นี่ฉันกำลังอดทนไปเพื่ออะไร..? มันคือคำถามที่ผุดขึ้นมาบ่อยเหลือเกิน
เรากับแฟนคบกันมา 4 ปี ปีแรกที่อยู่ด้วยกันทะเลาะกันทุกวัน
ปีต่อมาไม่ทะเลาะเพราะเราว่าเราเริ่มจับจุดได้หรือปรับตัว(เราเอง)ได้
ปีที่ 3 ย้ายเข้าบ้านเค้าหลังจากที่อยู่หอมาก่อนหน้านี้ อยู่แบบครอบครัวใหญ่
และตอนนี้ปีเข้าปีที่ 4 เราเริ่มลังเลแล้วว่าคนนี้คือคนที่เราจะใช้ชีวิตด้วยจริงๆหรอ..?
ทำไมถึงคิดแบบนั้นหรอคะ เหตุผลมีตามนี้ค่ะ
เค้าเป็นผู้ชายที่ดีนะคะหล่อมากรวยมากเรียนเก่งมาก
ไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ไม่เจ้าชู้ไม่ติดเพื่อน เราไม่มีตังก็ขอเค้าได้บ้างพันสองพัน
วันๆอยู่แต่บ้านอยู่แต่หน้าคอมฯ ตื่นเช้ามาเปิดคอมปิดอีกทีเราก็หลับไปแล้วคะ
งานบ้านทุกอย่างเราทำ จากที่อยู่หอทำแค่ห้องเหลี่ยมๆ
ตอนนี้อยู่บ้านทำห้องตัวเองก็ต้องกวาดใบไหม้ล้างจานที่เค้าทานๆกันไว้
คือก็เหมือนๆแม่บ้านคนนึงอะค่ะ เคยบ่นว่าเหนื่อยเค้าบอกไม่ต้องทำ
แล้วอยู่บ้านเค้าให้เราอยู่เฉยๆพ่อแม่เค้าจะคิดยังไงอะคะ
ยังไม่พอ เราเลี้ยงหมา2ตัวซื้อมาเพื่อเลี้ยงด้วยกัน แต่ไหง๋เราต้องทำอยู่คนเดียว
เก็บอึเก็บฉี่ให้อาหารอาบน้ำ เคยแบ่งหน้าที่ให้เค้าเก็บอึสุดท้ายก็เหม็นไปทั้งห้องอย่างนั้นเป็นวัน
คบกันมา4ปี ไม่เคยพาไปเที่ยวที่ไหนเลยซักครั้ง เคยชวนเค้าบอกห่วงหมาค่ะ
ปัจจุบันนอกจากแม่บ้านแล้วเรายังเป็นคนขับรถอีกด้วยค่ะ
เราขับเป็นก่อนเค้าหลังจากนั้นพอมีรถเรากลายเป็นคนขับไปแล้วคะ สอนก็ไม่ได้นะคะเค้าไม่ชอบให้รู้มากกว่าเค้า
ปัจจุบันเรียนจบมาได้ปีนึงเค้าก็เล่นเกมอยู่หน้าคอม
พ่อเค้าบอกให้เรียนอย่างเดียวไปเลยไม่ต้องทำอะไรพ่อเค้าส่งเสียเอง
เราก็มีสงสัยบ้างนะคะว่าเค้าไม่คิดจะสร้างอนาคตเลยหรอ
คือจะรอแค่มรดกแค่นั้นหรอ หรือเค้าอาจจะคิดแต่ไม่พูด
เค้าไม่พูดถึงปัญหาชีวิตเค้าแม้ซักเรื่องเดียว
ไม่เคยปรึกษาเรื่องทุกข์ใจแม้แต่เรื่องเดียว
และเค้าก็ไม่เคยพูดหรือบอกความรู้สึกอะไรออกมาอีกด้วย
แน่นอนค่ะ คำว่ารักถ้าไม่บังคับเค้าก็ไม่เคยพูดเอง!
