ตอนนั้นทุกๆกลุ่มกำลังทยอยออกไปนำเสนองานหน้าชั้น
แต่มีเพื่อนกลุ่มหนึ่ง นำเสนอได้ไม่ดีเท่าที่ควรอาจารย์เลยให้โอกาสเข้ามานั่งคิดใหม่ แล้วให้กลุ่มอื่นนำเสนอต่อไปก่อน
ซึ่งกลุ่มที่ต้องกลับมานั่งคิดใหม่นั่งอยู่ ข้างๆกลุ่มเราทางซ้าย
กลุ่มเรามีกัน4คน เรานั่งริมขวาสุดไกลจากพวกกลุ่มนั้นมากที่สุด
เพื่อนกลุ่มที่ต้องกลับมาคิด ไม่มีใครอ่านชีทมาครบเลย เลยคิดกันเองไม่ได้ ให้กลุ่มเราช่วย เพื่อนเราอีก3คนก็หันไปช่วยคิด แล้วคุยกันดังมาก
เพื่อนในกลุ่มเราก็หันมาถามเราเป็นครั้งคราว เราก็ตอบเท่าที่เราจำได้ เราก็ช่วยไม่ได้มากหรอกเพราะมันคำถามคนละหัวข้อกับที่กลุ่มเราได้
แต่คือเราก็อยากฟังที่กลุ่มอื่นกำลังนำเสนอด้วย ไม่ได้อยากหันไปช่วยเพื่อนจนตัวเองไม่ได้เรียน
พอเราตั้งใจฟังเพื่อนที่นำเสนอ ตั้งใจฟังครู ไอเพื่อนข้างๆเราก็มาเซ้าซี้อยู่ได้ "แกๆทำไมไม่ช่วยเพื่อนคิด ช่วยหน่อยสิ ช่วยพวกนั้นหน่อย"
เราก็คิดนะ ว่าที่แกมาถามเราก็ตอบตลอด แต่เราก็อยากเรียนไหม "เรามาเรียนนะ" เพื่อนกลุ่มอื่นนำเสนออยู่เราก็ต้องให้เกียรติเพื่อนโดยการตั้งใจฟังด้วย
ไม่ใช่ซุบซิบคุยงาน(ที่ไม่ใช่งานตัวเอง)แล้วประเด็นคือเราก็ไม่ได้รู้ไปซะทุกเรื่อง เราบอกว่าไม่รู้คือไม่รู้จริงๆไม่ได้ตั้งใจจะไม่ช่วย
แต่น้ำเสียงเพื่อนเรามันเหมือนว่า ว่าเราเห็นแก่ตัว
พอมันเซาซี้มากๆ เราเลยบอกไปว่าตรงๆด้วยน้ำเสียงปกติมากๆว่า "ขอฟังก่อน คือถ้าแกช่วยเพื่อนแล้วไม่ได้เรียนมันก็ไม่ใช่ไหม"
แล้วมันก็ถอนหายใจ แล้วส่ายหน้า แบบเหมือนเราเป็นคนแย่มากๆ
คือ กลุ่มนั้นยังไม่ว่าอะไรเราเลย แล้วคือเธอไปเดือดร้อนอะไร ถ้าสมมติเราคือกลุ่มที่ต้องนำเสนอใหม่ เราคงอยากให้เพื่อนช่วย แต่ก็คงไม่ได้มาเซ้าซี้ถ้าเพื่ออยากจะเรียน แล้วเราก็ต้องยอมรับไหมว่าที่คิดกันไม่ได้เพราะไม่ได้อ่านชีทมา (เราไม่มีปัญหากับกลุ่มน้ันเลยนะ เรามีปัญหากะอีเพื่อนกลุ่มเรานี้แหละ จ่ะ แม่คนมีน้ำใจ)
แล้วสุดท้ายพวกนางก็ไม่ได้ฟังครู พอครูถามพวกนางก็ต้องมาถามเรา
จะบอกให้ว่างานกลุ่มเรา เราก็คิดคนเดียวพวกนางแค่ออกไปพูดเป็นเพื่อนเราเท่านั้น แค่อ่านตามสิ่งที่เราวิเคราะ์มาแล้วก็ได้คะแนนเท่าเรา(แค่นี้เรายังน้ำใจงามไม่พอหรอ พวกเธอนั่งดูซีรี่ย์ ฉันนั่งทำงานกลุ่ม แล้วพวกเธอก็บอกว่าไม่มีเวลา) งานกลุ่มตัวเองไม่ทำ แต่ดันไปช่วยกลุ่มอื่น ช่วยมามีน้ำใจกับเราหน่อยเถอะก่อนจะไปมีน้ำใจช่วยกลุ่มอื่น
แล้วพวกนางก็ไม่ได้รู้ไปมากกว่าพวกนั้นหรอก เลยต้องมาถามเราบ่อยๆ คือถ้ามันนึกไม่ออกก็ปล่อยผ่านไม่ใช่คุยเสียงดังรบกวนคนอื่น
เวลานึกไม่ออกก็เคาะโต๊ะ คือ????
