อยากถามถึงมุมมองของคนที่แอบชอบ..

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ
พึ่งสมัครสมาชิกเมื่อตะกี้นี้เองค่ะ
คือเราก็เรียบเรียงไม่ค่อยถูก
เราก็เป็นคนนึงที่แอบชอบคนนู้นคนนี้อยู่ตลอดและยังไม่เคยมีแฟนค่ะ
เนื่องจากพ่อหวงค่ะเราก็ไม่กล้ามี เราจึงอยากเจอคนที่ใช่จริงๆค่อยคบ
ตอนเด็กๆเราก็เคยไปชอบรุ่นพี่คนนึงแล้วก็อยากให้เค้ารู้
พอเค้ารู้เค้าก็พยายามหนีเราตลอดจนเรารู้สึกไร้ค่ามาก
เราก็เลยลองมองดูตัวเองค่ะ เราก็เลยพยายามพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น
ไม่ใช่เพื่อคนที่เราแอบชอบนะคะ เราทำเพื่อตัวเราเองค่ะ เวลามองดูตัวเองจะได้ไม่รู้สึกอายคนอื่น
พอมาตอนนี้ก็มีคนมาชอบค่ะ เป็นเพื่อน และเขาดูจริงจังกับเรามาก
เขาก็เป็นคนดีค่ะ ซึ่งเราชอบคนดี แต่มันยังขาดอะไรไป ด้วยความที่ว่ามันยังมีคำว่า'แต่'เข้ามา
เราก็เลยคิดว่า ถ้าเริ่มเรายังลังเลขนาดนี้ คบกันไปมันจะไม่ยิ่งแย่ลงหรอ
เราก็ลองจินตนาการถึงตอนคบกัน เราก็ไม่ได้รู้สึกรักเขาหรือมีความสุขในแบบนั้นอ่ะค่ะ
ใจนึงเราก็คิดว่ามันก็ไม่ได้เสียหายอะไรกับตัวเรา แต่เรามองในมุมเขาแล้ว เรารู้สึกว่ามันไม่แฟร์
เพราะเราคงรักเขาไม่ได้เหมือนที่เขารักเราอ่ะค่ะ
ใจนึงเราก็เข้าใจนะว่ามันเป็นยังไง แต่ก็ไม่อยากคบกับเขาด้วยคำว่าสงสาร
เราก็เลยปฏิเสธไป แต่ถามว่าชอบเขามั้ย? ก็ชอบ แต่ไม่ได้รัก มันเรียกว่าชอบปะ?
อยากคบกับคนที่เรารู้สึกรักเขาจริงๆแล้วเขาก็รักเรา แบบเท่าๆกัน แบบความรักที่พอดีอ่ะค่ะ

สำหรับคนที่แอบชอบใครแล้วเห็นด้วยเราก็อยากให้เข้าใจเหตุผล ว่าจริงๆแล้วมันไม่ได้ผิดที่ตัวคุณหรอก
มันเป็นแค่ความที่ ใช่หรือไม่ใช่ กับคนแต่ละคน
เพราะตอนนี้คนที่เคยชอบเราเขาก็มีแฟนแล้ว น่ารักด้วย เราก็ยินดีกับเขาด้วย

ส่วนคนที่ไม่เห็นด้วย เราก็อยากถามความเห็นค่ะ ว่าจริงๆแล้วเราควรจะทำแบบไหน
สำหรับคุณแล้วทำแบบนี้ดีกว่านะ อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ

เปิดรับทุกความเห็นค่ะ ด่าได้แต่อย่าแรง อิอิ
พิมพ์ไปพิมพ์มาก็งงตัวเองเหมือนกันนะ5555 ขออภัยนะคะถ้าทำให้งง
ถามกลับได้นะคะ ว่างๆจะมาตอบค่ะ ชอบให้คนถามค่ะ