมด เราอ่านออกบ้างแต่แปลแทบจะไม่ได้เลยเราก็พยายามนะอันนี้เคยอ่านน่าจะทำแบบนี้มั่วๆไปที่สำคัญเราไม่ได้เรียนพิเศษหรืออะไรเลย อ่านหนังสือเอง2เดือนเต็มๆ ซึ่งเราคิดในใจทำไมเราถึงโดนบังคับให้ไปสอบแต่พี่เราไม่โดนพยายามคิดมาตลอดว่า"พ่อแม่คงอยากให้เราได้ดี" แต่พอฟังผลสอบพ่อด่าเราว่า โง่เป็นควายแบบนี้ไม่ต้องไปไหนหลอกเป็น โดนพ่อตัวเองด่าว่า ค ว า ย เราทำได้แค่นั่งร้องไห้และคิดว่า3.71มันไม่พอหรอ มันแย่มากขนาดนั้นหลอก พอขึ้นมอหนึ่งพ่อส่งไปเรียนเอกชนซึ่งเราต้องเพิ่มวิชาเรียนจากปกติขึ้นมาอีกเป็นภาษา เรายอมรับเราเกเรมากเรื่องเรียนเป็นเพราะเราคิดว่ามันไม่ใช่ที่ที่เราอยากเรียนเราพอเข้าห้องมาเราก็นอนอย่างเดียวเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆจากเกรดเฉลี่ย3.71เหลือ2.02พูดแล้วขำตัวเอง พอเข้ามอปลายก็โดนบังคับให้ย้ายมาอยู่ใกล้บ้าน เรียนรัฐบาลอันนี้เป็นรัฐบาลเล็กๆ ได้อยู่ห้อท้ายๆแบบเลือกสายไม่ได้ชีวิตเราไม่เคยเลือกอะไรเองได้เลยเราอยากเรียนสายอาชีพแต่พ่อแม่ไม่ให้เรียน พ่อยู่มอสี่เราก็ตต้องเริ่มทำงานหาเพราะพ่อแม่ส่งไม่ไหว เราทำงานมาได้ใช้อยู่ไม่ถึง2,000ต่อเดือนทั้งๆที่ทำงานตอนเลิกเรียนเดือนนึงเราได้5,000กว่าๆแต่เราก็ให้แม่หมด บ้านเราลำบากมีหนี้เราก็ช่วยเต็มที่ 2,000ของเรานี้รวมทุกอย่างนะ ไปโรงเรียนกินข้าวเช้ากลางวัน รายงาน ค่ารถ รวมทุกๆอย่าง คิดว่าพอไหม? ใช้ชีวิตในกรุงเทพมีเงินใช้ 2,000 บาท/ต่อเดือน เราก็อดทนเรายอมรับนะเรามีแฟนแต่พ่อแม่เราไม่รู้ ตอนนั้นเราโชคดีที่แฟนเราก็คอยไปรับไปส่งเลยประหยัดค่ารถ แต่พอพ่อแม่จับได้ว่ามีแฟนก็ให้เราเลิกเราก็ยอมเลิก ทะเลาะกับพ่อแม่ถึงตี2 และวันต่อมาเราก็ต้องไปทำงานเราเครียดเราออกจากบ้านก้รู้แล้วแหละว่าไปสายแน่เลย แต่พี่ที่ร้านก็โทรไปบอกพ่อเราว่าเราไม่ไปทำงานทั้งที่เรานั่งรถไปอยู่ไม่โทรมาหาเราสักสายแต่โทรไปหาพ่อเรา พ่อเราก็โทรมาด่าบอกว่าเราเป็นลุกเลวลูก เราเลยตัดสินใจไม่กลับบ้านปิดเครื่อง และไปอยู่บ้านเพื่อนสนิท ไม่กี่วันต่อมายายเราก็มาหาที่บ้านเราก็เลยตัดสินใจกลับไปอยู่บ้านกับยายที่ต่างจังหวัด ตอนแรกพ่อบอกให้กลับพอเราไปรอรถแล้วซื้อตั๋วกำลังนั่งรอพ่อกลับโทรมาด่าเราและบอกไม่ให้เราไปยายเราโมโหมากพ่อกับยายก็ทะเลาะกัน แต่เราก็ดื้อนะไม่ยอมก็ไปบ้านยายจนได้ แต่ผลสุดท้ายพ่อแม่ก็โทรมาหาเราทุกวันชวนทะเลาะ เอาเรื่องของผู้ใหญ่ที่ก่อนหน้านี้ตกลงกันว่าอะไรไม่รู้มาลงที่เรา เราร้องไห้แม้งตลอดทุกวันเกือบ2อาทิตย์เต็มๆ เป็นแบบนี้อยู่ทุกๆวัน จนวันสุดท้ายที่เราคุยเราก็ตัดสินใจบอกไปว่า "ถ้าไม่ได้คิดถึงหนูอย่าโทรมาหาหนูอีก" หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยรับโทรศัพท์พ่อแม่อีกเลย ตอนนั้นเราเครียดมาเลยนะ แต่ยังมีแฟนใหม่เราคอยรับฟังตลอด พอใกล้เปิดเทอมเราก็กลับมากรุงเทพ มาเรียนปกติ พอใกล้ๆปิดเทอมเราก็เริ่มกลับไปหางานทำงานอีก ตอนนั้นน่าจะมอห้าเทอมสอง ทำแค่ตอนปิดเทอมพอเปิดเทอมก็ออกเพราะมันต้องทำประจำ พอมอหกเราก้เรียนปกติปิดเทอมแรกไม่ได้ทำงานมาหางานทำเทอม2 พอเริ่มทำได้เดือนนึงทำแบบเต็มๆเลยนะแต่เงินเดือนได้3,320บาทซึ่งเราทำทั้งเดือน ลองคิดดุนะว่ายังจะทนทำต่อไหม พ่อเราออกมาจากงานนั้นเราก้หางานทำไปเรื่อยๆ ไปสมัครร้านอยู่ร้านนึงพอรับเราฝึกงานได้สักพักพ่อให้ไปลาออก พอไปสมัครได้ร้านกาแฟร้านนึงพ่อก็ไม่ให้เงินเราไปทำงานสักบาทเรายอมอดข้าวนะเพื่อเอาเงินติ๊บรายวันวันละ30-40มาเป็นค่ารถ แต่มีวันนึงไม่ได้เงินเพราะลูกค่าเข้าน้อยเราเลยบอกพี่เขาว่าเราขอหยุดวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นเราก้ต้องออกเพราะไม่มีเงินไปทำงาน จนแม่ของเพื่อนสนิทโทรมาบอกว่าอยากให้เราทำงานงานแม่จะเอาเงินไว้ให้ใช้500และแม่ฝากงานเซเว่นไว้ให้แล้วพรุ่งนี้อย่าลืมไปทำเราก้เอาเอกสารไปให้เมื่อวานนี้เอง และพี่เค้าก็บอกว่าพรุ่งนี้เริ่มงานเลยได้ไหมทำ 10 โมง เราก็ตกลง และกลับบ้านก็บอกพ่อปกติ เราก็ออกไปซื้อเสื้อลายดอกกับพี่ สักพักพ่อโทรมาบอกให้กลับบ้าน พอกลับมาพ่อบอกไม่ให้ทำแล้วคิดดูว่าแม่ของเพื่อนเราจะรู้สึกยังไง อีกไม่กี่เดือนก็จะเปิดเทอมแล้วมหาลัยแล้วเรายังไม่มีเงินเลยเราโดนห้ามนู้นนี้ทุกอย่าง เราไม่อยากเครียดนะ แต่อนาคตเราละ พ่อชอบเอาเราไม่เปรียบเทียบกับหลายพ่อ กับคนนู้นคนนี้เราเคยเครียดจนคิดว่าอยากจะนอนแล้วตายไปเลยได้ไหม เราคิดว่าเราอยากหนีไปให้ไกลแบบไม่กลับมาอีกแต่ก็คิดว่าพ่อจะกินอะไรน้องเราก็ทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นพี่ก็ไม่ค่อยกลับบ้านแม่ก้อยู่ต่างจังหวัด เรายอมเลิกคุยกับผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตทุกคนเพราะกลัวพ่อจะเครียดแล้วมาด่าเราอีก เราแก้ไข้ปัญหาไงแก้ไข้ตรงไหน ช่วยบอกเราหน่อยได้ไหม