สวัสดีครับเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน ปกติผมจะเป็นฝ่ายอ่านกระทู้ในเว็ปมากกว่า แต่วันนี้ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่ไม่รู้จะเรียกว่าคิดผิด หรือ คิดถูกดี
เหตุผลที่มาตั้งกระทู้เพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะไประบายกับใครดี จึงตัดสินใจสมัครสมาชิกและมาระบายสิ่งที่เกิดกับผมให้เพื่อนๆได้ฟัง
ผมเป็นเด็กนักเรียนช่างคนนึงที่เรียนช่างตั้งแต่ ปวช จน จบปวส สมัยเรียน ปวช ปีแรก ก็เริ่มรู้ๆบ้างแล้วล่ะครับ ว่าตัวเองเป็นเกย์ แต่ผมก็ไม่ได้เปิดตัวหรือแสดงออกอะไรว่าผมเป็นเกย์ สมัยเรียน ปวช ก็มีกลุ่มเพื่อนหลายกลุ่ม เพราะส่วนตัวเป็นคน คุยได้กับทุกคน สนิทกับคนง่าย จะมีเพื่อนเป็นกลุ่มเด็กเรียน และอีกกลุ่มนึงคือกลุ่มเด็กเที่ยว ในตอนปวชนั้น จะสนิทกับเพื่อนๆ ในกลุ่มเด็กเที่ยวมากกว่า แต่พอ ปวชปี3 มีผมในกลุ่มที่เรียนจบคนเดียวส่วนเพื่อนๆในกลุ่มติด มส. ติด0 ต้องตามแก้กันเป็นเทอมๆ ผมเลยได้ขึ้นปวสไปพร้อมกับเพื่อนอีกกลุ่มนึง ในตอนที่เรียนปวช ผมมีตวามรู้สึกว่าผมชอบเพื่อนผู้ชายในกลุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นคนอ้วนนะ ตัวเตี้ยๆ สำหรับผมเขาไม่ได้หล่อ แต่เขาน่ารักซะมากกว่า เป็นคนฉลาด เฮฮาแล้วก็ตลก อยู่ด้วยแล้วมีความสุขมาก ผมยิ้มได้ตลอดเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆเขา ครั้งหนึ่งผมรู้ว่าเขาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าผมจะต้องนอยด์ หรือเสียใจทำไม จนมาขึ้น ปวส ยิ่งสนิทกะเพื่อนคนนี้มากขึ้นๆ ผมชวนเขามาเที่ยวที่บ้านผมบ่อยๆ บางทีก็มีมานอนค้างบ้านผมบ้าง มาช่วยผมเดินไฟโรงรถให้แม่ผมบ้าง เพราะผมเรียนช่างไฟ หลังๆเพื่อนในกลุ่มก็ค่อยๆมาเที่ยวเล่นบ้านผมแทบทุกวัน สนิทกะทางครอบครัวผมมากแทบจะทุกคน ในตอนนั้นผมรู้หัวใจของผมแล้วว่าผมรักเพื่อนคนนี้ จนถึงวันนึง เขามีแฟนเป็นผู้หญิงเป็นเพื่อนในห้องเดียวกันกับผม ในตอนแรกที่ผมรู้ว่าเขาสองคนคบกัน มันเหมือนผมโดนรถชน มันจุกมากๆ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมากๆ ผมทั้งเสียใจ อึดอัด ผิดหวัง แต่ผมก็ไปแสดงความยินดีกับเขาในเฟสบุคนะครับ เพราะคนเข้าไปแสดงความคิดเห็นกันเยอะมาก อาจเป็นเพราะเขาเหมาะสมกันมาก ตัวเล็กเท่าๆกัน ส่วนตัวผมยังมองว่าเขาเหมาะสมกันจริงๆ
ถามว่าผมใช้เวลาทำใจนานไหม ตอบว่าผมไม่เคยทำใจเลยครับ ผมเลิกรักเขาไม่ได้ คิดถึงเขามากกว่าเก่าอีก ยิ่งตอนเรียนจบแล้วรู้ว่า มันคงยากที่ผมจะได้เจอเขาอีก ผมไปนั่งกินเหล้าที่ชายหาดบ้านอำเภอคนเดียว ร้องให้เหมือนคนบ้า ตอนนั้นมีความคิดที่อยากจะบอกกับเขานะครับว่าผมรักเขา แต่คิดแล้วสุดท้ายผมก็ไม่กล้าที่จะบอก หลังจากจบมาผมได้เข้าทำงานที่บริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นผมได้ยินข่าวว่าเขาจะไปทำงานที่ญี่ปุ่น ผมจึงไปร่วมแสดงความยินดีกับเขาที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งในพัทยาซึ่งเพื่อนๆในกลุ่มเป็นคนจัดงานนี้ขึ้น แต่หลังจากวันนั้น ผมก็ทราบว่าบริษัทที่เขาทำงานอยู่กำลังมีปัญหา ผมจึงชวนเขามาสอบทำงานที่เดียวกันกับผม ในขณะที่ชวนเขาผมก็ชวนเพื่อนผมอีกคนมาสมัครทำงานที่เดียวกันด้วย หลังจากนั้นผมได้มาร่วมงานที่เดียวกัน ผมได้เช่าห้องพักอยู่ร่วมกันกับเขาและเพื่อนของผมอีกคนหนึ่ง
จะเรียกว่ามันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของผมดี ผมได้มีโอกาสได้อยู่ใกล้เขา นอนเตียงเดียวกัน ไปกินเหล้า ไปดูหนัง ไปเที่ยวก็ไปกับเขา จนตอนนี้เขาเหมือนเป็นคนที่ผมขาดไม่ได้อีกคนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละครับ สำหรับผม เขาคือทุกสิ่งจริงๆ ผมไม่รู้เลยว่าถ้าผมกับเขาได้คบกันผมคงเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดคนหนึ่งเลย แต่ว่าสำหรับเขา ผมก็แค่เพื่อนสนิท เขาแคร์ผมมากกว่าเพื่อนคนไหนๆ ผมรู้ได้เพราะมีครั้งหนึ่งผมโกรธไม่พูดกับเขา เขาจะเป็นคนมาง้อผม ผมจำได้ไม่ลืมเขาเอายาสีฟันมาเขียนในกระจกในห้องอาบน้ำว่า "เค๊าขอโทษ ดีกันนะ" ช่วงนั้นก็กำลังบ้าหนังเกาหลี ผมนี่โครตจะมีความสุข(555) ซึ่งลึกๆผมก็รู้อยู่แล้วว่าเขาห่วงใยผมแบบเพื่อน แต่เขาก็ยังคบกับแฟนเขาเหมือนเดิมนะครับ เขาเคยพูดถึงเรื่องงานแต่งงาน เรื่องเรือนหอ มันทำให้ผมอยากจะตะโกนใส่หน้าดังๆไปเลยว่าค.ย ผมไม่อยากให้เขาพูดถึงแฟนเขาเวลาอยู่ใกล้ผม ผมเห็นแก่ตัวมากๆที่คิดแบบนี้ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งรับฟังไป ผมชอบชวนเขาไปทำบุญ ทุกครั้งที่ไปไหว้พระด้วยกัน ในขณะที่ผมอธิษฐาน ผมจะขอให้ผมกับเขาได้รักกัน ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันเป็นความสุข ความสบายใจเดียวของผม เขาเคยถามผมด้วยนะครับว่าขออะไรจากหลวงพ่อขอแฟนสวยๆเหรอ ผมอยากจะบอกเขาจริงๆครับว่า ผมขอให้ผมได้อยู่กับเขาแบบนี้ตลอดไป วันไหนที่เขาไม่กลับหอหรือหายไป ผมเหมือนคนที่คล้ายจะเป็นบ้า กระวนกระวาย ได้ยินเสียงรถก็คิดว่าเป็นเขา รอคอยเสียงไขกุญแกห้อง แต่พอรู้ว่าไม่ใช่เขา ผมก็มานั่งเศร้าคนเดียว ได้แต่นั่งรอเขากลับมาดูทีวีด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน วันไหนผมLineไปแล้วเขาไม่ตอบผมเสียใจมากๆ ไม่รู้ทำไม มันเจ็บเหลือเกิน ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ผมทำให้เสียงพูดของเขา เสียงไลน์ของเขา เป็นความสุขเดียวที่มีของผม ผมรักเขามากจริงๆครับ ตลอดเวลามานี้ผมไม่เคยรักใครเลย มีผู้ชายมาชอบผม แต่ผมไม่เคยชอบใครแบบจริงๆจังเลยๆ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนผมจะรู้ไหมว่าผมเป็นเกย์ เพราะผมไม่เคยบอก เรื่องการแสดงออกผมก็ทำตัวปกติเวลาอยู่กับเขา จนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขากลับมาที่หอ หลังจากที่ไม่ได้กลับมาอาทิตย์นึง ผมดีใจมาก ดีใจแบบออกนอกหน้า