นี่คือกระทู้แรกของเราค่ะ....อาจจะเล่าไม่ค่อยเก่งนัก ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ....เข้าเรื่องเลยนะคะ ตอนนี้เรากำลังเรียนต่ออยู่ค่ะ เราจบ ป ตรี แล้วก็เลยตัดสินใจเรียนต่อ เราเป็นคนโสดค่ะ โสดมานานมาก ฮ่าๆ เพราะไม่ค่อยเปิดใจรับใครเข้ามา สาเหตุเพราะ ผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้เรายังคงไม่สามารถเริ่มคุยกับใครได้....
เค้าเป็นเพื่อนของเราค่ะ รู้จักกันเพราะว่าเราอยู่คณะเดียวกัน และอยู่กีฬาเดียวกัน ตั้งแต่ ปี 1 เค้าเป็นคนอัธยาศัยดี และมีชื่อที่แปลกสำหรับเรา ทำให้เค้าเป็นเพื่อนในกีฬาที่เราจำชื่อได้แม่น เนื่องจากเราเรียกชื่อเค้าผิดจนเราจำได้ ฮ่าๆ เราชอบเวลาเค้าพยายามอธิบายสิ่งที่เราฟังเค้าไม่เข้าใจ สุดท้ายเราก็ตอบ อ๋อๆ ทั้งที่เราฟังเค้าไม่รู้เรื่องอยู่ดี (ปล. นักศึกษาที่นี่ส่วนใหญ่พูดภาษาอีสานค่ะ เรามาจากจังหวัดหนึ่งในอีสานเหมือนกันแต่ค่อนไปทางภาคกลาง เราใช้ภาษากลางเลยฟังเค้าไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวนี้เราพูดปร๋อเลยค่ะ) รู้สึกชอบเค้ามาตั้งแต่ปี 1 จนกระทั่ง ปี 4 ตอนนั้นเรายังไม่คิดจะเรียนต่อ ช่วงปี 4เทอม 1 เป็นช่วงที่รู้สึกว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก เพราะเทอมสอง เราต้องไปฝึกงานต่างประเทศ เราเลยตัดสินใจเริ่มทักไปคุยกับเค้า แล้วก็คุยเรื่อยๆ จนวันนึงเราตัดสินใจบอกเค้าไปว่าเราชอบเค้านะ ชอบมาตั้งแต่ ปี 1แล้ว แต่ที่เราไม่กล้าบอกเพราะกลัวเค้าจะไม่คุยกับเรา ซึ่งเค้าก็ตอบกลับมาว่าแล้วตอนนี้คุยอยู่ไหม ใช่ นั่นไงเราก็ยังคุยกันอยู่ แล้วก็บอกเราว่าอย่าคิดมาก เป็นการปฏิเสทที่นุ่มนวลมาก เราก็ยังคงคุยกันมาเรื่อยๆ พยายามจนเรายอมแพ้ แล้วบอกกับตัวเองให้ค่อยๆหยุดมันลง เราค่อยๆงดการคุยแชทกับเค้า ค่อยๆลดลง
จนกระทั่งเราไปฝึกงานต่างประเทศ เราก็ไม่ได้คุยกับเค้าเลยประมาณ 2 เดือน แล้วเค้าก็ทักมา มันเหมือนเป็นช่วงเวลาที่เราพยายามลืม ทำเป็นลืม แต่แค่เห็นเค้าทักมา ความพยายามมันก็เหมือนจะพังลง เราก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกทั้งๆที่ประโยคที่สนทนามันแสนจะธรรมดา แต่มันพิเศษกับเรามาก เราคุยๆหยุดๆกับเค้า 2เดือน 3เดือน เป็นแบบนี้มาตลอด จนเราเริ่มคิดว่า เราเราควรจะพอได้แล้ว ควรยั้งความรู้สึกไว้เท่านี้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงแย่แน่….
เราตัดสินใจสมัครเรียนต่อในมหาลัยเดิม ทุกอย่างดำเนินไปโดยเราพยายามไม่สนใจอะไรที่เกี่ยวกับเค้า เราอยู่กับเพื่อน อยู่กับงานอยู่กับการเรียน แบบนี้ก็มีความสุขเหมือนกัน จนเหมือนเค้าจะหายไปจากความคิดเราไปพักหนึ่ง…..แล้วเหตุการณ์มันกลับทำให้ความรู้สึกเดิมกลับมาอีกครั้ง เมื่อเค้าก็สมัครเรียนต่อเหมือนกัน แต่อยูคนล่ะสาขากับเรา ด้วยความที่เราเรียนคณะเดียวกัน ทำให้มีวิชาหนึ่ง ที่เราต้องเรียนด้วยกัน เพราะหนังสือเล่มเดียวทำให้เราตัดสินใจทักไปถามเค้า แล้วก็เหมือนทุกอย่างเริ่มต้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เค้าเป็นฝ่ายทักเรามา คราวนี้เราไม่พยายามวิ่งตามเค้า คราวนี้เราไม่ทักเค้าก่อน คราวนี้เราห้ามใจ ห้ามไม่ให้รู้สึก ….เค้าขอให้เราติววิชานี้ให้ วันแรกที่เค้าขอให้เราไปสอนให้คือวันวาเลน์ไทน์ …จากที่เราคิดว่าเราจะไม่คิดอะไรอีกแล้ว สุดท้ายย เราก็คิดเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนจากความคาดหวัง มาเป็นแอบตักตวงความสุขไว้คนเดียว คิดแค่ว่า เท่านี้ก็ดีแล้ว….เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ได้คุย ได้หัวเราะ ถึงเค้าจะคิดกับเราแค่เพื่อน แต่เราก็มีความสุขมากจริงๆ ขอโทษนะ ที่คิดแค่เพื่อนไม่ได้จริงๆ…
ตอนนี้เราปล่อยทุกอย่างไปตามความรู้สึก....ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน....เพื่อนๆคิดว่ายังไงคะ...