คือเราจะเรียนหนังสือ มันผิดมากหรอ เราอยากตอบคำถามอาจารย์ได้ เราอยากเข้าใจว่าเพื่อนวิเคราะห์มายังไง เราชอบจ้องตาเพื่อนกับครู
เราจะเรียนอะ ทำไมพวกเธอต้องแสดงออกว่าการที่เราตั้งใจเรียนมันผิดด้วย เราเสียความรู้สึกมากอะ เราผิดตรงไหน มีอะไรที่เราทำตัวไม่ดีหรอช่วยคิดหน่อยค่ะ เพราะน้ำเสียงกับท่าทางของเพื่อนทำให้เราคิดว่า เออหรือเราควรหันมาช่วยเพื่อนคิดแล้วไม่ต้องฟังครู
ตั้งใจเรียน แต่โดนมองว่าเห็นแก่ตัว คือนี่ฉันผิดหรอ
แต่มีเพื่อนกลุ่มหนึ่ง นำเสนอได้ไม่ดีเท่าที่ควรอาจารย์เลยให้โอกาสเข้ามานั่งคิดใหม่ แล้วให้กลุ่มอื่นนำเสนอต่อไปก่อน
ซึ่งกลุ่มที่ต้องกลับมานั่งคิดใหม่นั่งอยู่ ข้างๆกลุ่มเราทางซ้าย
กลุ่มเรามีกัน4คน เรานั่งริมขวาสุดไกลจากพวกกลุ่มนั้นมากที่สุด
เพื่อนกลุ่มที่ต้องกลับมาคิด ไม่มีใครอ่านชีทมาครบเลย เลยคิดกันเองไม่ได้ ให้กลุ่มเราช่วย เพื่อนเราอีก3คนก็หันไปช่วยคิด แล้วคุยกันดังมาก
เพื่อนในกลุ่มเราก็หันมาถามเราเป็นครั้งคราว เราก็ตอบเท่าที่เราจำได้ เราก็ช่วยไม่ได้มากหรอกเพราะมันคำถามคนละหัวข้อกับที่กลุ่มเราได้
แต่คือเราก็อยากฟังที่กลุ่มอื่นกำลังนำเสนอด้วย ไม่ได้อยากหันไปช่วยเพื่อนจนตัวเองไม่ได้เรียน
พอเราตั้งใจฟังเพื่อนที่นำเสนอ ตั้งใจฟังครู ไอเพื่อนข้างๆเราก็มาเซ้าซี้อยู่ได้ "แกๆทำไมไม่ช่วยเพื่อนคิด ช่วยหน่อยสิ ช่วยพวกนั้นหน่อย"
เราก็คิดนะ ว่าที่แกมาถามเราก็ตอบตลอด แต่เราก็อยากเรียนไหม "เรามาเรียนนะ" เพื่อนกลุ่มอื่นนำเสนออยู่เราก็ต้องให้เกียรติเพื่อนโดยการตั้งใจฟังด้วย
ไม่ใช่ซุบซิบคุยงาน(ที่ไม่ใช่งานตัวเอง)แล้วประเด็นคือเราก็ไม่ได้รู้ไปซะทุกเรื่อง เราบอกว่าไม่รู้คือไม่รู้จริงๆไม่ได้ตั้งใจจะไม่ช่วย