ถ้าพูดถึงความเป็นผู้นำไม่มีเลยค่ะในตัวผู้ชายคนนี้
จะไปไหนมาไหนติดต่อธุระกับใคร เราทั้งหมดค่ะ
ขนาดเรียกพนักงานเช็คบิลเรายังต้องเป็นคนเรียกเลย
เวลาเค้าอยากทานอะไรก็คือมักจะได้ทานเสมอ
อาหารที่เค้าชอบคือ เคเอฟซี แมคฯ ยาโยอิ เอ็มเค
อะไรก็ได้ที่ไม่ต้องออกจากบ้านไปซื้อให้วุ่นวาย
อาหารที่เราชอบคืออาหารไทยธรรมดาเนี้ยแหละ
พวกกระเพรา ก๋วยเตี๋ยวไก่ ส้มตำ ข้าวราดแกง
ซึ่งพวกนี้ไม่มาส่งและถ้าเราอยากกินก็คือต้องไปซื้อเองคนเดียว
ละหาไรมาให้เค้ากินด้วย มันเลยกลายเป็นว่าทุกวันนี้เราหาข้าวมาให้เค้ากินเกือบทุกมื้อ
เค้าก็จะละจากหน้าคอมมาทานข้าว ทานเสร็จเราเก็บล้าง เค้าก็เล่นคอมเหมือนเดิม
ทั้งหมดทั้งมวลเราเริ่มรู้สึกว่าเค้าเห็นแก่ตัวเหลือเกิน เค้าเอาเปรียบเรามากเหลือเกิน
ก่อนหน้าที่จะเข้าบ้านเค้ามาเราก็พอรู้อยู่ว่าเค้าคล้ายๆจะขาดความอบอุ่น
คล้ายๆจะเป็นเด็กมีปัญหา ที่ผ่านมาเราคิดตลอดว่าเค้าน่าสงสาน
พ่อแม่ไม่ได้หย่ากันแต่แยกกันอยู่เจอกันทีก็ทะเลาะกันทุกกกกกครั้ง
แม่ก็แยกไปแล้วพ่อก็จะดูแลเท่าแม่ก็ไม่ได้เพราะต้องทำงานหนัก
เราสงสานและเห็นใจเราคิดว่ามันไม่ใช่ความผิดของเค้า
ที่เค้าเอาแต่ใจตัวเองที่เค้าเห็นแก่ตัวส่วนหนึ่งน่าจะมาจากการเลี้ยงดู
เพราะแม่เค้าเล่าว่าเลี้ยงแฟนเรามาอย่างดีอาหารเสริฟให้ถึงโต๊ะคอมเหมือนกัน
เงาะก็คว้านเม็ดให้ ตามใจมาตั้งแต่เกิด และครอบครัวเค้าเองก็ไม่เห็นจะน่าอยู่ด้วยเลย
ทานข้าวกันทีก็ฟังพ่อกับแม่ทะเลาะกันเหมือนเค้ามีเราที่ให้ความรักให้ความอบอุ่นอยู่คนเดียว(ไม่รู้เราคิดไปเองรึป่าวนะ)
เราเป็นคนตลกเราอยากให้คนที่อยู่กับเรามีความสุข ตัวเค้าเองขนาดหัวเราะยังเก็บเสียงเลย
ไม่เคยหัวเราะมีเสียงไม่ชอบให้เรารู้ว่าเค้าหัวเราะประมาณนั้น
ที่เราอดทนและยอมทุกอย่างนี้ก็เพราะเราคิดว่าเค้าไม่ได้ทำผิดอะไร เราเคยขอแค่ไม่นอกใจเรื่องอื่นเรายอมได้หมด
นี่อยู่ไปอยู่มามันเหนื่อยจังแฮะที่ต้องเป็นฝ่ายทำเป็นฝ่ายให้เป็นฝ่ายดูแลเค้าอย่างเดียว
เราเองก็ต้องการความรักต้องการความห่วงใยความเอาใจใส่เหมือนกันนะ
เราคิดตลอดว่าเราอยากมีแฟนแบบไหนและเราก็ทำแบบที่เราอยากได้เสมอมา
หวังว่าบุญกุศลจะส่งผลให้เราซักวันนึง...