ทำใจคิดแค่เพื่อนไม่ได้สักที...ทำไงดี?
เค้าเป็นเพื่อนของเราค่ะ รู้จักกันเพราะว่าเราอยู่คณะเดียวกัน และอยู่กีฬาเดียวกัน ตั้งแต่ ปี 1 เค้าเป็นคนอัธยาศัยดี และมีชื่อที่แปลกสำหรับเรา ทำให้เค้าเป็นเพื่อนในกีฬาที่เราจำชื่อได้แม่น เนื่องจากเราเรียกชื่อเค้าผิดจนเราจำได้ ฮ่าๆ เราชอบเวลาเค้าพยายามอธิบายสิ่งที่เราฟังเค้าไม่เข้าใจ สุดท้ายเราก็ตอบ อ๋อๆ ทั้งที่เราฟังเค้าไม่รู้เรื่องอยู่ดี (ปล. นักศึกษาที่นี่ส่วนใหญ่พูดภาษาอีสานค่ะ เรามาจากจังหวัดหนึ่งในอีสานเหมือนกันแต่ค่อนไปทางภาคกลาง เราใช้ภาษากลางเลยฟังเค้าไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวนี้เราพูดปร๋อเลยค่ะ) รู้สึกชอบเค้ามาตั้งแต่ปี 1 จนกระทั่ง ปี 4 ตอนนั้นเรายังไม่คิดจะเรียนต่อ ช่วงปี 4เทอม 1 เป็นช่วงที่รู้สึกว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก เพราะเทอมสอง เราต้องไปฝึกงานต่างประเทศ เราเลยตัดสินใจเริ่มทักไปคุยกับเค้า แล้วก็คุยเรื่อยๆ จนวันนึงเราตัดสินใจบอกเค้าไปว่าเราชอบเค้านะ ชอบมาตั้งแต่ ปี 1แล้ว แต่ที่เราไม่กล้าบอกเพราะกลัวเค้าจะไม่คุยกับเรา ซึ่งเค้าก็ตอบกลับมาว่าแล้วตอนนี้คุยอยู่ไหม ใช่ นั่นไงเราก็ยังคุยกันอยู่ แล้วก็บอกเราว่าอย่าคิดมาก เป็นการปฏิเสทที่นุ่มนวลมาก เราก็ยังคงคุยกันมาเรื่อยๆ พยายามจนเรายอมแพ้ แล้วบอกกับตัวเองให้ค่อยๆหยุดมันลง เราค่อยๆงดการคุยแชทกับเค้า ค่อยๆลดลง
จนกระทั่งเราไปฝึกงานต่างประเทศ เราก็ไม่ได้คุยกับเค้าเลยประมาณ 2 เดือน แล้วเค้าก็ทักมา มันเหมือนเป็นช่วงเวลาที่เราพยายามลืม ทำเป็นลืม แต่แค่เห็นเค้าทักมา ความพยายามมันก็เหมือนจะพังลง เราก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกทั้งๆที่ประโยคที่สนทนามันแสนจะธรรมดา แต่มันพิเศษกับเรามาก เราคุยๆหยุดๆกับเค้า 2เดือน 3เดือน เป็นแบบนี้มาตลอด จนเราเริ่มคิดว่า เราเราควรจะพอได้แล้ว ควรยั้งความรู้สึกไว้เท่านี้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงแย่แน่….
เราตัดสินใจสมัครเรียนต่อในมหาลัยเดิม ทุกอย่างดำเนินไปโดยเราพยายามไม่สนใจอะไรที่เกี่ยวกับเค้า เราอยู่กับเพื่อน อยู่กับงานอยู่กับการเรียน แบบนี้ก็มีความสุขเหมือนกัน จนเหมือนเค้าจะหายไปจากความคิดเราไปพักหนึ่ง…..แล้วเหตุการณ์มันกลับทำให้ความรู้สึกเดิมกลับมาอีกครั้ง เมื่อเค้าก็สมัครเรียนต่อเหมือนกัน แต่อยูคนล่ะสาขากับเรา ด้วยความที่เราเรียนคณะเดียวกัน ทำให้มีวิชาหนึ่ง ที่เราต้องเรียนด้วยกัน เพราะหนังสือเล่มเดียวทำให้เราตัดสินใจทักไปถามเค้า แล้วก็เหมือนทุกอย่างเริ่มต้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เค้าเป็นฝ่ายทักเรามา คราวนี้เราไม่พยายามวิ่งตามเค้า คราวนี้เราไม่ทักเค้าก่อน คราวนี้เราห้ามใจ ห้ามไม่ให้รู้สึก ….เค้าขอให้เราติววิชานี้ให้ วันแรกที่เค้าขอให้เราไปสอนให้คือวันวาเลน์ไทน์ …จากที่เราคิดว่าเราจะไม่คิดอะไรอีกแล้ว สุดท้ายย เราก็คิดเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนจากความคาดหวัง มาเป็นแอบตักตวงความสุขไว้คนเดียว คิดแค่ว่า เท่านี้ก็ดีแล้ว….เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ได้คุย ได้หัวเราะ ถึงเค้าจะคิดกับเราแค่เพื่อน แต่เราก็มีความสุขมากจริงๆ ขอโทษนะ ที่คิดแค่เพื่อนไม่ได้จริงๆ…
ตอนนี้เราปล่อยทุกอย่างไปตามความรู้สึก....ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน....เพื่อนๆคิดว่ายังไงคะ...