อายุ 20 แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ ทำอะไรก็ผิดไปหมด

อายุจะ 20 ไม่กี่วันนี้ค่ะ กลับมาคิดทบทวนตัวเองดู ว่า เกิดมา 20 ปีแล้วนะ ทำไมยังรู้สึกไม่พอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่เลย

น้อยใจค่ะ อารมณ์ส่วนใหญ่ที่เป็นอยู่ในช่วงนี้คือน้อยใจ
น้อยใจเพื่อน ทั้งเพื่อนที่ภาควิชา เพื่อนชมรม เพื่อนเก่า น้อยใจแฟน น้อยใจพ่อแม่

ไปไหนมาไหนไม่ได้ชอบอยู่คนเดียวนะเพราะเห็นคนอื่นอยู่กับเพื่อนแล้วดูมีความสุข แต่ก็ชอบอยู่คนเดียวนะเพราะอยู่กับคนเยอะแล้วมักจะเป็นจุดมืดในกลุ่มแล้วถูกเฟดออกมาอยู่ดี

เป็นคนคิดเล็กคิดน้อย เวลาคิดอะไรมักมีตัวปีศาจและตัวนางฟ้าลอยข้างตัวตลอด
จัดการกับความคิดตัวเองไม่ได้สักที แล้วจะโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ชีวิตในสังคมแบบนี้ได้ยังไง

สงกรานต์ต้องเล่นน้ำ อยากเล่นกับเพื่อนแค่ไหนก็ต้องได้เล่นสักหน่อย แต่พ่อกับแม่ไม่อนุญาต
อยากไปหาหมอ อยากตรวจสุขภาพ แม่บอกให้กินยาเอา
อยากให้เพื่อนชวนกันไปไหน แต่เพื่อนก็ไม่ชวน ไลน์ก็มี เฟซก็มี เบอร์ก็มีทำไมไม่ติดต่อ
เป็นคนธรรมดาเรียนไม่เก่ง ชอบเต้น ชอบร้องเพลง ชอบวาดรูป แต่เรียนวิทย์

ส่วนหนึ่งเป็นที่ตัวเองค่ะ ที่เข้ากับอะไรไม่ได้สักอย่าง แต่ก็อยากจะเปลี่ยนทัศนคติให้ยิ้มกว่านี้
แต่ก็อยากให้ชีวิตมีสีสันบ้างคงไม่มากเกินไปใช่ไหมคะ

พยายามหาอะไรที่ชอบ รับผิดชอบสิ่งที่ต้องทำให้ดีที่สุดตอนนั้นให้เสร็จก่อน แต่ในใจก็ยังคงกระหายความสบายใจที่ต้องการแรกอยู่ดี
ความขี้เกียจจะไม่มีถ้าหากเราทำในสิ่งที่ชอบรึป่าว