อันนี้ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง แถมไม่อยากให้เค้าถูกมองไม่ดี เลยมาพูดคุยในนี้
เมื่อคืนแฟนโทรมาหา ซึ่งก็โทรหาปกติแต่ทีนี้ไม่ทราบว่าคุยอะไรกันถึงมาลงเอยเรื่องฆ่าตัวตาย เริ่มจากที่เค้าถามเราว่าจำที่เค้าพยามจะบอกเราตลอดเวลาได้มั้ย แต่ยังไม่ได้บอกสักที่ ทีนี้ร้องให้โฮเสียงสั่นเลย บอกว่าเค้าอยากฆ่าตัวตาย ชีวิตที่เมกากับครอบครัวมันน่าเบื่อไม่มีความสุขแถมเครียดเรื่องเรียน เค้าอดทนมาตลอดเรื่องเรียน อยากหยุด ด้วยความที่เราไม่เคยมีความคิดเรื่องฆ่าตัวตายเลยในหัว ไม่เข้าใจคนพวกนั้น แถมแอนตี้สุดๆ เราคิดว่าชีวิตทุกคนมีค่า แต่ก็ไม่รู้จะพูดกับเค้ายังไง เลยบอกว่าให้อดทนเพราะเค้ายังมีเรา เดียวก็ได้กลับมาเมืองไทย มาเที่ยว มาเจอเรา เค้าก็ย้อนมาว่าเค้าอดทนมานานเกินไป เราเลยเปลี่ยนประเด็นถามไปว่ารู้สึกอย่างงี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็เงียบสงสัยคิดอยู่ เงียบนานมาก เราเลยถามไปว่าเคยบอกใครมั้ย เค้าบอกว่าเคย เคยบอกพ่อกับแม่ เราก็ถามว่าแล้วเค้าบอกว่าไงละ พ่อเลยค่ะ พ่อบังคับให้เรียน จะทำอะไรก็ได้ให้เรียนให้จบ เราก็เลยบอกเค้าว่าพ่อพูดถูก ถ้าเค้าไม่เรียน ไม่มีงานทำ แล้วจะมีเงินมั้ย แล้วจะอยู่ด้วยกันได้หรอ คราวนี้ก็เงียบอีก เราก็บอกให้อดทน เค้ายังมีเรา เรารอได้ ให้ตั้งใจเรียน ไม่ต้องต้องคิดมาก เราจะรอ แค่นี้จริงๆ แล้วก็วาง เราคิดว่าควรบอกให้พ่อเค้าพาไปพบจิตแพทย์ แต่ก็คิดว่าก้าวก่ายชีวิตครอบครัวเค้าเกินไป เพราะยังไงครอบครัวเค้าก็รู้แล้วว่าเค้าเคยคิดแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าพ่อเค้าคิดยังไงถึงปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ เราเลยได้แค่ให้กำลังใจแบบตลกๆไปวันๆไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงกับสิ่งที่เราพูด รู้สึกดีบ้างมั้ยแค่นั้น
สุดท้ายเราคิดว่าเค้าน่าจะเครียดเรื่องเรียน ตอนนี้เค้าเรียนวิศวะไฟฟ้า จบมาต้องทำงานที่บ้าน อาจจะเครียดที่ไม่เคยได้เลือกเลยว่าจะเรียนอะไร จบมาแล้วทำอะไร
แฟนสารภาพว่าอยากฆ่าตัวตายตลอดเวลาเราทำตัวไม่ถูกพูดปลอบไม่ได้หรือต้องพบจิตแพทย์
เมื่อคืนแฟนโทรมาหา ซึ่งก็โทรหาปกติแต่ทีนี้ไม่ทราบว่าคุยอะไรกันถึงมาลงเอยเรื่องฆ่าตัวตาย เริ่มจากที่เค้าถามเราว่าจำที่เค้าพยามจะบอกเราตลอดเวลาได้มั้ย แต่ยังไม่ได้บอกสักที่ ทีนี้ร้องให้โฮเสียงสั่นเลย บอกว่าเค้าอยากฆ่าตัวตาย ชีวิตที่เมกากับครอบครัวมันน่าเบื่อไม่มีความสุขแถมเครียดเรื่องเรียน เค้าอดทนมาตลอดเรื่องเรียน อยากหยุด ด้วยความที่เราไม่เคยมีความคิดเรื่องฆ่าตัวตายเลยในหัว ไม่เข้าใจคนพวกนั้น แถมแอนตี้สุดๆ เราคิดว่าชีวิตทุกคนมีค่า แต่ก็ไม่รู้จะพูดกับเค้ายังไง เลยบอกว่าให้อดทนเพราะเค้ายังมีเรา เดียวก็ได้กลับมาเมืองไทย มาเที่ยว มาเจอเรา เค้าก็ย้อนมาว่าเค้าอดทนมานานเกินไป เราเลยเปลี่ยนประเด็นถามไปว่ารู้สึกอย่างงี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็เงียบสงสัยคิดอยู่ เงียบนานมาก เราเลยถามไปว่าเคยบอกใครมั้ย เค้าบอกว่าเคย เคยบอกพ่อกับแม่ เราก็ถามว่าแล้วเค้าบอกว่าไงละ พ่อเลยค่ะ พ่อบังคับให้เรียน จะทำอะไรก็ได้ให้เรียนให้จบ เราก็เลยบอกเค้าว่าพ่อพูดถูก ถ้าเค้าไม่เรียน ไม่มีงานทำ แล้วจะมีเงินมั้ย แล้วจะอยู่ด้วยกันได้หรอ คราวนี้ก็เงียบอีก เราก็บอกให้อดทน เค้ายังมีเรา เรารอได้ ให้ตั้งใจเรียน ไม่ต้องต้องคิดมาก เราจะรอ แค่นี้จริงๆ แล้วก็วาง เราคิดว่าควรบอกให้พ่อเค้าพาไปพบจิตแพทย์ แต่ก็คิดว่าก้าวก่ายชีวิตครอบครัวเค้าเกินไป เพราะยังไงครอบครัวเค้าก็รู้แล้วว่าเค้าเคยคิดแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าพ่อเค้าคิดยังไงถึงปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ เราเลยได้แค่ให้กำลังใจแบบตลกๆไปวันๆไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงกับสิ่งที่เราพูด รู้สึกดีบ้างมั้ยแค่นั้น
สุดท้ายเราคิดว่าเค้าน่าจะเครียดเรื่องเรียน ตอนนี้เค้าเรียนวิศวะไฟฟ้า จบมาต้องทำงานที่บ้าน อาจจะเครียดที่ไม่เคยได้เลือกเลยว่าจะเรียนอะไร จบมาแล้วทำอะไร