สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวเองว่า แพร กับ เรา นะคะ
ขอเล่าแบบละเอียดหน่อยเนอะ55555555
เหตุการณ์เกิดวันอาทิตย์ที่10ค่ะ
พอดีวันเสาร์ที่9คุณยายได้เอาเงินค่าแรง(ช่วยที่บ้านทำงาน)ให้จำนวน3,000บาท
แล้วแพรมีเศษเงินอีก69บาทเลยจะนำเงินทั้งหมดไปเข้าธนาคารในอีกวัน
ตอนเย็นก็ไลน์ไปบอกแม่ให้ไปส่งที่ห้องเซ็นทรัล แม่ก็ตกลง
พอวันอาทิตย์ออกจากบ้านเที่ยงกว่าๆ ระหว่างทางคุณแม่ก็ให้เงินไว้กินข้าวมา1,000บาท
ไอ้เราก็นับแล้วโอเคมี4,069 บันทึกใส่แอพรายรับรายจ่ายไว้เรียบร้อย
พอใกล้ถึงห้างแม่บอกจะไปธุระแล้วค่อยกลับมารับ เราก็โอเค
แต่ระหว่างทางโชคไม่ดีโดนมอไซต์เบียดซ้ายจ่วนรถเป็นรอย ตอนนั้นสติเลยหายก็กังวลแต่เรื่องรถ
พอวนไปถึงทางเข้าเซ็นทรัลบ่ายโมงนิดๆ ก่อนลงจากรถก็บอกแม่ไม่ต้องคิดมากนะ
แล้วตรงไปที่ธนาคารกสิกรทันที เข้าไปก็กดบัตรคิว ช่วงนั้นไม่มีลูกค้ากดแล้วได้คิวเลย (คิดในใจโชคดีจังวันนี้คนน้อย)
ระหว่างเดินไปเค้าท์เตอร์คือแพรสะเพร่าตรงที่ใส่หูฟังหนึ่งข้างเพื่อฟังเพลง (รู้สึกสะเพร่าไม่มีสติประมาทเองหลายเหตุผลมากทั้งฟังเพลงไม่ยอมนับเงินใหม่จำแต่ยอดที่คุณยายให้) แล้วล้วงกระเป๋าเอาเงินทั้งหมดที่มีให้พี่พนักงาน
เงินทั้งกระเป๋ามี4,069บาท แต่แพรบอกพี่พนักงานว่า
แพร : พี่คะฝากเงิน 3,069 บาทค่ะ
พี่พนักงานก็ทำหน้าที่นับเงิน แพรก็ถามต่อ
แพร : เงินครับมั้ยคะ
พี่พนักงาน พยักหน้า
พอได้สลิปก็เดินออกจากธนาคารตรงไปร้านกาแฟนั่งอ่านฟิคนั่งดูรายการวาไรตี้รอคุณแม่
สี่โมงเย็นแม่โทรมาบอกว่าธุระเสร็จแล้วกำลังกลับมาหาที่ห้อง แม่หิวข้าวเลยไปนั่งกินข้าวกัน
พอกืนข้าวเสร็จลงบันไดเลื่อนไปที่รถเราก็บอกแม่ว่า
แพร : แม่วันนี้ธนาคารคนน้อยมากอ่ะ ต่อไปจะมาฝากเงินวันอาทิตย์ดีกว่า
แม่ก็ถามจริงหรอสงสัยวันหยุด บลาๆก็ว่าไป จนกลับถึงบ้าน
แพรกับแม่ก็แยกย้ายกันไป แพรก็ขึ้นบ้านไปหมักผมนอนเล่นจนรู้สึกอยากแคะหูเลยไปเรียกแม่มาแคะให้5555555
แม่ก็แคะไปให้สักพัก ก็มีคนโอนค่าฟิคมาให้แพรเลยเข้าไปดูรายการเงินในบัญชีว่าเงินเข้าไหม
เลยเจอยอดที่ฝากไปเมื่อเช้าแล้วเกิดตะหงิดๆขึ้นมาเลยบอกแม่ให้หยุดทำทุกอย่างแล้วรีบวิ่งไปหาโทรศัพท์มือถือ
บังเอิญที่สองสามวันที่แล้วไปธนาคารแล้วคุยถูกคอกับพี่พนักงานผู้หญิงคนนึงเลยขอไลน์มา พอเจอโทรศัพท์ก็เข้าไลน์แล้วรีบคอลหาพี่ผู้หญิงทันที
