เรื่องราวด้านล่างนี้เป็นประสบการณ์ตรงของจขกทเองนะครับ ยังเจ็บอยู่และกำลังพยายามทำใจที่จะอยู่กับมันให้ได้ แม้จะทรมานมาก
จันทร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ >> 640 a.m. เป็นครั้งแรกที่ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ เข้ามาทำงานในออฟฟิศเร็วขนาดนี้ ไวถึงขนาดพี่รปภที่หอทัก ขับรถแบบถนนโล่งมาก ๆ และต้องโทรกวนพี่ที่บริษัทแต่เช้าตรู่ เหตุผลคือนอนไม่หลับเพราะเรื่องเมื่อคืน
ย้อนไปเมื่อประมาณอาทิตย์ก่อน เพื่อนในเฟซบุ๊คคนนึงชวนไปงานพูลปาร์ตี้ ส่วนตัวแล้วไม่ได้คิดจะไปแค่เข้าไปแซวเล่น ๆ ในโพสต์นั้น สักพักมี 1 คนแอดมา คลิกดูแล้วแค่คิดเล่น ๆ ว่าถ้าคนนี้ยังโสดจะจีบ ใส่แว่น ยิ้มแล้วน่ารักดี ไม่เด็ก ไม่เป็นผู้ใหญ่จนเกินไป ตรงกันข้ามเป็นคนที่มองแป๊บเดียวแล้วคิดว่าคนนี้แหละดูอบอุ่นดี เรื่องควรจบแค่นั้น เพราะปาร์ตี้นั้นเราก็ไม่ได้ไป
วันปาร์ตี้ เพื่อนตัวดีลงรูป ทีนี้นอกจากรูป profile เราเลยได้เห็นตัวจริง ชัดเลย 555 คนนี้แหละ จำได้ว่าคอมเมนท์ใต้ภาพนั้นเรามีแค่ [^^] นี้แต่จริง ๆ แล้วคิดตลอดว่าจะบอกเพื่อนเรายังไง ให้มันถามให้ เราทักไปเองเลยดีไหม เอาไงดี แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนะ ในเมื่อกล้า ๆ กลัว ๆ และมีเรื่องอื่น ๆ ในชีวิตประจำวันตั้งมากมายเรื่องนี้จึงถูกพับเก็บไว้อย่างดี
กลาง ๆ วีค เพื่อนสนิทชาวจีนคนหนึ่งมาเที่ยว เพื่อนเราเองในแก๊งค์ก็ชวนไปเที่ยวเช่นกัน เราเลยไปเตร่อยู่ซอย 2 บ่อยหน่อย คืนนึงที่เสียงคุยกัน เสียงชนแก้ว เสียงเพลงประสมประสานกัน เราเลยหยิบเอามือถือมากด ๆ เช็ค ๆ พอเห็นว่าเค้าออนไลน์ในเฟซบุ๊ค เลยทักไปด้วย [^^] จากนั้นเค้าเลยตอบกลับมา คุยกันอยู่นาน และเพราะไม่รู้สึกว่าตัวเองเมา ความกล้าเลยมาเป็นทวีคูณ จะบอกว่าคืนนั้นใจเราเต้นลิงโลดมาก หัวใจมันพองโต พอรู้ว่าเค้าโสด คืนนั้นเราเลยแลกไลน์กัน
11.02.16 ในไลน์ของวันนี้ เราคุยกันปกติ ที่ด่วนกว่านั้นคือ เรามีนัดทานค่ำด้วยกัน ร้านนั้นเราเลือกเองเป็นอาหารเกาหลีแถวโคเรียนทาวน์ อันนี้เพราะเราชอบไปที่นั่น ประกอบกับออฟฟิศเค้าอยู่แถวนั้น
นัดตอน 630 p.m. เรารอตรง bts ทางออกที่ 5 สถานีอโศก เค้าเดินมาจากออฟฟิศหลังจากเวลานัดนิดหน่อย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะเราตื่นเต้นมากว่าจะเป็นยังไง เป็นไปตามคาด การปรากฎตัวของเค้าไม่ได้ทำให้เราผิดหวัง เราเดินไปโคเรียนทาวน์ สั่งอาหาร ทานอาหาร บทสนทนาออกรสชาติ ดูจริงใจและฝั่งที่ดูจะเป็นเอามากคงจะไม่ใช่ใคร เราเอง แต่คืนนั้นจะบอกว่าเราประทับใจคน ๆ นี้ ในใจคิดอย่างเดียวว่าถ้ามีแฟนคนไทยอีกครั้งก็จะเป็นคนนี้แน่นอน คืนนั้นเค้าอาสาขับรถไปส่งที่ห้องพักเรา นั่นยิ่งทำให้รู้สึกได้คะแนนเพิ่ม เพราะคอนโดเค้าอยู่แจ้งวัฒนะแต่เราอยู่สุขุมวิท 101 ไป bts แป๊บเดียวเองแต่เค้าก็ยืนยันเราเองก็อยากให้เค้าไปส่งอยู่เหมือนกัน อ่านมาถึงตรงนี้อย่าเพิ่งเดาไปไกลคับ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น มากหน่อยด้วยฤทธิ์เบียร์เกาหลีนั่น เราสองคนแค่หอม อาจมีกอดบ้างแค่นั้น ซันขึ้นห้อง เค้ากลับ นั่นคือจบวัน ระหว่างทางเราคุยกันถึงวันเวลาที่จะเจอกันอีก เค้าบอก 12 ไม่ว่าง 13 14 อาจว่างแต่เจอกัน 13 ก่อนแล้วกัน จำได้ว่าซันโพสต์ IG ด้วย caption ใต้ภาพว่า [You have no idea how fast my heart races when i see you] ไม่ต้องเดาก็รู้ เพื่อน ๆ บอกว่านี่คือการ grand opening
12.02.16 ไลน์ โทรหากัน หวานเชียว ทีนี้เรามี facebook กะ Instagram ของกันเรียบร้อยเพราะในร้านเราแลกนามบัตรกัน
13.02.16 เค้าส่งข้อความมาตอนเช้าตรู่ เราดันตื่นเร็ว เลยตอบไป เค้าบอกจะมารับในอีก 1 ชั่วโมง นี่เป็นสาเหตุที่วันเสาร์นั้น เราเจอกันแต่เช้า ไปทำธุระกับเค้า เค้าไปดูรถให้ลูกค้า จะบอกว่าแค่ stop แรกกับเค้า เราก็รู้สึกบางอย่างแล้วว่า เส้นชีวิตของเราสองคนไม่ตรงกันอย่างแรง รู้สึกต่ำต้อยอย่างบอกไม่ถูก มื้อกลางวันเค้าอยากทานอาหารเหนือ ร้านเพื่อนอยู่ไกล ก็อุตส่าห์ถ่อกันไปจนถึง ไปทานแล้วเค้าชมว่าอร่อยอยากกลับไปกินอีก สำหรับเราเคยไปแถวนั้นเป็นครั้งแรกเลยแหละ เค้าดูชอบขับรถ ดูรู้จักเส้นทางดี เป็นเรานะคงหลงสนั่น จากนั้นเราไป mega บางนา ไปดูหนังกัน หนังนิเราเลือกเอง ชื่อเรื่องก็ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย แต่เห็นว่ามันน่าจะสนุกดี เลยดูกัน เสร็จแล้วเค้ากลับมาส่งเราที่ห้อง และเพราะเราอาจจะไม่ได้เจอกันวันวาเลนไทน์ เราจึงตัดสินใจให้ของขวัญเค้าล่วงหน้า 1 วัน - จะบอกว่าเป็นวันที่ประทับใจมาก เราถามเค้า เป็นแฟนกันต้องรออีกนานไหม เค้าตอบเล่น ๆ 1 อาทิตย์ [เราหัวเราะ ไม่ได้คิดอะไร บอกชอบไปแล้วนินา งานของเราจบแล้ว คิดแค่นี้จริง ๆ]
14.02.16 เหมือนทั้งวันเค้าเข้าออฟฟิศ โทรหาเราบ้างตอนบ่าย เราก็ใช้ชีวิตปกติ ไปฟิตเนส กลางคืนกลับมาห้องก็ดูละคร เค้าเงียบไป เราเลยโทรหา ไม่รับ เห็นในเฟซบุ๊คว่าเช็คอินที่ร้านอาหารกับเพื่อน ๆ 555 สนุกกับเพื่อนแหละ ปล่อยไปละกัน
15.02.16 วันจันทร์ วันทำงานฮะ ตกเย็นกลับห้องเราก็ไปฟิตเนส ระหว่างทางดูเฟซบุ๊คปกติ เฮ้ย นิเค้านินาถูกใคร tag นิ เฮ้ยนอกจากร้านอาหารวันวาเลนไทน์เค้าไปเที่ยวกลางคืนด้วย ฮั่นแน่ ไหนบอกไม่ชอบ คนเรานินะ [ตอนนั้นดูไปแค่ขำ ๆ] แต่เอ๊ะ โพสต์ของคนนี้แปลก ๆ เข้าไปดูหน่อย
........................................