ผมไปนั่งข้างๆเขา นั่งมองเขากินข้าว คอยหยิบนู่นจับนี่ให้ ผมระวังตัวตลอดในตอนที่ผมอยู่กับเขา มีหลายครั้งที่ผมก็มานั่งคิดเองได้ว่าผมสมควรแล้วหรือที่ผมทำแบบนี้ ถ้าผมกับเขาได้คบกันจริงๆมันจะมีความสุขจริงหรือเปล่านะเขาจะอยากอยู่กับผมไปจนถึงแค่ไหน ครอบครัวผม และครอบครัวเขาล่ะ เขาก็มีแฟนแล้วนะ อีกหลายๆอย่างที่ผมคิดไปคนเดียว และผมจมอยู่กับความคิดนั่น มันครอบงำผมทำให้ผมเป็นคนชอบนั่งเหม่อลอย ผมคิดแบบนี้บ่อยครั้งเวลาที่กลับบ้าน จนแม่ผมเป็นห่วงมาถามผมหลายครั้งหลายคราว่าผมมีปัญหาอะไรในชีวิตหรือเปล่า ผมจะบอกแม่ได้ยังไงว่าผมนั่งคิดถึงผู้ชาย ว่าผมเป็นเกย์ ผมคิดเสมอว่าถ้าวันนึงเขาจากผมไปล่ะ ผมจะใช้ชีวิตต่อที่เหลือโดยไม่มีเขาได้ไหม
เพื่อนผมอีกคนนึง ซึ่งเขาก็เป็นแบบผม ผมเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง มันเคยพูดกับผมคำนึงว่า "มันเหมือนหมาที่ชอบแทะกระดูกนั่นแหละ ถึงอยากจะกินกระดูกแต่ก็คงไม่มีวันกินได้ พยายามจะกินก็รังแต่จะติดคอเปล่าๆ" หรือไม่ก็ "เคยเห็นเห็บหมาไหม เวลาไปตอมหมามากๆหมามันก็รำคาญนะ" ผมไม่ได้โกรธเพื่อนผมเลย เพราะผมรู้ว่าเขาเตือนสติผม ผมขอบคุณเขาด้วยซ้ำ เพราะในใจผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะคิดแบบนั้นไหม ผมกลับบ้านมานั่งคิดว่าผมจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ อีกหน่อยเขาก็ต้องออกไปมีครอบครัว ผมทำใจวันนี้เลยดีกว่าไหม 3ปีหลังจากเรียนจบมา รวมกับที่รู้จักกับเขา ก็ 8ปีพอดี ไม่มีปีไหน หรือวันไหนที่ไม่คิดเรื่องเขา เครียดเรื่องเขา คิดถึงเขา รักเขาหมดหัวใจ ปีใหม่ก็บอกตัวเองว่าเราจะเป็นคนใหม่นะ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้เวลาที่ได้เจอเขาหรืออยู่ใกล้ๆเขากำแพงที่ผมสร้างไว้สูงลิบกลับพังลงมาง่ายๆ คืนก่อนหน้าที่ผมจะตัดสินใจบอกเขาผมออกไปนั่งกินเหล้าคนเดียวจนเมา ผมไม่รู้ว่าผมกลับมาถึงหอได้ยังไงบางทีถ้าคืนนั้นผมไม่ได้กลับมาผมคงไม่ต้องทรมานแบบนี้หรือเปล่า ผมเห็นเขานอนอยู่ ผมอยากกอดเขา อยากจับมือเขา อยากบอกกับเขาว่าผมรักเขาเหลือเกิน ผมรักเขาหมดหัวใจ เขาคือคนที่ผมรักที่สุดรองจากพ่อและแม่ คืนนั้นผมนอนร้องให้ทั้งมันช่างเป็นคืนที่เจ็บปวดเหลือกว่าผมจะหลับได้ จนตอนเช้าผมโทรไปลางานเพราะผมไปทำงานไม่ไหว ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะไม่เป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ผมรับไม่ไหวแล้วที่ต้องมานั่งเจ็บแบบนี้ ผมไลน์ไปบอกเขาว่า มาหาผมที่หอหน่อยได้ไหมผมมีเรื่องจะคุยด้วย ผมนั่งรอเขาที่ห้อง เขาไลน์มาบอกผมว่าอีก20นาทีถึงห้องนะ ในตอนนั้นความรู้สึกของผมมันว้าวุ่นไปหมด ทั้งตื่นเต้น ทั้งกดดัน ผมทำใจไว้แล้วว่าจากนี้มันคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ พอเขามาผมใช้เวลาทำใจอยู่พักนึงจึงตัดสินใจพูดออกไป ผมบอกความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาทั้งหมด