เล่าให้พี่เขาฟังไปว่าให้เงินไปสี่พันกว่านะแต่บอกว่าฝากสามพันกว่าเงินเลยไม่เข้าพันนึง พี่ผู้หญิงเลยบอกให้ไปหาพี่ที่ธนาคารตอนนี้
ไอ้เราก็รู้สึกร้อนใจละจะไปธนาคารเดี๋ยวนั้น ถามแม่ว่าไปเลยได้มั้ยหรือต้องล้างผมก่อนดี คือไม่ไหวละเงินตั้งหนึ่งพันบาท
แต่แม่ก็ใจเย็นบอกให้ไปล้างผม แพรเลยรีบไปล้างแล้วคว้าผ้าขนเช็ดตรงไปที่รถเพื่อให้แม่พากลับไปที่ห้างทันที
ก็บอกให้แม่จอดเลยเดี๋ยววิ่งไปเองนัดเจอกับแม่อีกทีที่ธนาคาร
พอไปถึงพี่พนักงานผู้หญิงที่แพรคอลหาถามว่ามั่นใจใช่มั้ยไม่ได้ทำหล่นที่ไหนนะ เราก็มั่นใจเลยบอกไปว่าไม่ผิดแน่ๆ
พี่เค้าเลยบอกพี่จะถามให้ ฝากเงินช่องไหนตอนนั้นตื่นเต้นมือสั่นไปหมดอยู่ดีๆปากก็บอกช่อง11 พี่เขาเลยบอกเห้ยไม่มีนะ เราเลยเห้ยไม่ๆช่องนั้นอ่ะช่อง1 ริมซ้ายสุด
พี่เขาไปถามให้อยู่สองรอบก็บอกว่าพนักงานที่เราฝากเงินด้วยยืนยันว่าไม่มีเงินเกิน แล้วพี่เค้าก็บอกต้องรอธนาคารปิดนะแล้วจะเช็คเงินอีกที
ตอนนั้นต้องการหาคนรับฟังเลยโทรไปหาเพื่อนสนิทแล้วเล่าให้พี่ นี่ก็แบบถ้าจำผิดคือจะขอโทษแล้วซื้อของมาฝากด้วยแบบคงรู้สึกผิดจริงๆ แต่ก็มั่นใจว่าไม่ได้จำผิดนะ
จนรู้สุกไม่ได้ต้องลองไปถามเอง เลยถามพี่ผู้หญิงว่าเราขอไปถามเองได้มั้ย พี่เขาก็บอกได้ๆไปคุยเลย
พอไปถึงช่อง1 เราก็ถาม(ตอนนั้นก็ยังคุยกับเพื่อนอยู่)
แพร : พี่คะไม่มีเงินเกินจริงๆหรอ
พนักงานที่เราฝากเงินด้วย : ไม่นะ ก็ตามที่น้องบอก 3,069
เราก็แบบหน้าเสีย นั่งรอจนแม่เริ่มใจร้อนแทนแม่เลยพูดไปว่า
แม่ : ถ้าพี่ผิดพี่แค่ขอโขษนะ แต่ถ้าน้องผิดพี่จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด
หลังจากนั้นแม่ก็โทรถามนักกฎหมายโทรแจ้งความ
ครึ่งชั่วโมงได้รองผู้จัดการเดินก้มหน้ากำมือสำรวมแล้วบอกว่า
รองผจก : พี่ครับ ต้องขอโทษด้วย พอดีน้องเขาลืมนับแบงค์ร้อย
ไอ้เราตอนที่ได้ยินคำนั้นคือน้ำตาไหลเลย เหตุผลของพี่เขาทำให้เสียความรู้สึกมาก
เพราะถามไปสี่รอบ(รวมตอนฝาก)พี่เขาก็ยืนยันว่าเงินมันสามพันกว่าแต่จริงๆมันคือสี่พัน ถ้าพี่พนักงานคนนั้นไม่มีเจตนาทำไมไม่บอกเราตั้งแต่แรกว่า น้องครับ เงินมันเกินนะ
จนคุณตำรวจมากก็บอกถ้าจะเอาเรื่องก็ไปโรงพักไปแจ้งความกับร้อยเวร พอผู้จัดการมาก็มาขอโทษแล้วให้นามบัตรมาบอกพรุ่งนี้ค่อยมาดูกล้อง
ก่อนกลับคุณตำรวจก็ถามแล้วเงินนี่จะเอาคืนหรือจะเข้าบัญชีเลย (เรารอคำถามนี้มาครึ่งชั่วโมง) คือแบบเห้ยเงินพันนึงของเราเป็นใบไม้หรอ ทำไมสารภาพแล้วไม่ยื่นทางเลือกมาให้เราเลือกตั้งนานแล้ว สุดท้ายเลยบอกให้เอาเข้าบัญชี