อ่ออ ยังมีอีกเรื่องคือเค้าไม่เข้าหาครอบครัวเราเลย เราเข้าใจนะแต่คือมันไม่โอเคเลยอะ
แม่เค้าบอกแฟนเราเป็นงี้มานานแล้วไม่เคยเข้าหาผู้ใหญ่ ญาติมาก็อยู่แต่ในห้องอย่าไปโทษเค้าเลย
แต่..นั่นพ่อแม่เรานะท่านเอ็นดูแฟนเรามากแต่แฟนเราไม่เคยอยากไปพบปะพวกท่านเลย
นี่เราเคยรอที่จะให้เค้าไปขอไปพูดคุยให้พ่อแม่รู้จักกันเป็นเรื่องเป็นราว แต่เค้าก็นิ่งมากกก
ก็คงไม่แปลกเพราะเราเข้ามาอยู่บ้านเค้าแล้วหนิทำไงได้ ก็ได้แต่สงสานพ่อกับแม่ที่แฟนเราเค้าไม่ให้เกียรติเลย
แม้แต่แค่พาผู้ใหญ่ไปรู้จักกันไว้ก่อน จนมาวันนี้.. แม่แฟนเค้าเริ่มพูดถึงเรื่องแต่งงาน
เราบอกตามตรงว่าเราไม่มั่นใจเลย เรายังไม่อยากแต่งเลยซักนิดเดียว
มันเลยจุดๆนั้นมามากแล้ว ได้แต่นั่งทบทวนกับตัวเองอยู่ทุกวันๆว่าจะเอายังไงดี
เราว่าเค้ารักตัวเองมากกว่ารักเราเยอะคะ เหมือนมีเราไว้แก้เหงา
เหมือนเป็นเพื่อน ถามว่ารักมั้ยก็น่าจะรักด้วยผูกพันด้วยเพราะไม่มีใคร
เพื่อนก็ไม่มีเลยซักคนเพราะเค้าไม่ชอบเข้าสังคม เค้าไม่เคยบอกรักแต่ก็เคยร้องไห้ตอนทะเลาะกันอยู่หลายครั้ง
ทั้งๆที่เค้าเก็บอารมเก่งเราเลยเชื่อว่าเค้ารักเรา เวลาอยากได้อะไรก็จะซื้อให้บ้างห้ามเกิน2พัน
เคยให้มากสุดคือไอแพดเพราะตัวเค้าเห็นว่ามีประโยชน์กว่ากระเป๋ากว่าเครื่องสำอางค์
มีหมอดูเคยบอกเราว่า..ถ้าไม่เลือกคนนี้จะเสียใจ ถามว่าทุกวันนี้ก็เสียใจเกือบทุกวัน
คำพูดหวานๆไม่เคยพูดการกระทำดีๆไม่เคยมี เค้าเป็นคนพูดน้อยแต่พูดแรง
เราเสียใจบาดลึกแปร๊ปๆทุกทีแต่ละคำ บางคำเรายังไม่เคยพูดกับเค้าเลยด้วยซ้ำ
ทำไรไม่ถูกใจก็หงุดหงิดอารมเสียใส่ เราไม่เป็นตัวของตัวเองเลยบางที
ต้องเก็บกั้นอารมหงุดหงิดไว้เพื่อไม่ให้มันลาม ต้องอดทนอะไรที่ไม่ชอบก็เก็บไว้
ถ้าปล่อยออกไปทะเลาะอย่างเดียว เค้าจะไม่ยอมเด็ดขาดถ้าตัวเค้าไม่ผิด
เนี้ยแหละคะความอัดอั้น 4 ปีที่ผ่านมาย่อความมาได้เท่านี้หรือเท่าที่คิดได้
เพื่อนๆมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ เราเอาไงต่อดี
ให้เลิกเลยเรา
ก็ดันรักเค้า พ่อแม่เราก็รักเค้าเราก็ไม่อยากให้ท่านทุกข์อีก
เค้าเองก็เป็นคนจิตใจดีนะคะ ไม่เคยคิดร้ายกับใครหรือว่าใครเลย
เวลาเรามีปัญหากับใครคือด่าเราก่อนเลยค่ะ
เราก็ไม่รู้นะว่าความหมายของคำว่ารักเค้าคืออะไร
เค้ามองชีวิตคู่ว่าเป็นแบบไหน แต่ตอนนี้เราเหนื่อยเหลือเกินนน
อ่ออแล้วถ้าถามว่าเราเคยพูดเรื่องพวกนี้กับเค้ามั้ย
เคยพูดเรื่องงานบ้าน เค้าบอกไม่ต้องทำจบ!
แล้วเราเองที่ทนไม่ได้ก็ต้องทำ ส่วนเรื่องอื่นถ้าพูดไป
เรารู้เลยคนอย่างแฟนเราเถียงทุกคำ เค้าเอาเหตุผลขึ้นอันดับหนึ่ง
ไม่มีคำว่ายอมเพราะรักยอมเพราะเห็นใจ
เคยทะเลาะถึงปัญหาบางอย่างสุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม
ก็ไม่รู้จะพูดไปเพื่อให้ทะเลาะกันทำไมอะค่ะ
เห้อออออ ก็ตามนั้นแหละค่ะ
จะมีใครอ่านมั้ยน้อออยาวขนาดนี้
ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ
คงไม่มีอะไรมากกว่าคำว่า"เหนื่อย"เหลือเกินนนนน!!