ตกใจ แบบเอามือทาบอกเลย รูปคู่กับคนนี้เพียบ เวลาที่บอกว่าไม่ว่างกับเรา คือทุกช่วงเวลาที่อยู่กับคนนี้
กลางคืนเลยขอคุย โทรไปไม่รับ ครั้งที่สองไม่รับ ไลน์ไม่อ่าน ... ดึกมาหน่อย ตอบมาแค่ถึงห้องแล้ว อาบน้ำก่อน ระหว่างนั้น เราเลยส่ง cap screen ไปถามว่านี่คือใคร แล้วเป็นอะไรกัน รูปคู่ที่นั่น ที่นี่ แคปชั่นโดน ๆ คำถามคือ แล้วเค้าเอาเราไปไว้ที่ไหน? เรามาไกลกันขนาดนี้แล้วเค้ายังจะทำแบบนี้อีกเหรอ?
เค้าโทรกลับมา น้ำเสียงเปลี่ยนไป บอกที่ไม่ได้รับ เพราะแบ็ตหมดเลยชาร์จไว้แล้วไปอาบน้ำ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าเรารอเค้าอยู่ ถามไปถามมา คนนี้คืออีกคนที่เค้าเดทอยู่ . . . . วินาทีนั้นมือสั่น ไม่แปลกใจที่ทำไมเค้าไม่ว่างสำหรับเรา และถ้าเค้าเลือกที่จะว่างกับอีกฝั่งมากกว่า วินาทีนั้นเลยไม่รอที่จะบอกลา น้ำเสียงสั่นเครือของเราคงบอกได้ว่าเสียใจ เสียดายความจริงใจ เสียดายเวลาแม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ เค้าไม่ได้บอกอะไร แค่ไลน์มาบอกว่า “ขอโทษที่ทำให้เสียใจ”
ดึกแล้วแหละ ตี 1 แล้ว นี่เลยทำทุกอย่างที่ทำได้ที่จะ blank ช่วงเวลา 5 วันที่ผ่านมาออกไป ไม่คิดว่าจะโดนแบบนี้ และเพราะโดนแบบนี้เลยทำให้นอนไม่หลับ มีสเตตัสป่วง ๆ ตอนดึก ๆ แต่มาทำงานได้ปกตินะ ที่อยากทำคือโทรไปร้องไห้กับใครสักคน แม่ เพื่อนสนิท แฟนเก่า - แต่ก็ไม่ทำสักอย่างแหละ บอกตัวเองไว้ว่าต้องเข้มแข็งเอาไว้และขอให้เค้าโชคดี - อย่างน้อย หัวใจเราก็ได้พองโตสุด ๆ อย่างน้อยก็ 5 วันที่ได้รู้จักกัน แม้เค้าจะไม่เคยใส่ใจและไม่เคยคิดจะเลือกเราตั้งแต่แรกแล้ว ...
คนหนึ่งพยายามที่จะไม่โสด อีกคนอยากคุยกับหลายๆ คนและไม่อยากจากความโสดไปไหน คนที่เจ็บมากทีสุดเลยเดาได้ไม่ยาก ผมเอง
One Day . . . .