หลังจากนั้นก็ไปโณงพักเพื่อแจ้งความ
เงินหนึ่งพันบาทมันอาจน้อยสำหรับใครหลายคนแต่สำหรับแพรคือแพรต้องทำงานช่วยที่บ้านกว่าจะได้มา แล้วก็รู้สึกแย่กับพี่คนที่ฝากเงินด้วยมากๆ แค่นี้พี่ยังซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ที่ควรจะทำไม่ได้ พี่พนักงานคนนั้นฉวยโอกาสตอนที่ลูกค้าอย่างแพรสะเพร่าลืมยอดเงินของตัวเอง พี่พนักงานคนนั้นละเลยและปฏิบัติหน้าที่พนักงานธนาคารได้แย่มาก รู้สึกผิดหวังจริงๆ
ถ้าพี่คนนั้นเขามาขอโทษด้วยความจริงใจแล้วสำนึกผิดเราจะยกโทษแล้วไม่ติดใจอะไร แต่นี่พี่คนนั้นเขายังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตอนยอมรับคือรองผ๔เจัดการกับผู้จัดการขอโทษขอโพยแทนทุกอย่าง เราไม่ได้ยินแม้แต่คำขอโทษจากพนักงานคนนั้น และพนักงานคนนั้นยังไม่มีสรหน้ารู้สึกผิด สีหน้าพนักงานคนนั้นมีแต่คำที่เต็มไปว่ารำคาญเบื่อ
แย่อ่ะเจอเรื่องแบบนี้มันแย่มากๆ ลูกค้าความจำโ.่อย่างเราก็รู้สึกผิดที่จำยอดตัวเองไม่ได้ แต่เราไม่คิดว่าเราจะมาเจอพนักงานไม่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่แล้วฉวยโอกาสกับเงินเล็กๆน้อยๆแบบนี้
เราไปขอดูกล้องวงจนปิดที่ธนาคารมา พี่พนักงานคนนั้นเขานับเงินทุกใบค่ะ
แค่สำนึกแล้วยอมรับผิดมันยากมากหรอคะ แล้วแบบนี้จะไว้ใจพนักงานธนาคารที่ไหนได้อีก
แต่วันนี้ไปถอดเงินแล้วไปฝากธนาคารสีม่วงมาก พี่เขาก็บอกว่าเงินลูกค้าแบงค์20เกินมาใบนึงพี่เขายังต้องโทรถามลูกค้าว่าจะมาเอาหรือเข้าบัญชี พอลูกค้าบอกเอาไปเลยไม่เป็นไรพี่พนักงานคนนั้นยังบอกว่าไม่ได้เดี๋ยวเอาเข้าบัญชีให้
ทำไมตรรกะง่ายๆกับสิ่งดีๆความซื่อสัตย์ในหน้าที่ที่ดีแบบนี้ไม่ทำ
บ่นเยอะแล้ว จริงๆก็จะมาเตือนค่ะว่าเวลาทำธุรกรรมการเงินควรรอบคอบและมีสติอย่าประมาทกันน้า
บางคนอาจจะเอ้ะเงินแค่นี้เองได้คืนแล้วมีคนขอโทษแล้วก็จบๆไปสิ แล้วความรู้สึกเราล่ะคะ ต่อให้เงินมาอีกพันนึงก็ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นค่ะ ถ้าคุณคนนั้นคุณคนที่ปฏิบัติหน้าที่บกพร่องยังสำนึกไม่ได้
มีคลิปเล่าเรื่องลิ้งค์อยู่ในทวิตเตอร์นะคะ
twitter : myppare
มีคลิปตอนพี่พนักงานนับเงินด้วยค่ะ (จริงๆผู้จัดการบอกถ่ายไม่ได้แต่ตอนไปธนาคารเมื่อเช้าถ่ายเตรียมไว้แล้วอ่ะ แหะๆ)
ในทวิตเล่าเรื่องมีชีวิตชีวากว่านี้นะคะ 555555555 ยิ่งคลิปนี่คือแปดนาทีละเอียดมาก ทั้งหมดหาได้ในทวิตจ้า ปักหมุดอยู่เลย