แต่น้ำเสียงเพื่อนเรามันเหมือนว่า ว่าเราเห็นแก่ตัว
พอมันเซาซี้มากๆ เราเลยบอกไปว่าตรงๆด้วยน้ำเสียงปกติมากๆว่า "ขอฟังก่อน คือถ้าแกช่วยเพื่อนแล้วไม่ได้เรียนมันก็ไม่ใช่ไหม"
แล้วมันก็ถอนหายใจ แล้วส่ายหน้า แบบเหมือนเราเป็นคนแย่มากๆ
คือ กลุ่มนั้นยังไม่ว่าอะไรเราเลย แล้วคือเธอไปเดือดร้อนอะไร ถ้าสมมติเราคือกลุ่มที่ต้องนำเสนอใหม่ เราคงอยากให้เพื่อนช่วย แต่ก็คงไม่ได้มาเซ้าซี้ถ้าเพื่ออยากจะเรียน แล้วเราก็ต้องยอมรับไหมว่าที่คิดกันไม่ได้เพราะไม่ได้อ่านชีทมา (เราไม่มีปัญหากับกลุ่มน้ันเลยนะ เรามีปัญหากะอีเพื่อนกลุ่มเรานี้แหละ จ่ะ แม่คนมีน้ำใจ)
แล้วสุดท้ายพวกนางก็ไม่ได้ฟังครู พอครูถามพวกนางก็ต้องมาถามเรา
จะบอกให้ว่างานกลุ่มเรา เราก็คิดคนเดียวพวกนางแค่ออกไปพูดเป็นเพื่อนเราเท่านั้น แค่อ่านตามสิ่งที่เราวิเคราะ์มาแล้วก็ได้คะแนนเท่าเรา(แค่นี้เรายังน้ำใจงามไม่พอหรอ พวกเธอนั่งดูซีรี่ย์ ฉันนั่งทำงานกลุ่ม แล้วพวกเธอก็บอกว่าไม่มีเวลา) งานกลุ่มตัวเองไม่ทำ แต่ดันไปช่วยกลุ่มอื่น ช่วยมามีน้ำใจกับเราหน่อยเถอะก่อนจะไปมีน้ำใจช่วยกลุ่มอื่น
แล้วพวกนางก็ไม่ได้รู้ไปมากกว่าพวกนั้นหรอก เลยต้องมาถามเราบ่อยๆ คือถ้ามันนึกไม่ออกก็ปล่อยผ่านไม่ใช่คุยเสียงดังรบกวนคนอื่น
เวลานึกไม่ออกก็เคาะโต๊ะ คือ????
คือเราจะเรียนหนังสือ มันผิดมากหรอ เราอยากตอบคำถามอาจารย์ได้ เราอยากเข้าใจว่าเพื่อนวิเคราะห์มายังไง เราชอบจ้องตาเพื่อนกับครู
เราจะเรียนอะ ทำไมพวกเธอต้องแสดงออกว่าการที่เราตั้งใจเรียนมันผิดด้วย เราเสียความรู้สึกมากอะ เราผิดตรงไหน มีอะไรที่เราทำตัวไม่ดีหรอช่วยคิดหน่อยค่ะ เพราะน้ำเสียงกับท่าทางของเพื่อนทำให้เราคิดว่า เออหรือเราควรหันมาช่วยเพื่อนคิดแล้วไม่ต้องฟังครู