และบอกว่าผมจะย้ายออกจากหอนะ ผมทำใจไม่ได้ถ้ายังต้องเจอกันกับเขาทุกวันแบบนี้ ผมร้องให้หนักมากในตอนที่พูดให้เขาฟัง ผมไม่รู้ว่าเขาจะฟังผมรู้เรื่องไหม แต่ผมเห็นเขาร้องให้ ผมยิ่งเสียใจมาก เขาบอกกับผมว่า ผมไม่ต้องไป เขาจะไปเอง ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร ร้องให้ทำไม ผมไม่เคยอยากให้เขาเดินออกไปจากชีวิตผมเลย เพราะผมรักเขาเหลือเกินผมจึงตัดสินใจทำแบบนี้ ในตอนนี้ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเกลียดผมหรือเปล่า คงขยะแขยงผมแล้วใช่ไหมที่ผมคิดกับเขาเกินเพื่อน แต่เขารู้ไหมว่าผมเจ็บกว่าเขา100 1000 10000 เท่า ทั้งเจ็บทั้งทรมาน ผมมีแต่เขาในใจเสมอมา ความทรงจำดีๆระหว่างผมกับเขาผมเก็บเอาไว้ทุกช่วงเวลาไม่เคยลืม ผมอยากให้เขารู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ผมได้รักเขา การรักเพือนตัวเอง มันทรมานเหลือเกิน แล้วยิ่งผมเป็นผู้ชายด้วย ทำไมฟ้าและโชคชะตาเล่นตลกกับผมขนาดนี้ มีคนบอกผมว่า ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกหรอกนะ แต่เขาจะเข้าใจไหมว่า บางทีผู้ชายที่ผมรักที่สุดมันก็มีได้แค่คนเดียวนะ สุดท้ายผมทำได้แค่ขอกอดเขาครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะไป แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่กล้าที่จะพูดว่าผมรักเขาหมดหัวใจ ผมกอดเขาไว้แน่นเพราะผมรู้ดีแล้วว่ามันคงเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ความรู้สึกตอนนั้นมันเจ็บจริง เจ็บที่สุดในชีวิตรองลงมาจากการที่ผมเสียคุณตาคุณยาย ผมไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม แต่สำหรับผม ผมอยากเจอเขาเสมอ ตอนนี้ผมเหมือนโดนมีดเป็นร้อยเป็นพันเล่มกรีดแทงหัวใจ ผมอยากเห็นหน้าเขาอีก ผมอยากสนิทกับเขาอีก ผมอยากไปไหนมาไหนกับเขาอีก อยากเห็นเขาตลอดไป แต่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว ผมคิดอยากตาย ณ ตอนนี้ แต่ผมก็กลัวบาป ผมไม่กล้าพอ ผมสงสารพ่อแม่ สงสารตัวเอง สงสารเจ้าของหอ ผมอยากให้ช่วงเวลานี้มันผ่านพ้นไปเร็วๆ อยากให้คืนนี้มันเช้าสักที คืนนี้มันช่างเป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกินสำหรับผม ผมคงโทษใครไม่ได้ นอกจากโทษใจตัวผมเอง ต่อจากวันนี้และตลอดไปเขาจะอยู่ในหัวใจของผมเสมอ ผมหวังเสมอให้ชาติหน้ามีจริง ขอให้บุญที่ผมกับเขาสร้างร่วมกันมา ส่งให้ผมกับเขาชาติหน้าได้เกิดมาเป็นคู่ครองกัน ขอให้ช่วงเวลานี้ผ่านผมไปเร็วๆที ผมเข้าใจดีแล้วว่าคนที่คิดฆ่าตัวตายเขาไม่ได้เป็นคนโง่ หรือเป็นคนไม่รักพ่อ รักแม่ แต่ถ้าใครได้มายืนอยู่จุด ตรงนี้ จะเข้าใจเลยว่าทำไม...
สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่อ่านจบบ้างหรืออาจจะไม่อ่านบ้าง แต่ผมก็โล่งใจที่ท้ายที่สุดผมก็ได้บอกให้คนที่อ่านรู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน...
