ชีวิตรักกับแฟนที่เคยแต่งงานมีลูกแล้ว

แฟนเคยแต่งงานแล้ว แล้วมีลูกด้วยกับภรรยาเก่า

เรากับแฟนอายุห่างกัน13ปีเรา23เเฟนเรา36 ก่อนหน้านี้คือแบบเราไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมาคบกับคนที่อายุมากว่าเป็นสิบๆปีอย่างนี้คือคบแต่อายุรุ่นเดียวกันหรือไม่ก็ห่างกันแค่ปีสองปีเราแพ้ลูกตื๊อกับความพยายามของเค้าเราก็คบกับแฟนมาได้ปีกว่าๆแล้ว ก่อนคบกันเค้าก็บอกนะว่าเคยแต่งงานแล้วมีลูกแล้ว เราก็เหมือนจะรับได้นะคือทำใจให้ยอมรับเพราะเราไม่เคยมีครอบครัวมาก่อน ส่วนเรากับลูกเค้าก็เข้ากันได้ดีนะ ลูกเค้าจะมาแค่ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เค้าให้เด็กเรียกเราว่า พี่ เราว่าก็ดีนะ เพราะเราก็ยังไม่เคยผ่านการเป็นแม่คนจะให้มาเรียกแม่ก็ฟังดูจะแปลกๆ ส่วนภรรยาเก่าเค้าก็กลับไปคบกับแฟนเก่าของตัวเองเค้าก็ยังติดต่อกันอยู่ตลอด เค้าบอกว่าที่ยังติดต่อกันก็เพราะลูกเพราะต้องดูแลในส่วนที่เป็นค่าใช้จ่ายของลูกแต่ล่ะเดือนๆ แฟนเราเค้าเคยบอกนะถ้าวันหนึ่งวันใดถ้าภรรยาเก่าเค้ากลับมาก็จะดูแลกันในฐานะเพื่อน ตอนนั้นเราก็ไม่คิดอะไรหรอกช่วงแรกๆตอนที่ลูกเค้ามาคือเราอยู่ที่บ้านแฟนเราไม่ได้เพราะภรรยาเก่าเค้าเคยพูดถ้าเค้าเอาลูกมาผู้ ญ คนนี้(คือเรา)ต้องไม่อยู่ในบ้านแล้วแฟนเราก็ยังบอกอีกว่ากลัวภรรยาเก่าเค้าจะไม่มีที่นอนตอนเอาลูกมา ช่วงเเรกๆเราก็ไม่ได้อะไรแต่แอบน้อยใจนะเสียใจมาก ภรรยากับลูกเค้ามาทีเราก็ต้องระเห็ดออกไปนอนบ้านเพื่อนหอเพื่อนบ้างตอนเค้าอยู่ด้วยกันเค้าก็ไม่ค่อยทักไม่ค่อยโทรหาเราหรอก มีแต่เราที่ทักไปก่อนตลอดแล้วเค้าก็จะไม่ค่อยเปิดอ่านหรอกจนบางทีตอบเราตอนนอนแล้วหรือไม่ก็ข้ามวันไปเลยจนบางทีพิมพ์ไปร้องไห้ไปร้องจนกะทั่งหลับเคยคิดนะว่าจะเลิกเพราะเหมือนเค้าดูไม่ค่อยเเคร์เราเลยเข้าใจว่าเค้ารักลูกเค้ามากยังไงก็ต้องทำเพื่อลูกแต่ก็ต้องมีที่ต้องแคร์ภรรยาเก่าเค้าด้วยเพราะมีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงกันที่ลูก แต่เราเสียใจน้อยใจก็ไม่เคยบอกให้เค้ารู้นะเราไม่อยากกลายเป็นคนงี่เง่าหรือกลายเป็นคนน่ารำคานสำหรับเค้าเพราะเราก็รักเค้าไปเต็มๆแล้วจึงต้องทำใจให้ยอมรับให้ได้อย่างเดียวตอนนั้นคิดหนักมากๆสับสนไปหมดใจนึงก็ไม่อยากเจอกับเรื่องอะไรเเบบนี้แต่อีกใจนึงก็รักมากอยากอยู่ดูแลเค้าอยากอยู่เป็นเพื่อนเพราะก่อนหน้าที่จะเจอเราเค้าอยู่คนเดียวแล้วเค้าจะนอนร้องไห้คิดถึงลูกตลอดจนทำให้เราก็ทิ้งเค้าไปไม่ได้เราไม่อยากเห็นเค้าต้องอยู่คนเดียวต้องเสียใจอีก เป็นอย่างนี้อยู่ประมาณ4-5เดือนคือลูกเค้ามาเราก็ต้องไปนอนที่อื่นเหมือนเราไม่มีค่ายังไงไม่รู้แต่ก็ทน จนมีอยู่วันนึงเพื่อนๆของเค้าจะไปเที่ยวเขาใหญ่กันและเพื่อนของเค้าทุกคนก็แบบมีลูกมีเมียกันหมดแล้วเอาครอบครัวไปด้วยเราได้ยินเค้าคุยกับเพื่อนเค้าหลายครั้งแล้วล่ะตอนไปกินข้าวด้วยกันแฟนเราก็บอกจะพาลูกไปด้วย