เราไม่เข้าใจเลย อารมณ์ ความรู้สึกมนุษย์ ทำไมเราถึงมีมัน

เราเข้าใจความกลัว มันคือสัญชาตญาณที่เอาไว้เอาชีวิตรอดเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์
แต่เราไม่เข้าใจทำไมคนเราต้องเครียด ทำไมต้องโกรธ ต้องสุข ทั้งที่ถ้าไม่มีมันสามารถดำเนินชีวิตได้ดีกว่า

ถ้าไม่มีความขี้เกียจ แค่รู้ว่าร่างกายล้าและเหนื่อยควรพักก็พอ บางคนอาจทำงานเช้ายันค่ำได้สบาย งานก็ดี บริษัทก็โต หรือถ้าเด็ก ก็อ่านและเรียนตลอดวัน ฉลาดขึ้น
แต่บางคนคือขี้เกียจทำงาน อยากนอนทั้งวัน ทำไมถึงขี้เกียจคะ มันคือสัญชาตญาณการประหยัดพลังงานหรือคะ

ความเศร้าด้วยค่ะ มีไปทำไมคะ ไม่ก่อประโยชน์เลย ความเสียใจด้วยค่ะ ความตื่นตันซาบซึ้งด้วยค่ะ
ทำไมถึงมีล่ะคะ มีไปทำไม ถ้ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตเย็นชา (หรือเหมือนคิวเบจากมาโดกะ) โลกจะพัฒนาไวกว่านี้หรือเปล่าคะ

แล้วปัจจัยอะไรที่ทำให้สมองอ่านว่าเราควรรู้สึกแบบนั้น ถ้าของเล่นชิ้นโปรดพัง ทำไมเด็กต้องเศร้าและร้องไห้ ถ้าถูกแฟนทิ้ง ทำไมผู้ใหญ่ต้องเสียใจ

เคยอ่านเรื่องคนคนหนึ่งที่มีแฟนแชร์กับเพื่อนสนิทตอนอนุบาล เขาไม่เฮิร์ทเลยค่ะ จัดระเบียบอีกว่าวันนี้เป็นแฟนเขา วันนู้นเป็นแฟนเพื่อนเขา ทั้งที่ผู้ใหญ่บางคนแทบเป็นแทบตาย ทำไมพวกเด็กๆ ไม่เจ็บปวดคะ ทำไมผู้ใหญ่เจ็บปวดคะ

เรามีความรู้สึกมีอารมณ์ไปทำไมคะ อยากรู้จริงๆ แล้วเราจะผ่าตัดสมองเพื่อทำลายอารมณ์พวกนี้ได้ไหมคะ
ขอบคุณค่ะ