แด่ทุกคนที่หวงแหนความโสดกับความสัมพันธ์แค่ 5 วันของผม?
จันทร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ >> 640 a.m. เป็นครั้งแรกที่ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ เข้ามาทำงานในออฟฟิศเร็วขนาดนี้ ไวถึงขนาดพี่รปภที่หอทัก ขับรถแบบถนนโล่งมาก ๆ และต้องโทรกวนพี่ที่บริษัทแต่เช้าตรู่ เหตุผลคือนอนไม่หลับเพราะเรื่องเมื่อคืน
ย้อนไปเมื่อประมาณอาทิตย์ก่อน เพื่อนในเฟซบุ๊คคนนึงชวนไปงานพูลปาร์ตี้ ส่วนตัวแล้วไม่ได้คิดจะไปแค่เข้าไปแซวเล่น ๆ ในโพสต์นั้น สักพักมี 1 คนแอดมา คลิกดูแล้วแค่คิดเล่น ๆ ว่าถ้าคนนี้ยังโสดจะจีบ ใส่แว่น ยิ้มแล้วน่ารักดี ไม่เด็ก ไม่เป็นผู้ใหญ่จนเกินไป ตรงกันข้ามเป็นคนที่มองแป๊บเดียวแล้วคิดว่าคนนี้แหละดูอบอุ่นดี เรื่องควรจบแค่นั้น เพราะปาร์ตี้นั้นเราก็ไม่ได้ไป
วันปาร์ตี้ เพื่อนตัวดีลงรูป ทีนี้นอกจากรูป profile เราเลยได้เห็นตัวจริง ชัดเลย 555 คนนี้แหละ จำได้ว่าคอมเมนท์ใต้ภาพนั้นเรามีแค่ [^^] นี้แต่จริง ๆ แล้วคิดตลอดว่าจะบอกเพื่อนเรายังไง ให้มันถามให้ เราทักไปเองเลยดีไหม เอาไงดี แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนะ ในเมื่อกล้า ๆ กลัว ๆ และมีเรื่องอื่น ๆ ในชีวิตประจำวันตั้งมากมายเรื่องนี้จึงถูกพับเก็บไว้อย่างดี
กลาง ๆ วีค เพื่อนสนิทชาวจีนคนหนึ่งมาเที่ยว เพื่อนเราเองในแก๊งค์ก็ชวนไปเที่ยวเช่นกัน เราเลยไปเตร่อยู่ซอย 2 บ่อยหน่อย คืนนึงที่เสียงคุยกัน เสียงชนแก้ว เสียงเพลงประสมประสานกัน เราเลยหยิบเอามือถือมากด ๆ เช็ค ๆ พอเห็นว่าเค้าออนไลน์ในเฟซบุ๊ค เลยทักไปด้วย [^^] จากนั้นเค้าเลยตอบกลับมา คุยกันอยู่นาน และเพราะไม่รู้สึกว่าตัวเองเมา ความกล้าเลยมาเป็นทวีคูณ จะบอกว่าคืนนั้นใจเราเต้นลิงโลดมาก หัวใจมันพองโต พอรู้ว่าเค้าโสด คืนนั้นเราเลยแลกไลน์กัน
11.02.16 ในไลน์ของวันนี้ เราคุยกันปกติ ที่ด่วนกว่านั้นคือ เรามีนัดทานค่ำด้วยกัน ร้านนั้นเราเลือกเองเป็นอาหารเกาหลีแถวโคเรียนทาวน์ อันนี้เพราะเราชอบไปที่นั่น ประกอบกับออฟฟิศเค้าอยู่แถวนั้น
นัดตอน 630 p.m. เรารอตรง bts ทางออกที่ 5 สถานีอโศก เค้าเดินมาจากออฟฟิศหลังจากเวลานัดนิดหน่อย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะเราตื่นเต้นมากว่าจะเป็นยังไง เป็นไปตามคาด การปรากฎตัวของเค้าไม่ได้ทำให้เราผิดหวัง เราเดินไปโคเรียนทาวน์ สั่งอาหาร ทานอาหาร บทสนทนาออกรสชาติ ดูจริงใจและฝั่งที่ดูจะเป็นเอามากคงจะไม่ใช่ใคร เราเอง แต่คืนนั้นจะบอกว่าเราประทับใจคน ๆ นี้ ในใจคิดอย่างเดียวว่าถ้ามีแฟนคนไทยอีกครั้งก็จะเป็นคนนี้แน่นอน คืนนั้นเค้าอาสาขับรถไปส่งที่ห้องพักเรา