สวัดดีครับเพื่อน ๆ ผมชื่อพลครับ ตอนนี้ผมอายุ 18 ปีแล้วครับผมมีเรื่องอยากเล่าให้เพื่อนๆ ฟังครับแล้วช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยนะครับ
เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ผมเรียนอยุ่ชั้นมัธยม ปีที่ 3 ครับ ตอนนั้นผมอายุ 15 ปีครับ ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง พ่อแม่มีอาชีพทำนา ผมเรียนที่โรงเรียนขยายโอกาสเล้ก ๆ ที่บ้า่นครับ ชื่อว่าโรงเรียนโป่งเชือก ครับอยู่ทีจังหวัดกาฬสินธุ์ ผมจะเป็นคนค่อนข้างอารมณ์จะชวนเพื่อนคุยตลอด จะทำให้เพื่อนหัวเราะตลอดเลย
ด้วยความที่เป็นโรงเรียนเล็กมีนักเรียนไม่มากนัก เวลามีกิจกรรมอะไรก็ส่วนร่วมกันหลายอยมากจะมีแต่ผมได้ไปร่วม (คือผมเด็กกิจกรรมหนะครับ) และแล้วก็ก็มีกิจกรรมหนึ่งที่ผมได้ไปร่วมนั่นก็คือ กิจกรรมเข้าค่ายภาษาอังกฤษที่จังหวัดร้อยเอ็ดครับ นี่แหละครับคือท่มาของปัญหาชีวิตผม อ้อผมลืมบอกไปผมเป็นผุ้ชาย ที่ชอบ (ผุ้ชาย) ด้วยกันนะครับแต่ก็ยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันจนกระทั่งได้รูจักกับเพื่อนคนหนึ่งที่เราไปอบรมด้วยกัน เพื่อนคนนี้เขาชื่อ #ใหม่ ครับ คือเค้าเป็นคนที่ไม่ค่อยคุยกับใคร ผมเป็นผ่ายเข้าไปทักเขาและเราก็ขอเบอร์กันตามประสาเพื่อนอะครับ ผมอบรมอยุ่ที่ร้อยเอ็ด 4 วัน 3 สามคืนครับ ผมกับเพื่อนได้ทำกิจกรรมร่วมกันหลายอย่างมากเรยครับ จนถึงวันที่เราต้องจากกันเป็นวันที่เราต้องจากเพื่อนๆ ต่างโรงเรียน แน่นอนครับมีดราม่าแน่ๆ เราต่างคนต่างร้องไห้ครับ พอเรากลับมาถึงบ้านเราก็โทรหาเพื่อนคนนั้นที คนนี้ที และ ที่สำคัญครับผมโทรไปหาใหม่ เพื่อนที่ผมคิดว่าผมเค้าน่ารักที่สุด อ้อใหม่เนี่ยผุ้ชายนะครับ ผมโทรไปเราก็คุยกันเรื่องโน่นบ้างนี่บ้าง สนุกมากเรยครับ ผมเริ่มโทรหาเค้าทุกวัน เราคุยกันทุกวัน มีปัญหาอะไรเราก็เล่าให้กันและกันฟัง จากที่คุยกันวันละชั่วโมงเปลี่ยนมาเป็นสามเวลาหลังอาหารก็ว่าได้ครับ คุยกันทุกวันจนผมคิดว่าการคุยกับเขากลายเป็นสิ่งหนึ่งในชีวิตผมที่ขาดไม่ได้ไปแล้วหละครับ หัวใจของผมเป็นเริ่มไขว้เขวต่างจากเมื่อก่อนมากครับ ผมอยากคุยกับเขามากขึ้น อยากไปหา คิดถึงเขาตลอดเวลา จนผมเริ่มคิดว่าผมคงรักเขาไปแร้วแน่ๆ หลังจากที่เราคุยกันทุกวันสถานะของเราก็เริ่มขยับขึ้นจากเพื่อนมาเป็นคนรู้ใจครับ และเราก็สนิทกันมาก จนวันหนึ่งผมตัดสินใจบอกเค้าไปว่าผม #รักเขา และบอกเขาว่าเขาคือรักแรกของผม แน่นอนคับเขาถึงกับพูดไม่ออกเรย ตอนนั้นควาบ้ากำลังครอบงำผมจนทำให้ผมขอเขาเป็นแฟน (บ้ามั๊ยหละครับ) และเขาก็ตอบผมว่า เขามีคนที่เขารักยุแร้ว จุกสิครับ แต่ไม่เป็นรัยครับ ผมก็จะบอกรักเขาอย่างนี้ทุกวัน จนเขาใจอ่อน และแน่นอนครับเขาตอบตกลง หูยดีใจมากเรยครับ ตอนนั้นเราเป็นแฟนกันแร้วครับ เราคุยกันแบบมีความสุขได้สักพักหนึ่งความสุขของเราเริ่มลดน้อยลงไปเรื่อยๆ จากที่เคยคุยกันแบบสนุก หัวเราะเฮฮา กลับกลายเป็น ทะเลาะกัน มีปากมีเสียงกัน ร้องให้ เพราะเขาเริ่มเปลี่ยนไป จนวันหนึงเชขามาบอกเลิกผมเพราะเขามีคนใหม่ ผมเนี่ยถึงกับช็อกครับ นอนร้องให้สามวันสามคืน ร้องหนักมาก จนหัวใจผมเริ่มชินชาและหายในที่สุด เจ็บมากครับ จนไม่กล้ารักใครได้อีกตอนนั้นแค้นเขามากครับเกลียดมาก จนอยากจะฆ่าเขาเรยทีเดียว แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก จนตอนนี้ผมอายุ 18 ผมก็ยังไม่ลืมเขา ไม่ลืมว่าเราเคยรักกัน และความรู้สึกคือยังรกเขาาก มาก มาก และก็มากครับ คือผมอยากบอกเขาว่าผมรักเขา ผมคิดถึงเขา อยากลับไปคบกับเขา อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม มัคนถามผมว่าถ้าคนที่เรารักทำร้ายเราจนเกือบตายแล้ววันหนึ่งเขามาขอโทษเรา เราจะให้อภัยมั๊ย สำหรับผมผมให้อภัยเขาเสมอครับ ผมลืมทุกอย่างที่เขาทำหับผม ลืมทุกอย่างที่เราเคยทะเลาะกัน แต่สิ่งเดียวที่ผมจำได้ก็คือ ผมรักเขามากครับ รักนะใหม่ วีรากรณ์
รักแรก ลืมไม่ลง
เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ผมเรียนอยุ่ชั้นมัธยม ปีที่ 3 ครับ ตอนนั้นผมอายุ 15 ปีครับ ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง พ่อแม่มีอาชีพทำนา ผมเรียนที่โรงเรียนขยายโอกาสเล้ก ๆ ที่บ้า่นครับ ชื่อว่าโรงเรียนโป่งเชือก ครับอยู่ทีจังหวัดกาฬสินธุ์ ผมจะเป็นคนค่อนข้างอารมณ์จะชวนเพื่อนคุยตลอด จะทำให้เพื่อนหัวเราะตลอดเลย
ด้วยความที่เป็นโรงเรียนเล็กมีนักเรียนไม่มากนัก เวลามีกิจกรรมอะไรก็ส่วนร่วมกันหลายอยมากจะมีแต่ผมได้ไปร่วม (คือผมเด็กกิจกรรมหนะครับ) และแล้วก็ก็มีกิจกรรมหนึ่งที่ผมได้ไปร่วมนั่นก็คือ กิจกรรมเข้าค่ายภาษาอังกฤษที่จังหวัดร้อยเอ็ดครับ นี่แหละครับคือท่มาของปัญหาชีวิตผม อ้อผมลืมบอกไปผมเป็นผุ้ชาย ที่ชอบ (ผุ้ชาย) ด้วยกันนะครับแต่ก็ยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันจนกระทั่งได้รูจักกับเพื่อนคนหนึ่งที่เราไปอบรมด้วยกัน เพื่อนคนนี้เขาชื่อ #ใหม่ ครับ คือเค้าเป็นคนที่ไม่ค่อยคุยกับใคร ผมเป็นผ่ายเข้าไปทักเขาและเราก็ขอเบอร์กันตามประสาเพื่อนอะครับ ผมอบรมอยุ่ที่ร้อยเอ็ด 4 วัน 3 สามคืนครับ ผมกับเพื่อนได้ทำกิจกรรมร่วมกันหลายอย่างมากเรยครับ จนถึงวันที่เราต้องจากกันเป็นวันที่เราต้องจากเพื่อนๆ ต่างโรงเรียน แน่นอนครับมีดราม่าแน่ๆ เราต่างคนต่างร้องไห้ครับ พอเรากลับมาถึงบ้านเราก็โทรหาเพื่อนคนนั้นที คนนี้ที และ ที่สำคัญครับผมโทรไปหาใหม่ เพื่อนที่ผมคิดว่าผมเค้าน่ารักที่สุด อ้อใหม่เนี่ยผุ้ชายนะครับ ผมโทรไปเราก็คุยกันเรื่องโน่นบ้างนี่บ้าง สนุกมากเรยครับ ผมเริ่มโทรหาเค้าทุกวัน เราคุยกันทุกวัน มีปัญหาอะไรเราก็เล่าให้กันและกันฟัง จากที่คุยกันวันละชั่วโมงเปลี่ยนมาเป็นสามเวลาหลังอาหารก็ว่าได้ครับ คุยกันทุกวันจนผมคิดว่าการคุยกับเขากลายเป็นสิ่งหนึ่งในชีวิตผมที่ขาดไม่ได้ไปแล้วหละครับ หัวใจของผมเป็นเริ่มไขว้เขวต่างจากเมื่อก่อนมากครับ ผมอยากคุยกับเขามากขึ้น อยากไปหา คิดถึงเขาตลอดเวลา จนผมเริ่มคิดว่าผมคงรักเขาไปแร้วแน่ๆ หลังจากที่เราคุยกันทุกวันสถานะของเราก็เริ่มขยับขึ้นจากเพื่อนมาเป็นคนรู้ใจครับ และเราก็สนิทกันมาก จนวันหนึ่งผมตัดสินใจบอกเค้าไปว่าผม #รักเขา และบอกเขาว่าเขาคือรักแรกของผม แน่นอนคับเขาถึงกับพูดไม่ออกเรย ตอนนั้นควาบ้ากำลังครอบงำผมจนทำให้ผมขอเขาเป็นแฟน (บ้ามั๊ยหละครับ) และเขาก็ตอบผมว่า เขามีคนที่เขารักยุแร้ว จุกสิครับ แต่ไม่เป็นรัยครับ ผมก็จะบอกรักเขาอย่างนี้ทุกวัน จนเขาใจอ่อน และแน่นอนครับเขาตอบตกลง หูยดีใจมากเรยครับ ตอนนั้นเราเป็นแฟนกันแร้วครับ เราคุยกันแบบมีความสุขได้สักพักหนึ่งความสุขของเราเริ่มลดน้อยลงไปเรื่อยๆ จากที่เคยคุยกันแบบสนุก หัวเราะเฮฮา กลับกลายเป็น ทะเลาะกัน มีปากมีเสียงกัน ร้องให้ เพราะเขาเริ่มเปลี่ยนไป จนวันหนึงเชขามาบอกเลิกผมเพราะเขามีคนใหม่ ผมเนี่ยถึงกับช็อกครับ นอนร้องให้สามวันสามคืน ร้องหนักมาก จนหัวใจผมเริ่มชินชาและหายในที่สุด เจ็บมากครับ จนไม่กล้ารักใครได้อีกตอนนั้นแค้นเขามากครับเกลียดมาก จนอยากจะฆ่าเขาเรยทีเดียว แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก จนตอนนี้ผมอายุ 18 ผมก็ยังไม่ลืมเขา ไม่ลืมว่าเราเคยรักกัน และความรู้สึกคือยังรกเขาาก มาก มาก และก็มากครับ คือผมอยากบอกเขาว่าผมรักเขา ผมคิดถึงเขา อยากลับไปคบกับเขา อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม มัคนถามผมว่าถ้าคนที่เรารักทำร้ายเราจนเกือบตายแล้ววันหนึ่งเขามาขอโทษเรา เราจะให้อภัยมั๊ย สำหรับผมผมให้อภัยเขาเสมอครับ ผมลืมทุกอย่างที่เขาทำหับผม ลืมทุกอย่างที่เราเคยทะเลาะกัน แต่สิ่งเดียวที่ผมจำได้ก็คือ ผมรักเขามากครับ รักนะใหม่ วีรากรณ์