ไปแล้ว แฮร่
เล่าเรื่อง พนักงานธนาคารปฏิบัติหน้าที่ไม่ซื่อสัตย์
ขอเล่าแบบละเอียดหน่อยเนอะ55555555
เหตุการณ์เกิดวันอาทิตย์ที่10ค่ะ
พอดีวันเสาร์ที่9คุณยายได้เอาเงินค่าแรง(ช่วยที่บ้านทำงาน)ให้จำนวน3,000บาท
แล้วแพรมีเศษเงินอีก69บาทเลยจะนำเงินทั้งหมดไปเข้าธนาคารในอีกวัน
ตอนเย็นก็ไลน์ไปบอกแม่ให้ไปส่งที่ห้องเซ็นทรัล แม่ก็ตกลง
พอวันอาทิตย์ออกจากบ้านเที่ยงกว่าๆ ระหว่างทางคุณแม่ก็ให้เงินไว้กินข้าวมา1,000บาท
ไอ้เราก็นับแล้วโอเคมี4,069 บันทึกใส่แอพรายรับรายจ่ายไว้เรียบร้อย
พอใกล้ถึงห้างแม่บอกจะไปธุระแล้วค่อยกลับมารับ เราก็โอเค
แต่ระหว่างทางโชคไม่ดีโดนมอไซต์เบียดซ้ายจ่วนรถเป็นรอย ตอนนั้นสติเลยหายก็กังวลแต่เรื่องรถ
พอวนไปถึงทางเข้าเซ็นทรัลบ่ายโมงนิดๆ ก่อนลงจากรถก็บอกแม่ไม่ต้องคิดมากนะ
แล้วตรงไปที่ธนาคารกสิกรทันที เข้าไปก็กดบัตรคิว ช่วงนั้นไม่มีลูกค้ากดแล้วได้คิวเลย (คิดในใจโชคดีจังวันนี้คนน้อย)
ระหว่างเดินไปเค้าท์เตอร์คือแพรสะเพร่าตรงที่ใส่หูฟังหนึ่งข้างเพื่อฟังเพลง (รู้สึกสะเพร่าไม่มีสติประมาทเองหลายเหตุผลมากทั้งฟังเพลงไม่ยอมนับเงินใหม่จำแต่ยอดที่คุณยายให้) แล้วล้วงกระเป๋าเอาเงินทั้งหมดที่มีให้พี่พนักงาน
เงินทั้งกระเป๋ามี4,069บาท แต่แพรบอกพี่พนักงานว่า
แพร : พี่คะฝากเงิน 3,069 บาทค่ะ
พี่พนักงานก็ทำหน้าที่นับเงิน แพรก็ถามต่อ
แพร : เงินครับมั้ยคะ
พี่พนักงาน พยักหน้า
พอได้สลิปก็เดินออกจากธนาคารตรงไปร้านกาแฟนั่งอ่านฟิคนั่งดูรายการวาไรตี้รอคุณแม่
สี่โมงเย็นแม่โทรมาบอกว่าธุระเสร็จแล้วกำลังกลับมาหาที่ห้อง แม่หิวข้าวเลยไปนั่งกินข้าวกัน
พอกืนข้าวเสร็จลงบันไดเลื่อนไปที่รถเราก็บอกแม่ว่า
แพร : แม่วันนี้ธนาคารคนน้อยมากอ่ะ ต่อไปจะมาฝากเงินวันอาทิตย์ดีกว่า
แม่ก็ถามจริงหรอสงสัยวันหยุด บลาๆก็ว่าไป จนกลับถึงบ้าน
แพรกับแม่ก็แยกย้ายกันไป แพรก็ขึ้นบ้านไปหมักผมนอนเล่นจนรู้สึกอยากแคะหูเลยไปเรียกแม่มาแคะให้5555555
แม่ก็แคะไปให้สักพัก ก็มีคนโอนค่าฟิคมาให้แพรเลยเข้าไปดูรายการเงินในบัญชีว่าเงินเข้าไหม
เลยเจอยอดที่ฝากไปเมื่อเช้าแล้วเกิดตะหงิดๆขึ้นมาเลยบอกแม่ให้หยุดทำทุกอย่างแล้วรีบวิ่งไปหาโทรศัพท์มือถือ
บังเอิญที่สองสามวันที่แล้วไปธนาคารแล้วคุยถูกคอกับพี่พนักงานผู้หญิงคนนึงเลยขอไลน์มา พอเจอโทรศัพท์ก็เข้าไลน์แล้วรีบคอลหาพี่ผู้หญิงทันที
เล่าให้พี่เขาฟังไปว่าให้เงินไปสี่พันกว่านะแต่บอกว่าฝากสามพันกว่าเงินเลยไม่เข้าพันนึง พี่ผู้หญิงเลยบอกให้ไปหาพี่ที่ธนาคารตอนนี้
ไอ้เราก็รู้สึกร้อนใจละจะไปธนาคารเดี๋ยวนั้น ถามแม่ว่าไปเลยได้มั้ยหรือต้องล้างผมก่อนดี คือไม่ไหวละเงินตั้งหนึ่งพันบาท
แต่แม่ก็ใจเย็นบอกให้ไปล้างผม แพรเลยรีบไปล้างแล้วคว้าผ้าขนเช็ดตรงไปที่รถเพื่อให้แม่พากลับไปที่ห้างทันที
ก็บอกให้แม่จอดเลยเดี๋ยววิ่งไปเองนัดเจอกับแม่อีกทีที่ธนาคาร
พอไปถึงพี่พนักงานผู้หญิงที่แพรคอลหาถามว่ามั่นใจใช่มั้ยไม่ได้ทำหล่นที่ไหนนะ เราก็มั่นใจเลยบอกไปว่าไม่ผิดแน่ๆ
พี่เค้าเลยบอกพี่จะถามให้ ฝากเงินช่องไหนตอนนั้นตื่นเต้นมือสั่นไปหมดอยู่ดีๆปากก็บอกช่อง11 พี่เขาเลยบอกเห้ยไม่มีนะ เราเลยเห้ยไม่ๆช่องนั้นอ่ะช่อง1 ริมซ้ายสุด
พี่เขาไปถามให้อยู่สองรอบก็บอกว่าพนักงานที่เราฝากเงินด้วยยืนยันว่าไม่มีเงินเกิน แล้วพี่เค้าก็บอกต้องรอธนาคารปิดนะแล้วจะเช็คเงินอีกที
ตอนนั้นต้องการหาคนรับฟังเลยโทรไปหาเพื่อนสนิทแล้วเล่าให้พี่ นี่ก็แบบถ้าจำผิดคือจะขอโทษแล้วซื้อของมาฝากด้วยแบบคงรู้สึกผิดจริงๆ แต่ก็มั่นใจว่าไม่ได้จำผิดนะ
จนรู้สุกไม่ได้ต้องลองไปถามเอง เลยถามพี่ผู้หญิงว่าเราขอไปถามเองได้มั้ย พี่เขาก็บอกได้ๆไปคุยเลย
พอไปถึงช่อง1 เราก็ถาม(ตอนนั้นก็ยังคุยกับเพื่อนอยู่)
แพร : พี่คะไม่มีเงินเกินจริงๆหรอ
พนักงานที่เราฝากเงินด้วย : ไม่นะ ก็ตามที่น้องบอก 3,069
เราก็แบบหน้าเสีย นั่งรอจนแม่เริ่มใจร้อนแทนแม่เลยพูดไปว่า
แม่ : ถ้าพี่ผิดพี่แค่ขอโขษนะ แต่ถ้าน้องผิดพี่จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด
หลังจากนั้นแม่ก็โทรถามนักกฎหมายโทรแจ้งความ
ครึ่งชั่วโมงได้รองผู้จัดการเดินก้มหน้ากำมือสำรวมแล้วบอกว่า
รองผจก : พี่ครับ ต้องขอโทษด้วย พอดีน้องเขาลืมนับแบงค์ร้อย
ไอ้เราตอนที่ได้ยินคำนั้นคือน้ำตาไหลเลย เหตุผลของพี่เขาทำให้เสียความรู้สึกมาก
เพราะถามไปสี่รอบ(รวมตอนฝาก)พี่เขาก็ยืนยันว่าเงินมันสามพันกว่าแต่จริงๆมันคือสี่พัน ถ้าพี่พนักงานคนนั้นไม่มีเจตนาทำไมไม่บอกเราตั้งแต่แรกว่า น้องครับ เงินมันเกินนะ
จนคุณตำรวจมากก็บอกถ้าจะเอาเรื่องก็ไปโรงพักไปแจ้งความกับร้อยเวร พอผู้จัดการมาก็มาขอโทษแล้วให้นามบัตรมาบอกพรุ่งนี้ค่อยมาดูกล้อง
ก่อนกลับคุณตำรวจก็ถามแล้วเงินนี่จะเอาคืนหรือจะเข้าบัญชีเลย (เรารอคำถามนี้มาครึ่งชั่วโมง) คือแบบเห้ยเงินพันนึงของเราเป็นใบไม้หรอ ทำไมสารภาพแล้วไม่ยื่นทางเลือกมาให้เราเลือกตั้งนานแล้ว สุดท้ายเลยบอกให้เอาเข้าบัญชี