นั่นยิ่งทำให้รู้สึกได้คะแนนเพิ่ม เพราะคอนโดเค้าอยู่แจ้งวัฒนะแต่เราอยู่สุขุมวิท 101 ไป bts แป๊บเดียวเองแต่เค้าก็ยืนยันเราเองก็อยากให้เค้าไปส่งอยู่เหมือนกัน อ่านมาถึงตรงนี้อย่าเพิ่งเดาไปไกลคับ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น มากหน่อยด้วยฤทธิ์เบียร์เกาหลีนั่น เราสองคนแค่หอม อาจมีกอดบ้างแค่นั้น ซันขึ้นห้อง เค้ากลับ นั่นคือจบวัน ระหว่างทางเราคุยกันถึงวันเวลาที่จะเจอกันอีก เค้าบอก 12 ไม่ว่าง 13 14 อาจว่างแต่เจอกัน 13 ก่อนแล้วกัน จำได้ว่าซันโพสต์ IG ด้วย caption ใต้ภาพว่า [You have no idea how fast my heart races when i see you] ไม่ต้องเดาก็รู้ เพื่อน ๆ บอกว่านี่คือการ grand opening
12.02.16 ไลน์ โทรหากัน หวานเชียว ทีนี้เรามี facebook กะ Instagram ของกันเรียบร้อยเพราะในร้านเราแลกนามบัตรกัน
13.02.16 เค้าส่งข้อความมาตอนเช้าตรู่ เราดันตื่นเร็ว เลยตอบไป เค้าบอกจะมารับในอีก 1 ชั่วโมง นี่เป็นสาเหตุที่วันเสาร์นั้น เราเจอกันแต่เช้า ไปทำธุระกับเค้า เค้าไปดูรถให้ลูกค้า จะบอกว่าแค่ stop แรกกับเค้า เราก็รู้สึกบางอย่างแล้วว่า เส้นชีวิตของเราสองคนไม่ตรงกันอย่างแรง รู้สึกต่ำต้อยอย่างบอกไม่ถูก มื้อกลางวันเค้าอยากทานอาหารเหนือ ร้านเพื่อนอยู่ไกล ก็อุตส่าห์ถ่อกันไปจนถึง ไปทานแล้วเค้าชมว่าอร่อยอยากกลับไปกินอีก สำหรับเราเคยไปแถวนั้นเป็นครั้งแรกเลยแหละ เค้าดูชอบขับรถ ดูรู้จักเส้นทางดี เป็นเรานะคงหลงสนั่น จากนั้นเราไป mega บางนา ไปดูหนังกัน หนังนิเราเลือกเอง ชื่อเรื่องก็ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย แต่เห็นว่ามันน่าจะสนุกดี เลยดูกัน เสร็จแล้วเค้ากลับมาส่งเราที่ห้อง และเพราะเราอาจจะไม่ได้เจอกันวันวาเลนไทน์ เราจึงตัดสินใจให้ของขวัญเค้าล่วงหน้า 1 วัน - จะบอกว่าเป็นวันที่ประทับใจมาก เราถามเค้า เป็นแฟนกันต้องรออีกนานไหม เค้าตอบเล่น ๆ 1 อาทิตย์ [เราหัวเราะ ไม่ได้คิดอะไร บอกชอบไปแล้วนินา งานของเราจบแล้ว คิดแค่นี้จริง ๆ]
14.02.16 เหมือนทั้งวันเค้าเข้าออฟฟิศ โทรหาเราบ้างตอนบ่าย เราก็ใช้ชีวิตปกติ ไปฟิตเนส กลางคืนกลับมาห้องก็ดูละคร เค้าเงียบไป เราเลยโทรหา ไม่รับ เห็นในเฟซบุ๊คว่าเช็คอินที่ร้านอาหารกับเพื่อน ๆ 555 สนุกกับเพื่อนแหละ ปล่อยไปละกัน
15.02.16 วันจันทร์ วันทำงานฮะ ตกเย็นกลับห้องเราก็ไปฟิตเนส ระหว่างทางดูเฟซบุ๊คปกติ เฮ้ย นิเค้านินาถูกใคร tag นิ เฮ้ยนอกจากร้านอาหารวันวาเลนไทน์เค้าไปเที่ยวกลางคืนด้วย ฮั่นแน่ ไหนบอกไม่ชอบ คนเรานินะ [ตอนนั้นดูไปแค่ขำ ๆ] แต่เอ๊ะ โพสต์ของคนนี้แปลก ๆ เข้าไปดูหน่อย
........................................