เรากับแฟนคบกันมา 4 ปี ปีแรกที่อยู่ด้วยกันทะเลาะกันทุกวัน
ปีต่อมาไม่ทะเลาะเพราะเราว่าเราเริ่มจับจุดได้หรือปรับตัว(เราเอง)ได้
ปีที่ 3 ย้ายเข้าบ้านเค้าหลังจากที่อยู่หอมาก่อนหน้านี้ อยู่แบบครอบครัวใหญ่
และตอนนี้ปีเข้าปีที่ 4 เราเริ่มลังเลแล้วว่าคนนี้คือคนที่เราจะใช้ชีวิตด้วยจริงๆหรอ..?
ทำไมถึงคิดแบบนั้นหรอคะ เหตุผลมีตามนี้ค่ะ
เค้าเป็นผู้ชายที่ดีนะคะหล่อมากรวยมากเรียนเก่งมาก
ไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ไม่เจ้าชู้ไม่ติดเพื่อน เราไม่มีตังก็ขอเค้าได้บ้างพันสองพัน
วันๆอยู่แต่บ้านอยู่แต่หน้าคอมฯ ตื่นเช้ามาเปิดคอมปิดอีกทีเราก็หลับไปแล้วคะ
งานบ้านทุกอย่างเราทำ จากที่อยู่หอทำแค่ห้องเหลี่ยมๆ
ตอนนี้อยู่บ้านทำห้องตัวเองก็ต้องกวาดใบไหม้ล้างจานที่เค้าทานๆกันไว้
คือก็เหมือนๆแม่บ้านคนนึงอะค่ะ เคยบ่นว่าเหนื่อยเค้าบอกไม่ต้องทำ
แล้วอยู่บ้านเค้าให้เราอยู่เฉยๆพ่อแม่เค้าจะคิดยังไงอะคะ
ยังไม่พอ เราเลี้ยงหมา2ตัวซื้อมาเพื่อเลี้ยงด้วยกัน แต่ไหง๋เราต้องทำอยู่คนเดียว
เก็บอึเก็บฉี่ให้อาหารอาบน้ำ เคยแบ่งหน้าที่ให้เค้าเก็บอึสุดท้ายก็เหม็นไปทั้งห้องอย่างนั้นเป็นวัน
คบกันมา4ปี ไม่เคยพาไปเที่ยวที่ไหนเลยซักครั้ง เคยชวนเค้าบอกห่วงหมาค่ะ
ปัจจุบันนอกจากแม่บ้านแล้วเรายังเป็นคนขับรถอีกด้วยค่ะ
เราขับเป็นก่อนเค้าหลังจากนั้นพอมีรถเรากลายเป็นคนขับไปแล้วคะ สอนก็ไม่ได้นะคะเค้าไม่ชอบให้รู้มากกว่าเค้า
ปัจจุบันเรียนจบมาได้ปีนึงเค้าก็เล่นเกมอยู่หน้าคอม
พ่อเค้าบอกให้เรียนอย่างเดียวไปเลยไม่ต้องทำอะไรพ่อเค้าส่งเสียเอง
เราก็มีสงสัยบ้างนะคะว่าเค้าไม่คิดจะสร้างอนาคตเลยหรอ
คือจะรอแค่มรดกแค่นั้นหรอ หรือเค้าอาจจะคิดแต่ไม่พูด
เค้าไม่พูดถึงปัญหาชีวิตเค้าแม้ซักเรื่องเดียว
ไม่เคยปรึกษาเรื่องทุกข์ใจแม้แต่เรื่องเดียว
และเค้าก็ไม่เคยพูดหรือบอกความรู้สึกอะไรออกมาอีกด้วย
แน่นอนค่ะ คำว่ารักถ้าไม่บังคับเค้าก็ไม่เคยพูดเอง!