ความรักไม่ผิด... แต่ผิดที่ผมเป็นเกย์ (แปดปีที่ผมเก็บความรู้สึก ผมตัดสินใจบอกเขาไปวันนี้)
เหตุผลที่มาตั้งกระทู้เพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะไประบายกับใครดี จึงตัดสินใจสมัครสมาชิกและมาระบายสิ่งที่เกิดกับผมให้เพื่อนๆได้ฟัง
ผมเป็นเด็กนักเรียนช่างคนนึงที่เรียนช่างตั้งแต่ ปวช จน จบปวส สมัยเรียน ปวช ปีแรก ก็เริ่มรู้ๆบ้างแล้วล่ะครับ ว่าตัวเองเป็นเกย์ แต่ผมก็ไม่ได้เปิดตัวหรือแสดงออกอะไรว่าผมเป็นเกย์ สมัยเรียน ปวช ก็มีกลุ่มเพื่อนหลายกลุ่ม เพราะส่วนตัวเป็นคน คุยได้กับทุกคน สนิทกับคนง่าย จะมีเพื่อนเป็นกลุ่มเด็กเรียน และอีกกลุ่มนึงคือกลุ่มเด็กเที่ยว ในตอนปวชนั้น จะสนิทกับเพื่อนๆ ในกลุ่มเด็กเที่ยวมากกว่า แต่พอ ปวชปี3 มีผมในกลุ่มที่เรียนจบคนเดียวส่วนเพื่อนๆในกลุ่มติด มส. ติด0 ต้องตามแก้กันเป็นเทอมๆ ผมเลยได้ขึ้นปวสไปพร้อมกับเพื่อนอีกกลุ่มนึง ในตอนที่เรียนปวช ผมมีตวามรู้สึกว่าผมชอบเพื่อนผู้ชายในกลุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นคนอ้วนนะ ตัวเตี้ยๆ สำหรับผมเขาไม่ได้หล่อ แต่เขาน่ารักซะมากกว่า เป็นคนฉลาด เฮฮาแล้วก็ตลก อยู่ด้วยแล้วมีความสุขมาก ผมยิ้มได้ตลอดเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆเขา ครั้งหนึ่งผมรู้ว่าเขาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าผมจะต้องนอยด์ หรือเสียใจทำไม จนมาขึ้น ปวส ยิ่งสนิทกะเพื่อนคนนี้มากขึ้นๆ ผมชวนเขามาเที่ยวที่บ้านผมบ่อยๆ บางทีก็มีมานอนค้างบ้านผมบ้าง มาช่วยผมเดินไฟโรงรถให้แม่ผมบ้าง เพราะผมเรียนช่างไฟ หลังๆเพื่อนในกลุ่มก็ค่อยๆมาเที่ยวเล่นบ้านผมแทบทุกวัน สนิทกะทางครอบครัวผมมากแทบจะทุกคน ในตอนนั้นผมรู้หัวใจของผมแล้วว่าผมรักเพื่อนคนนี้ จนถึงวันนึง เขามีแฟนเป็นผู้หญิงเป็นเพื่อนในห้องเดียวกันกับผม ในตอนแรกที่ผมรู้ว่าเขาสองคนคบกัน มันเหมือนผมโดนรถชน มันจุกมากๆ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมากๆ ผมทั้งเสียใจ อึดอัด ผิดหวัง แต่ผมก็ไปแสดงความยินดีกับเขาในเฟสบุคนะครับ เพราะคนเข้าไปแสดงความคิดเห็นกันเยอะมาก อาจเป็นเพราะเขาเหมาะสมกันมาก ตัวเล็กเท่าๆกัน ส่วนตัวผมยังมองว่าเขาเหมาะสมกันจริงๆ
ถามว่าผมใช้เวลาทำใจนานไหม ตอบว่าผมไม่เคยทำใจเลยครับ ผมเลิกรักเขาไม่ได้ คิดถึงเขามากกว่าเก่าอีก ยิ่งตอนเรียนจบแล้วรู้ว่า มันคงยากที่ผมจะได้เจอเขาอีก ผมไปนั่งกินเหล้าที่ชายหาดบ้านอำเภอคนเดียว ร้องให้เหมือนคนบ้า ตอนนั้นมีความคิดที่อยากจะบอกกับเขานะครับว่าผมรักเขา แต่คิดแล้วสุดท้ายผมก็ไม่กล้าที่จะบอก หลังจากจบมาผมได้เข้าทำงานที่บริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นผมได้ยินข่าวว่าเขาจะไปทำงานที่ญี่ปุ่น ผมจึงไปร่วมแสดงความยินดีกับเขาที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งในพัทยาซึ่งเพื่อนๆในกลุ่มเป็นคนจัดงานนี้ขึ้น แต่หลังจากวันนั้น ผมก็ทราบว่าบริษัทที่เขาทำงานอยู่กำลังมีปัญหา ผมจึงชวนเขามาสอบทำงานที่เดียวกันกับผม ในขณะที่ชวนเขาผมก็ชวนเพื่อนผมอีกคนมาสมัครทำงานที่เดียวกันด้วย หลังจากนั้นผมได้มาร่วมงานที่เดียวกัน ผมได้เช่าห้องพักอยู่ร่วมกันกับเขาและเพื่อนของผมอีกคนหนึ่ง