หลังจากนั้นก็ไปโณงพักเพื่อแจ้งความ
เงินหนึ่งพันบาทมันอาจน้อยสำหรับใครหลายคนแต่สำหรับแพรคือแพรต้องทำงานช่วยที่บ้านกว่าจะได้มา แล้วก็รู้สึกแย่กับพี่คนที่ฝากเงินด้วยมากๆ แค่นี้พี่ยังซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ที่ควรจะทำไม่ได้ พี่พนักงานคนนั้นฉวยโอกาสตอนที่ลูกค้าอย่างแพรสะเพร่าลืมยอดเงินของตัวเอง พี่พนักงานคนนั้นละเลยและปฏิบัติหน้าที่พนักงานธนาคารได้แย่มาก รู้สึกผิดหวังจริงๆ
ถ้าพี่คนนั้นเขามาขอโทษด้วยความจริงใจแล้วสำนึกผิดเราจะยกโทษแล้วไม่ติดใจอะไร แต่นี่พี่คนนั้นเขายังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตอนยอมรับคือรองผ๔เจัดการกับผู้จัดการขอโทษขอโพยแทนทุกอย่าง เราไม่ได้ยินแม้แต่คำขอโทษจากพนักงานคนนั้น และพนักงานคนนั้นยังไม่มีสรหน้ารู้สึกผิด สีหน้าพนักงานคนนั้นมีแต่คำที่เต็มไปว่ารำคาญเบื่อ
แย่อ่ะเจอเรื่องแบบนี้มันแย่มากๆ ลูกค้าความจำโ.่อย่างเราก็รู้สึกผิดที่จำยอดตัวเองไม่ได้ แต่เราไม่คิดว่าเราจะมาเจอพนักงานไม่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่แล้วฉวยโอกาสกับเงินเล็กๆน้อยๆแบบนี้
เราไปขอดูกล้องวงจนปิดที่ธนาคารมา พี่พนักงานคนนั้นเขานับเงินทุกใบค่ะ
แค่สำนึกแล้วยอมรับผิดมันยากมากหรอคะ แล้วแบบนี้จะไว้ใจพนักงานธนาคารที่ไหนได้อีก
แต่วันนี้ไปถอดเงินแล้วไปฝากธนาคารสีม่วงมาก พี่เขาก็บอกว่าเงินลูกค้าแบงค์20เกินมาใบนึงพี่เขายังต้องโทรถามลูกค้าว่าจะมาเอาหรือเข้าบัญชี พอลูกค้าบอกเอาไปเลยไม่เป็นไรพี่พนักงานคนนั้นยังบอกว่าไม่ได้เดี๋ยวเอาเข้าบัญชีให้
ทำไมตรรกะง่ายๆกับสิ่งดีๆความซื่อสัตย์ในหน้าที่ที่ดีแบบนี้ไม่ทำ
บ่นเยอะแล้ว จริงๆก็จะมาเตือนค่ะว่าเวลาทำธุรกรรมการเงินควรรอบคอบและมีสติอย่าประมาทกันน้า
บางคนอาจจะเอ้ะเงินแค่นี้เองได้คืนแล้วมีคนขอโทษแล้วก็จบๆไปสิ แล้วความรู้สึกเราล่ะคะ ต่อให้เงินมาอีกพันนึงก็ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นค่ะ ถ้าคุณคนนั้นคุณคนที่ปฏิบัติหน้าที่บกพร่องยังสำนึกไม่ได้
มีคลิปเล่าเรื่องลิ้งค์อยู่ในทวิตเตอร์นะคะ
twitter : myppare
มีคลิปตอนพี่พนักงานนับเงินด้วยค่ะ (จริงๆผู้จัดการบอกถ่ายไม่ได้แต่ตอนไปธนาคารเมื่อเช้าถ่ายเตรียมไว้แล้วอ่ะ แหะๆ)
ในทวิตเล่าเรื่องมีชีวิตชีวากว่านี้นะคะ 555555555 ยิ่งคลิปนี่คือแปดนาทีละเอียดมาก ทั้งหมดหาได้ในทวิตจ้า ปักหมุดอยู่เลย
ไปแล้ว แฮร่