ถ้าพูดถึงความเป็นผู้นำไม่มีเลยค่ะในตัวผู้ชายคนนี้
จะไปไหนมาไหนติดต่อธุระกับใคร เราทั้งหมดค่ะ
ขนาดเรียกพนักงานเช็คบิลเรายังต้องเป็นคนเรียกเลย
เวลาเค้าอยากทานอะไรก็คือมักจะได้ทานเสมอ
อาหารที่เค้าชอบคือ เคเอฟซี แมคฯ ยาโยอิ เอ็มเค
อะไรก็ได้ที่ไม่ต้องออกจากบ้านไปซื้อให้วุ่นวาย
อาหารที่เราชอบคืออาหารไทยธรรมดาเนี้ยแหละ
พวกกระเพรา ก๋วยเตี๋ยวไก่ ส้มตำ ข้าวราดแกง
ซึ่งพวกนี้ไม่มาส่งและถ้าเราอยากกินก็คือต้องไปซื้อเองคนเดียว
ละหาไรมาให้เค้ากินด้วย มันเลยกลายเป็นว่าทุกวันนี้เราหาข้าวมาให้เค้ากินเกือบทุกมื้อ
เค้าก็จะละจากหน้าคอมมาทานข้าว ทานเสร็จเราเก็บล้าง เค้าก็เล่นคอมเหมือนเดิม
ทั้งหมดทั้งมวลเราเริ่มรู้สึกว่าเค้าเห็นแก่ตัวเหลือเกิน เค้าเอาเปรียบเรามากเหลือเกิน
ก่อนหน้าที่จะเข้าบ้านเค้ามาเราก็พอรู้อยู่ว่าเค้าคล้ายๆจะขาดความอบอุ่น
คล้ายๆจะเป็นเด็กมีปัญหา ที่ผ่านมาเราคิดตลอดว่าเค้าน่าสงสาน
พ่อแม่ไม่ได้หย่ากันแต่แยกกันอยู่เจอกันทีก็ทะเลาะกันทุกกกกกครั้ง
แม่ก็แยกไปแล้วพ่อก็จะดูแลเท่าแม่ก็ไม่ได้เพราะต้องทำงานหนัก
เราสงสานและเห็นใจเราคิดว่ามันไม่ใช่ความผิดของเค้า
ที่เค้าเอาแต่ใจตัวเองที่เค้าเห็นแก่ตัวส่วนหนึ่งน่าจะมาจากการเลี้ยงดู
เพราะแม่เค้าเล่าว่าเลี้ยงแฟนเรามาอย่างดีอาหารเสริฟให้ถึงโต๊ะคอมเหมือนกัน
เงาะก็คว้านเม็ดให้ ตามใจมาตั้งแต่เกิด และครอบครัวเค้าเองก็ไม่เห็นจะน่าอยู่ด้วยเลย
ทานข้าวกันทีก็ฟังพ่อกับแม่ทะเลาะกันเหมือนเค้ามีเราที่ให้ความรักให้ความอบอุ่นอยู่คนเดียว(ไม่รู้เราคิดไปเองรึป่าวนะ)
เราเป็นคนตลกเราอยากให้คนที่อยู่กับเรามีความสุข ตัวเค้าเองขนาดหัวเราะยังเก็บเสียงเลย
ไม่เคยหัวเราะมีเสียงไม่ชอบให้เรารู้ว่าเค้าหัวเราะประมาณนั้น
ที่เราอดทนและยอมทุกอย่างนี้ก็เพราะเราคิดว่าเค้าไม่ได้ทำผิดอะไร เราเคยขอแค่ไม่นอกใจเรื่องอื่นเรายอมได้หมด
นี่อยู่ไปอยู่มามันเหนื่อยจังแฮะที่ต้องเป็นฝ่ายทำเป็นฝ่ายให้เป็นฝ่ายดูแลเค้าอย่างเดียว
เราเองก็ต้องการความรักต้องการความห่วงใยความเอาใจใส่เหมือนกันนะ
เราคิดตลอดว่าเราอยากมีแฟนแบบไหนและเราก็ทำแบบที่เราอยากได้เสมอมา
หวังว่าบุญกุศลจะส่งผลให้เราซักวันนึง...