จะเรียกว่ามันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของผมดี ผมได้มีโอกาสได้อยู่ใกล้เขา นอนเตียงเดียวกัน ไปกินเหล้า ไปดูหนัง ไปเที่ยวก็ไปกับเขา จนตอนนี้เขาเหมือนเป็นคนที่ผมขาดไม่ได้อีกคนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละครับ สำหรับผม เขาคือทุกสิ่งจริงๆ ผมไม่รู้เลยว่าถ้าผมกับเขาได้คบกันผมคงเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดคนหนึ่งเลย แต่ว่าสำหรับเขา ผมก็แค่เพื่อนสนิท เขาแคร์ผมมากกว่าเพื่อนคนไหนๆ ผมรู้ได้เพราะมีครั้งหนึ่งผมโกรธไม่พูดกับเขา เขาจะเป็นคนมาง้อผม ผมจำได้ไม่ลืมเขาเอายาสีฟันมาเขียนในกระจกในห้องอาบน้ำว่า "เค๊าขอโทษ ดีกันนะ" ช่วงนั้นก็กำลังบ้าหนังเกาหลี ผมนี่โครตจะมีความสุข(555) ซึ่งลึกๆผมก็รู้อยู่แล้วว่าเขาห่วงใยผมแบบเพื่อน แต่เขาก็ยังคบกับแฟนเขาเหมือนเดิมนะครับ เขาเคยพูดถึงเรื่องงานแต่งงาน เรื่องเรือนหอ มันทำให้ผมอยากจะตะโกนใส่หน้าดังๆไปเลยว่าค.ย ผมไม่อยากให้เขาพูดถึงแฟนเขาเวลาอยู่ใกล้ผม ผมเห็นแก่ตัวมากๆที่คิดแบบนี้ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งรับฟังไป ผมชอบชวนเขาไปทำบุญ ทุกครั้งที่ไปไหว้พระด้วยกัน ในขณะที่ผมอธิษฐาน ผมจะขอให้ผมกับเขาได้รักกัน ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันเป็นความสุข ความสบายใจเดียวของผม เขาเคยถามผมด้วยนะครับว่าขออะไรจากหลวงพ่อขอแฟนสวยๆเหรอ ผมอยากจะบอกเขาจริงๆครับว่า ผมขอให้ผมได้อยู่กับเขาแบบนี้ตลอดไป วันไหนที่เขาไม่กลับหอหรือหายไป ผมเหมือนคนที่คล้ายจะเป็นบ้า กระวนกระวาย ได้ยินเสียงรถก็คิดว่าเป็นเขา รอคอยเสียงไขกุญแกห้อง แต่พอรู้ว่าไม่ใช่เขา ผมก็มานั่งเศร้าคนเดียว ได้แต่นั่งรอเขากลับมาดูทีวีด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน วันไหนผมLineไปแล้วเขาไม่ตอบผมเสียใจมากๆ ไม่รู้ทำไม มันเจ็บเหลือเกิน ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ผมทำให้เสียงพูดของเขา เสียงไลน์ของเขา เป็นความสุขเดียวที่มีของผม ผมรักเขามากจริงๆครับ ตลอดเวลามานี้ผมไม่เคยรักใครเลย มีผู้ชายมาชอบผม แต่ผมไม่เคยชอบใครแบบจริงๆจังเลยๆ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนผมจะรู้ไหมว่าผมเป็นเกย์ เพราะผมไม่เคยบอก เรื่องการแสดงออกผมก็ทำตัวปกติเวลาอยู่กับเขา จนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขากลับมาที่หอ หลังจากที่ไม่ได้กลับมาอาทิตย์นึง ผมดีใจมาก ดีใจแบบออกนอกหน้า ผมไปนั่งข้างๆเขา นั่งมองเขากินข้าว คอยหยิบนู่นจับนี่ให้ ผมระวังตัวตลอดในตอนที่ผมอยู่กับเขา มีหลายครั้งที่ผมก็มานั่งคิดเองได้ว่าผมสมควรแล้วหรือที่ผมทำแบบนี้ ถ้าผมกับเขาได้คบกันจริงๆมันจะมีความสุขจริงหรือเปล่านะเขาจะอยากอยู่กับผมไปจนถึงแค่ไหน ครอบครัวผม และครอบครัวเขาล่ะ เขาก็มีแฟนแล้วนะ อีกหลายๆอย่างที่ผมคิดไปคนเดียว และผมจมอยู่กับความคิดนั่น มันครอบงำผมทำให้ผมเป็นคนชอบนั่งเหม่อลอย ผมคิดแบบนี้บ่อยครั้งเวลาที่กลับบ้าน จนแม่ผมเป็นห่วงมาถามผมหลายครั้งหลายคราว่าผมมีปัญหาอะไรในชีวิตหรือเปล่า ผมจะบอกแม่ได้ยังไงว่าผมนั่งคิดถึงผู้ชาย ว่าผมเป็นเกย์ ผมคิดเสมอว่าถ้าวันนึงเขาจากผมไปล่ะ ผมจะใช้ชีวิตต่อที่เหลือโดยไม่มีเขาได้ไหม
เพื่อนผมอีกคนนึง ซึ่งเขาก็เป็นแบบผม ผมเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง มันเคยพูดกับผมคำนึงว่า "มันเหมือนหมาที่ชอบแทะกระดูกนั่นแหละ ถึงอยากจะกินกระดูกแต่ก็คงไม่มีวันกินได้ พยายามจะกินก็รังแต่จะติดคอเปล่าๆ" หรือไม่ก็ "เคยเห็นเห็บหมาไหม เวลาไปตอมหมามากๆหมามันก็รำคาญนะ" ผมไม่ได้โกรธเพื่อนผมเลย เพราะผมรู้ว่าเขาเตือนสติผม ผมขอบคุณเขาด้วยซ้ำ เพราะในใจผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะคิดแบบนั้นไหม ผมกลับบ้านมานั่งคิดว่าผมจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ อีกหน่อยเขาก็ต้องออกไปมีครอบครัว ผมทำใจวันนี้เลยดีกว่าไหม 3ปีหลังจากเรียนจบมา รวมกับที่รู้จักกับเขา ก็ 8ปีพอดี ไม่มีปีไหน หรือวันไหนที่ไม่คิดเรื่องเขา เครียดเรื่องเขา คิดถึงเขา รักเขาหมดหัวใจ ปีใหม่ก็บอกตัวเองว่าเราจะเป็นคนใหม่นะ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้เวลาที่ได้เจอเขาหรืออยู่ใกล้ๆเขากำแพงที่ผมสร้างไว้สูงลิบกลับพังลงมาง่ายๆ คืนก่อนหน้าที่ผมจะตัดสินใจบอกเขาผมออกไปนั่งกินเหล้าคนเดียวจนเมา ผมไม่รู้ว่าผมกลับมาถึงหอได้ยังไงบางทีถ้าคืนนั้นผมไม่ได้กลับมาผมคงไม่ต้องทรมานแบบนี้หรือเปล่า ผมเห็นเขานอนอยู่ ผมอยากกอดเขา อยากจับมือเขา อยากบอกกับเขาว่าผมรักเขาเหลือเกิน ผมรักเขาหมดหัวใจ เขาคือคนที่ผมรักที่สุดรองจากพ่อและแม่ คืนนั้นผมนอนร้องให้ทั้งมันช่างเป็นคืนที่เจ็บปวดเหลือกว่าผมจะหลับได้ จนตอนเช้าผมโทรไปลางานเพราะผมไปทำงานไม่ไหว ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะไม่เป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ผมรับไม่ไหวแล้วที่ต้องมานั่งเจ็บแบบนี้ ผมไลน์ไปบอกเขาว่า มาหาผมที่หอหน่อยได้ไหมผมมีเรื่องจะคุยด้วย ผมนั่งรอเขาที่ห้อง เขาไลน์มาบอกผมว่าอีก20นาทีถึงห้องนะ ในตอนนั้นความรู้สึกของผมมันว้าวุ่นไปหมด ทั้งตื่นเต้น ทั้งกดดัน ผมทำใจไว้แล้วว่าจากนี้มันคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ พอเขามาผมใช้เวลาทำใจอยู่พักนึงจึงตัดสินใจพูดออกไป ผมบอกความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาทั้งหมด