ตอนนั้นเพื่อนเค้าพูดมาว่าภรรยาเก่าแฟนเรามีเต็นท์ไปด้วยรึป่าว ตอนนั้นเราฟังก็ตะหงิดๆใจนะคือแบบไปด้วยหรอแล้วเราล่ะ จนกลับถึงบ้านเค้าก็มาบอกเราทีหลังว่าไปเที่ยวภรรยาเก่าเค้าไปด้วยนะคือเราไม่ได้ไปแล้วก็ไม่มีตัวตนอยู่ในแพนกับการไปเที่ยวครั้งนี้เลยเค้าถามเราว่าตอนเค้าไปจะอยู่บ้านหรือจะไปอยู่บ้านเพื่อนคือเรานิ่งเลย เสียใจ จุก พูดไม่ออกรอให้เค้าอธิบายให้เราฟัง เค้าก็อธิบายให้เราฟังทำนองว่าสงสารลูกยังเด็กไม่อยากให้ลูกรู้สึกขาดอยากให้ลูกได้มีทั้งพ่อทั้งแม่อยู่ด้วยกัน ตอนนั้นคือเเล้วเราล่ะ เค้าไม่คิดหรอว่าเราจะรู้สึกยังไงคือเราแบบว่าเค้าแคร์ลูกจนไม่สนใจความรู้สึกเราเลยตอนนั้นเราคิดว่าเค้าเห็นแก่ตัวตอนเค้าไปเที่ยวอยู่กับลูกเค้าก็มีความสุขกลับมาอยู่กับเราเค้าก็มีความสุข แล้วตอนที่เค้าไปมีความสุขอยู่กันแบบพ่อ แม่ ลูกล่ะแล้วเราจะเป็นยังไง จะเสียใจขนาดไหนเค้าไม่เคยคิดบ้างหรอ แต่สุดท้ายเราก็ต้องยอมไม่รู้ทำไมถึงยอมอะไรได้ขนาดนี้ บางครั้งยังคิดว่าเราทำร้ายความรู้สึกตัวเองมากไปรึป่าว แฟนเราก็ได้แต่พูดคำว่า"ขอโทษ" ช่วงนั้นเราปรึกษาเพื่อนว่าจะทำยังไงดีเรื่องเป็นอย่างงี้เราก็เล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนเราก็ถามนะว่าเค้าไม่ชวนหรอทำไมเค้าเป็นเเบบนี้ไปเที่ยวกันก็ต้องเอาไปด้วยสิถ้าบริสุทธ์ใจจริงก็เปิดตัวไปเลยตอนนั้นไม่รู้อะไรเลยนอกจากคำว่า กูยอม  พอถึงวันไปเที่ยวจริงๆคือตรงกับวันเสาร์เราก็ไปอยู่กับเพื่อนตั้งแต่คืนวันศุกร์พอเช้าวันเสาร์แฟนโทรหาเราบอกไปเที่ยวด้วยกันไหม คือเรางง!!!หนักมากว่าภรรยาเก่าเค้ายอมหรอเปิดใจรับเราแล้วหรอแต่เราก็ไปนะเค้าคงแคร์เราแล้วล่ะเค้าถึงชวนเราไปด้วย พอหลังกลับมาจากเที่ยวดูเหมือนว่าเราจะเข้ากับภรรยาเก่าเค้าได้แล้ว คือแบบตอนที่เอาลูกมาเราไม่ต้องไปนอนที่อื่นแล้วอยู่บ้านแฟนเราได้ ภรรยาเก่าเค้าเปิดใจยอมรับเราแล้วมากขึ้น ตอนนั้นก็รู้สึกดีใจนะที่เข้ากันได้ เราก็เลยได้ไปเที่ยวด้วยกันอีกหลายครั้ง หลังๆภรรยาเก่าเค้ากับเราไปเที่ยวกันเองเลยเลยทำให้เป็นปัญหาเกิดขึ้นอีกครั้ง แฟนเราเค้าคงไม่ชอบที่พากันเฮฮาปาร์ตี้มากเกินไปเลยจับแยก เราก็เลยไม่ค่อยลงรอยกับภรรเก่าเค้าแล้วทีนี้ มีอยู่วันนึงเราเกิดอุบัติเหตุตกบันไดกระดูกร้าวต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายวันอยู่ มันเป็นช่วงสุดสัปดาห์พอดีแฟนเรากับลูกเค้าเลยได้มานอนเฝ้าเราสองวัน หลังจากเราออกจากโรงพยาบาลกลับมาอยู่บ้าน เราเห็นข้อความที่ภรรยาเก่าเค้าส่งมาหาแฟนเราทำนองว่าไม่ห่วงลูกพาลูกมาลำบาก แฟนเราเห็นเราดีกว่าลูก ไม่ทุ่มเทให้ลูกเหมือนที่ทุ่มเทให้เรา ทำนองว่าเรา เรียกเราว่ามันด้วยอีกต่างหาก แต่แฟนเราก็ไม่ตอบโต้หรอกนิ่งอย่างเดียว เราไม่เคยรู้สึกไม่ดีต่อภรรยาเก่าเค้าเลยนะ แต่คราวนี้เราเคืองที่พาดพิงถึงเรา คือเราก็รักลูกเค้าดูแลลูกเค้า ป้อนข้าว ป้อนน้ำ อาบน้ำให้ เล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเสมอๆ แต่ทำไมถึงว่าเราอย่างนี้ ภรรยาเก่าแฟนเราก็นิสัยดีมากคนนึงนะตอนช่วงที่ยังคุยๆกันอยู่เรารู้สึกดีเหมือนเป็นพี่เราเลยล่ะ หลังจากนั้นเราก็ส่งข้อความไปถามเขาเอง แล้วเราก็ขอโทษเค้าที่เราทำอะไรให้ไม่พอใจรึป่าว เค้าก็บอกป่าวรู้สึกดีกับเราเหมือนกันแต่เค้ากับแฟนเราชอบทะเลาะกันเเบบนี้อยู่แล้ว แล้วเราเป็นแฟนก็เลยโดนเอี่ยวไปด้วย หลังจากนั้นก็ไม่มีไรเกิดขึ้นก็ปกติแต่แค่ไม่คุยกัน เรามาหนักใจตรงที่อนาคตข้างหน้าเราไม่รู้ว่าเรากับแฟนเราจะไปด้วยกันถึงไหน สบายใจตรงที่แฟนเราเปิดเผยเราตลอดพาไปเจอเพื่อน เจอพี่ เจอน้อง เจอครอบครัวเค้า เค้าบอกรักเราตลอด ดูแลเราดีตั้งแต่วันแรกที่รู้จัก จนทุกวันนี้ก็ยังดูแลเราดีเหมือนเดิมด้วยความที่เค้าเป็นผู้ใหญ่ด้วยมั้งเราเลยรู้สึกอบอุ่นได้รับความรักอย่างเต็มที่ เราเกเรกี่ครั้งๆถึงขั้นจะเลิกกันเค้าก็ให้อภัยเราตลอดเเล้วเราก็รักเค้ามากขึ้นทุกวันๆ อยากใช้เวลาทุกนาทีทุกวินาทีให้มีค่ามากที่สุดตอนอยู่กับเค้า อนาคตมันเป็นสิ่งที่เราไม่สามารถรับรู้ได้ล่วงหน้าไม่รู้ว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน เเล้วแฟนเราก็เป็นคนรักลูกมากแล้วตอนนี้เค้ายิ่งบอกกลัวลูกคิดมากมีแม่ห้าวันมีพ่อห้าวันกลัวลูกรู้สึกขาด เราก็ได้แต่บอกว่าเด็กเค้าโตขึ้นเค้าจะเรียนรู้เองถึงปัญหาที่เกิดคือเราปลอบใจเราก็ไม่อยากพูดไรมาก แต่เราอ่ะคิดมากไปแล้วล่ะ สถานะปัจจุบันคือเราก็ยังคิดมากอยู่นะ รู้สึกทุกอากัปกิริยาคำพูดทุกอาการของแฟนแต่ก็ต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ถึงความเป็นจริงข้างในที่ลึกที่สุดมันจะไม่อยากย้อมรับแต่ก็ต้องย้อมรับโดยไม่มีเงื่อนไขอย่างที่สุดเพราะรักเพราะอยากดูแลไม่อยากเห็นเค้าเสียใจ แต่ถ้าวันหนึ่งเค้ายังอยากกลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบครอบครัวขอให้บอกเรา ถึงรักมากแค่ไหนเราก็จะยอมออกไปให้ถึงเราต้องเสียใจอย่างที่สุดก็ตาม เราก็สงสารเด็กรักเค้าไม่อยากให้เค้ามีปมด้อยในเรื่องนี้แต่ถ้าวันนึงเค้าโตขึ้นและเรียนรู้และรับมันได้มันก็ดีสำหรับเราแต่ถ้าไม่เรารู้ยังไงแฟนเราก็ต้องทำเพื่อลูกอยู่ดี ลูกยังไงก็ตัดไม่ขาดเป็นสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นที่สุดเราแค่อยากจะบอกว่ารักคนที่มีลูกติดก็ต้องทำใจยอมรับสถานภาพของตัวเองให้ได้ ต้องคิดไว้อยู่แล้วว่าถ้าคบมันต้องมีเรื่องแบบนี้เข้ามาไม่ได้เข้ามาแค่ครั้งสองครั้งแต่มันต้องเป็นไปทั้งชีวิตที่เรามี ทำใจยอมรับมันได้ไหมล่ะ ? แต่ถ้าทำใจไม่ได้ก็เลือกเดินออกมา แต่สำหรับเราแล้วทำใจยอมรับมันแล้วยอมรับผลทุกอย่างที่ตามมาบอกกับตัวเองเสมอว่าสู้ๆเข้าไว้ ✌🏾️
ปล.บางทีเราก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกบางทีก็รู้สึกเหมือนเป็นนางมารร้ายเลยเนอะ 555 😁😁😁😂😂😂