อ่ออ ยังมีอีกเรื่องคือเค้าไม่เข้าหาครอบครัวเราเลย เราเข้าใจนะแต่คือมันไม่โอเคเลยอะ
แม่เค้าบอกแฟนเราเป็นงี้มานานแล้วไม่เคยเข้าหาผู้ใหญ่ ญาติมาก็อยู่แต่ในห้องอย่าไปโทษเค้าเลย
แต่..นั่นพ่อแม่เรานะท่านเอ็นดูแฟนเรามากแต่แฟนเราไม่เคยอยากไปพบปะพวกท่านเลย
นี่เราเคยรอที่จะให้เค้าไปขอไปพูดคุยให้พ่อแม่รู้จักกันเป็นเรื่องเป็นราว แต่เค้าก็นิ่งมากกก
ก็คงไม่แปลกเพราะเราเข้ามาอยู่บ้านเค้าแล้วหนิทำไงได้ ก็ได้แต่สงสานพ่อกับแม่ที่แฟนเราเค้าไม่ให้เกียรติเลย
แม้แต่แค่พาผู้ใหญ่ไปรู้จักกันไว้ก่อน จนมาวันนี้.. แม่แฟนเค้าเริ่มพูดถึงเรื่องแต่งงาน
เราบอกตามตรงว่าเราไม่มั่นใจเลย เรายังไม่อยากแต่งเลยซักนิดเดียว
มันเลยจุดๆนั้นมามากแล้ว ได้แต่นั่งทบทวนกับตัวเองอยู่ทุกวันๆว่าจะเอายังไงดี
เราว่าเค้ารักตัวเองมากกว่ารักเราเยอะคะ เหมือนมีเราไว้แก้เหงา
เหมือนเป็นเพื่อน ถามว่ารักมั้ยก็น่าจะรักด้วยผูกพันด้วยเพราะไม่มีใคร
เพื่อนก็ไม่มีเลยซักคนเพราะเค้าไม่ชอบเข้าสังคม เค้าไม่เคยบอกรักแต่ก็เคยร้องไห้ตอนทะเลาะกันอยู่หลายครั้ง
ทั้งๆที่เค้าเก็บอารมเก่งเราเลยเชื่อว่าเค้ารักเรา เวลาอยากได้อะไรก็จะซื้อให้บ้างห้ามเกิน2พัน
เคยให้มากสุดคือไอแพดเพราะตัวเค้าเห็นว่ามีประโยชน์กว่ากระเป๋ากว่าเครื่องสำอางค์
มีหมอดูเคยบอกเราว่า..ถ้าไม่เลือกคนนี้จะเสียใจ ถามว่าทุกวันนี้ก็เสียใจเกือบทุกวัน
คำพูดหวานๆไม่เคยพูดการกระทำดีๆไม่เคยมี เค้าเป็นคนพูดน้อยแต่พูดแรง
เราเสียใจบาดลึกแปร๊ปๆทุกทีแต่ละคำ บางคำเรายังไม่เคยพูดกับเค้าเลยด้วยซ้ำ
ทำไรไม่ถูกใจก็หงุดหงิดอารมเสียใส่ เราไม่เป็นตัวของตัวเองเลยบางที
ต้องเก็บกั้นอารมหงุดหงิดไว้เพื่อไม่ให้มันลาม ต้องอดทนอะไรที่ไม่ชอบก็เก็บไว้
ถ้าปล่อยออกไปทะเลาะอย่างเดียว เค้าจะไม่ยอมเด็ดขาดถ้าตัวเค้าไม่ผิด
เนี้ยแหละคะความอัดอั้น 4 ปีที่ผ่านมาย่อความมาได้เท่านี้หรือเท่าที่คิดได้
เพื่อนๆมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ เราเอาไงต่อดี
ให้เลิกเลยเรา
เค้าเองก็เป็นคนจิตใจดีนะคะ ไม่เคยคิดร้ายกับใครหรือว่าใครเลย
เวลาเรามีปัญหากับใครคือด่าเราก่อนเลยค่ะ
เราก็ไม่รู้นะว่าความหมายของคำว่ารักเค้าคืออะไร
เค้ามองชีวิตคู่ว่าเป็นแบบไหน แต่ตอนนี้เราเหนื่อยเหลือเกินนน
อ่ออแล้วถ้าถามว่าเราเคยพูดเรื่องพวกนี้กับเค้ามั้ย
เคยพูดเรื่องงานบ้าน เค้าบอกไม่ต้องทำจบ!
แล้วเราเองที่ทนไม่ได้ก็ต้องทำ ส่วนเรื่องอื่นถ้าพูดไป
เรารู้เลยคนอย่างแฟนเราเถียงทุกคำ เค้าเอาเหตุผลขึ้นอันดับหนึ่ง
ไม่มีคำว่ายอมเพราะรักยอมเพราะเห็นใจ
เคยทะเลาะถึงปัญหาบางอย่างสุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม
ก็ไม่รู้จะพูดไปเพื่อให้ทะเลาะกันทำไมอะค่ะ
เห้อออออ ก็ตามนั้นแหละค่ะ
จะมีใครอ่านมั้ยน้อออยาวขนาดนี้
ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