เมื่อวานทำผญ. อายุจะสี่สิบแล้ว ร้องไห้ครับ...

เธอชอบเพื่อนเรา แต่เพื่อนเราแอบมีเมียลูกนานแล้ว  ไม่บอกเธอ นานๆๆจะมาหาเธอสักครั้ง ไปให้ความหวังเธอด้วย

ตอนหลังเธอมารู้ความจริง เธอเสียใจ เราปลอบเธอ ไปกินอาหารกันบ่อย ไปมาๆๆ เราดันไปชอบเธอ

ตอนแรกเธอว่าจะเลิกคบเพื่อนเรา แต่เธอยังรักอยู่ ทำให้ทั้งสองกลับไปคบกันใหม่ ( เพื่อนเราไม่รู้ว่าเราแอบชอบเธอ )

ทีนี้เธอมารู้แล้วว่าเราชอบเธอ เธอทำตัวไม่ถูก เธอเสียใจที่รักเราไม่ได้ และสงสารเราที่มาชอบเธอแบบนี้

เราบอกเธอว่า เราจากหายไปได้นะ เธอจะได้ไม่ลำบากใจ เวลามาหาเพื่อนเรา เราจะไม่มาให้เห็นกวนใจ ( เรากับเพื่อนทำงานด้วยกัน )

เธอร้องไห้ ไม่อยากให้เราไปไหนทั้งนั้น เธอบอกไม่ใช่ความผิดเรา ที่ต้องหนีหายไป ....เธอว่า เหมือนเธอเป็นคนเลว ทำเราเสียใจ

.............ในความคิดเรา เธอรักเราไม่ได้ ไม่อยากให้เราหายไป อยากให้คุยกันเหมือนเดิม ( คุยเฟสกับเราทุกวัน ตั้งแต่วันที่เริ่มคบเพื่อนเรา )

เธอบอกคุยกับเราได้ทุกเรื่อง ตอนเสียใจเรื่องเพื่อนเราด้วย เราให้กำลังใจ อยากคุยกับเราทุกวัน

......แต่เธอ บอกตลอดว่า รักเราไม่ได้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เพราะรักเพื่อนเราอยู่