ตกใจ แบบเอามือทาบอกเลย รูปคู่กับคนนี้เพียบ เวลาที่บอกว่าไม่ว่างกับเรา คือทุกช่วงเวลาที่อยู่กับคนนี้
กลางคืนเลยขอคุย โทรไปไม่รับ ครั้งที่สองไม่รับ ไลน์ไม่อ่าน ... ดึกมาหน่อย ตอบมาแค่ถึงห้องแล้ว อาบน้ำก่อน ระหว่างนั้น เราเลยส่ง cap screen ไปถามว่านี่คือใคร แล้วเป็นอะไรกัน รูปคู่ที่นั่น ที่นี่ แคปชั่นโดน ๆ คำถามคือ แล้วเค้าเอาเราไปไว้ที่ไหน? เรามาไกลกันขนาดนี้แล้วเค้ายังจะทำแบบนี้อีกเหรอ?
เค้าโทรกลับมา น้ำเสียงเปลี่ยนไป บอกที่ไม่ได้รับ เพราะแบ็ตหมดเลยชาร์จไว้แล้วไปอาบน้ำ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าเรารอเค้าอยู่ ถามไปถามมา คนนี้คืออีกคนที่เค้าเดทอยู่ . . . . วินาทีนั้นมือสั่น ไม่แปลกใจที่ทำไมเค้าไม่ว่างสำหรับเรา และถ้าเค้าเลือกที่จะว่างกับอีกฝั่งมากกว่า วินาทีนั้นเลยไม่รอที่จะบอกลา น้ำเสียงสั่นเครือของเราคงบอกได้ว่าเสียใจ เสียดายความจริงใจ เสียดายเวลาแม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ เค้าไม่ได้บอกอะไร แค่ไลน์มาบอกว่า “ขอโทษที่ทำให้เสียใจ”
ดึกแล้วแหละ ตี 1 แล้ว นี่เลยทำทุกอย่างที่ทำได้ที่จะ blank ช่วงเวลา 5 วันที่ผ่านมาออกไป ไม่คิดว่าจะโดนแบบนี้ และเพราะโดนแบบนี้เลยทำให้นอนไม่หลับ มีสเตตัสป่วง ๆ ตอนดึก ๆ แต่มาทำงานได้ปกตินะ ที่อยากทำคือโทรไปร้องไห้กับใครสักคน แม่ เพื่อนสนิท แฟนเก่า - แต่ก็ไม่ทำสักอย่างแหละ บอกตัวเองไว้ว่าต้องเข้มแข็งเอาไว้และขอให้เค้าโชคดี - อย่างน้อย หัวใจเราก็ได้พองโตสุด ๆ อย่างน้อยก็ 5 วันที่ได้รู้จักกัน แม้เค้าจะไม่เคยใส่ใจและไม่เคยคิดจะเลือกเราตั้งแต่แรกแล้ว ...
คนหนึ่งพยายามที่จะไม่โสด อีกคนอยากคุยกับหลายๆ คนและไม่อยากจากความโสดไปไหน คนที่เจ็บมากทีสุดเลยเดาได้ไม่ยาก ผมเอง
One Day . . . .