และบอกว่าผมจะย้ายออกจากหอนะ ผมทำใจไม่ได้ถ้ายังต้องเจอกันกับเขาทุกวันแบบนี้ ผมร้องให้หนักมากในตอนที่พูดให้เขาฟัง ผมไม่รู้ว่าเขาจะฟังผมรู้เรื่องไหม แต่ผมเห็นเขาร้องให้ ผมยิ่งเสียใจมาก เขาบอกกับผมว่า ผมไม่ต้องไป เขาจะไปเอง ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร ร้องให้ทำไม ผมไม่เคยอยากให้เขาเดินออกไปจากชีวิตผมเลย เพราะผมรักเขาเหลือเกินผมจึงตัดสินใจทำแบบนี้ ในตอนนี้ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเกลียดผมหรือเปล่า คงขยะแขยงผมแล้วใช่ไหมที่ผมคิดกับเขาเกินเพื่อน แต่เขารู้ไหมว่าผมเจ็บกว่าเขา100 1000 10000 เท่า ทั้งเจ็บทั้งทรมาน ผมมีแต่เขาในใจเสมอมา ความทรงจำดีๆระหว่างผมกับเขาผมเก็บเอาไว้ทุกช่วงเวลาไม่เคยลืม ผมอยากให้เขารู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ผมได้รักเขา การรักเพือนตัวเอง มันทรมานเหลือเกิน แล้วยิ่งผมเป็นผู้ชายด้วย ทำไมฟ้าและโชคชะตาเล่นตลกกับผมขนาดนี้ มีคนบอกผมว่า ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกหรอกนะ แต่เขาจะเข้าใจไหมว่า บางทีผู้ชายที่ผมรักที่สุดมันก็มีได้แค่คนเดียวนะ สุดท้ายผมทำได้แค่ขอกอดเขาครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะไป แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่กล้าที่จะพูดว่าผมรักเขาหมดหัวใจ ผมกอดเขาไว้แน่นเพราะผมรู้ดีแล้วว่ามันคงเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ความรู้สึกตอนนั้นมันเจ็บจริง เจ็บที่สุดในชีวิตรองลงมาจากการที่ผมเสียคุณตาคุณยาย ผมไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม แต่สำหรับผม ผมอยากเจอเขาเสมอ ตอนนี้ผมเหมือนโดนมีดเป็นร้อยเป็นพันเล่มกรีดแทงหัวใจ ผมอยากเห็นหน้าเขาอีก ผมอยากสนิทกับเขาอีก ผมอยากไปไหนมาไหนกับเขาอีก อยากเห็นเขาตลอดไป แต่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว ผมคิดอยากตาย ณ ตอนนี้ แต่ผมก็กลัวบาป ผมไม่กล้าพอ ผมสงสารพ่อแม่ สงสารตัวเอง สงสารเจ้าของหอ ผมอยากให้ช่วงเวลานี้มันผ่านพ้นไปเร็วๆ อยากให้คืนนี้มันเช้าสักที คืนนี้มันช่างเป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกินสำหรับผม ผมคงโทษใครไม่ได้ นอกจากโทษใจตัวผมเอง ต่อจากวันนี้และตลอดไปเขาจะอยู่ในหัวใจของผมเสมอ ผมหวังเสมอให้ชาติหน้ามีจริง ขอให้บุญที่ผมกับเขาสร้างร่วมกันมา ส่งให้ผมกับเขาชาติหน้าได้เกิดมาเป็นคู่ครองกัน ขอให้ช่วงเวลานี้ผ่านผมไปเร็วๆที ผมเข้าใจดีแล้วว่าคนที่คิดฆ่าตัวตายเขาไม่ได้เป็นคนโง่ หรือเป็นคนไม่รักพ่อ รักแม่ แต่ถ้าใครได้มายืนอยู่จุด ตรงนี้ จะเข้าใจเลยว่าทำไม...
สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่อ่านจบบ้างหรืออาจจะไม่อ่านบ้าง แต่ผมก็โล่งใจที่ท้ายที่สุดผมก็ได้บอกให้คนที่อ่านรู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน...