สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะค่ะ
ตั้งชื่อแบบงงๆตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่ประเด็นคือต่อให้เราเริ่มใหม่สักกี่ครั้ง เริ่มใหม่กับใครคนใหม่ แต่เรากลับลืมอีกคนที่เราทิ้งเขาไปไม่ได้สักที
เรืองมีอยู่ว่า ย้อนไป 7 ปีก่อน ปัจจุบันเราอายุ 20 แล้วค่ะ ตอนนั้นราวๆ ม 4 เราบังเอิญได้เจอเขาโดยเหตุบังเอิญมากๆไม่คิดว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่อยู่ในใจเรามาจนถึงตอนนี้ เราเจอเขาเพราะเราปั่นจักรยานไปซื้อผักข้ามถนนค่ะ เขาแค่กินบะหมี่อยู่หน้าปากซอย มองตากันแวปนึง ก็แบบไม่ได้อะไร ต่อมาไม่นานบังเอิญเจอเขาอีกที่ร้านข้าวแถวบ้าน เขามากับพ่อค่ะ พ่อหนเาดุมาก เขาเป็นคนตัวเล็กๆ หน้านิ่งๆโง่ๆ เหมือนอียอเลยค่ะ เป็นผชที่ดูเหมือนขี้อาย ถ้าวันนั้นจำไม่ผิด เขากินปลากรอบผัดพริกแกงมั้งคะ ก็มองหน้าแปปนึง เขินเฉย ต่อมาสมัยนั้นยังไม่มี เฟชบุค มีแต่ msn hi5 เท่านั้น ก็หาค่ะ กลับบ้านมาไปร้านเนตค่ะ ไปหาจนเจอ จนแอดไป แล้วเขาก็เข้ามาคุย เหมือนจะขอเอ็มคุยกัน ช่วงนั้นเรามีแฟนอยู่นะคะ แต่ก็กล่ำกลึ่งจะเลิก หลังจากนั้นก็คุยเอ็มกันทุกวัน ทั้งๆที่บ้านไม่ไกลกันเลยแต่ไม่ค่อยเจอกันหรอกค่ะ อย่างมากเขาแค่ขี่รถผ่านที่บ้าน เราสมมติว่าเขาชื่อ นิคคะนะ เราขอแทนตัวเองว่า หมี นะคะ นิคกับหมีเนี่ยคุยกันมาสักระยะนึง จนเราเองตัดสินใจเลิกกับแฟนที่คบมาไม่นานเพื่อมาคุยกับเขา ตอนนั้นหมีว่าหมียังเด็กด้วย ไม่รู้ว่าตอนนั้นความรักจริงๆคือไร แต่ก็ค่ะเขินทุกครั้งที่เจอที่ได้คุยกัน ความสัมพันเริ่มมากขึ้นค่ะ คุยกันทั้งวี่ทั้งวัน กลับบ้านมานี่ต้องรีบออนเอ็มเลยค่ะ ยิ่งรู้จักเขายิ่งน่าค้นหา เขาเป็นผชที่ไม่ม่อ ไม่พูดมากไม่หวาน เอาง่ายๆไม่ห่าอะไรเลย แต่มันดูนิ่งๆแบบมีอะไร จนเราคุยกับเขามาเกือบปี รู้สึกดีมาก วาเลนไทน์นะคะเรานี่หอบตุ๊กตามาให้เขา พร้อมดอกกุหลาบค่ะ ส่วนเขาหรอค่ะ ไม่มีอะไรให้เราเลย 55555 แต่เราไม่รู้สึกว่าเขาเอาเปรียบหรืออะไรนะคะ เราเข้าใจมากกว่าว่าเขาเป็นคนอายๆ จนเราไปกินข้าวกันจำได้ค่ะว่าวันนั้นเขาเขินมาก แต่เหมือนรู้สึกแย่ที่ไม่มีอะไรให้เรา เราเลยบอกว่าเอานาฬิกาที่นิคใส่มาให้หมีสิ่ แค่นั้นพอเขาก็เหมือนจะไม่ให้นะคะ จนอยู่ๆเขาก็ให้ เขาก็บอกค่ะว่าดูแลดีดีเป็นนาฬิกาที่พ่อเขาซื้อให้ เราก็เขินเฉยยยเลย หลังจากนั้นมันก็ดีมากขึ้นเรื่อยๆ อ๋อลืมบอกไปเขาเด็กกว่าหมีปีนึง พอกำลังจะสอบเข้ามอ 4 เขามีปัญหาหนักเรื่องจะหาที่เรียนเราก็พอรู้ค่ะว่าเขาน่าจะทะเลาะกับพ่อแม่ ช่วงนั้นเลยไม่ค่อยได้คุย เขาก็หายๆไป เราเองก็นะเป็นคนที่รอน่ะค่ะ ก็ไม่โอเคเด็กด้วยงี่เง่าจนบอกเขาว่าถ้าไม่มีเวลาจะคุย ก็เลิกคุยไป เขาก็บอกนะคะว่าเขามีปัญหา เราก็งี่เง่ามากค่ะ แบบงี่เง่าใส่จนเขาก็ขอห่าง ตอนนั้นพูดอะไรไม่ถูก เลยบอกเขาว่างั้นเอานาฬิกาคืนไปเราไม่อยากเก็บมันไว้ นาฬิกาของเค้าน่ะฝาหลังมันชอบจะหลุดๆ เราเลยดึงออกแล้วขอเก็บไว้ก่อนเอาไปคืน แต่ตอนไปคืนเราไม่กล้าพอ เราเลยให้เพื่อนคืนให้ซึ่งเราก็แอบมองอยู่ตลอด เขาหยิบนาฬิกาไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ พอเขาไปปุ้ป เข่าเรานี่ทรุดเลยค่ะ คือทำใจไม่ได้ช่วงนั้นดราม่าหนักมาก ร้องไห้ทุกวันก่อนนอนร้องแทบเป็นเลือดอะ โคตรงงตัวเองตอนนั้น เขาก็หายไปเลยค่ะ ไม่เคยเห็นเขาอีกเลยเหมือนหายไปจากชีวิตจริงๆ เกือบ5เดือนกว่าเราจะทำใจได้ เราก็เริ่มมีคนเข้ามาคุยด้วย (สมมิชื่อต้น) ก็คุยนะคะคุยจนลืมนิคไปสักพัก แต่ตลอดเวลาที่คบกับต้นมาก็มีความสุขดีค่ะ แต่เหมือนเรายังวนเวียนกับนิคตลอดไม่รู้ยังไงเช่น ทำอะไรก็แบบมีเขาแวปๆเข้ามา เคยไปหาต้นที่รร.แล้วต้นกับนิคเนี่ยอยู่รร.เดียวกัน วันนั้นจำได้ขึ้นใจเลยเราคบกับต้นมา7-8เดือน ไปหาเป็นเรื่องปกติเพราะเราไม่ได้เรียนที่เดียวกัน ตอนนั้นกำลังจะกลับบ้านต้นก็ต้องไปส่งตามประสาแฟนน่ะค่ะ ต้นบอกว่าต้นรีบส่งเสร็จต้นไปเลยนะรอคนเดียวนะ เราก็แบบไม่เอารอเป็นเพื่อนหน่อย จนกำลังจะถึงท่ารถค่ะ เห็นนิคเนี่ย ยืนรอรถกลับบ้านเหมือนกัน ตกใจมากอิ้งมากแบบไม่ได้เจอกันมานานมากๆๆเป็นปีได้ ต้นก็บอกโอเคเดี๋ยวรอเป็นเพื่อน เรารีบบอกว่าไม่ต้อง ! แบบเสียงหนักมาก ต้นบอกทำไมอะ เป็นไร ? เราบอกว่าเห็นรีบไงไปเถอะ แต่ระหว่างที่เราพูดเนี่ยสายตาเราไม่คาดจากนิคเลยแม้แต่นิดเดียว จนต้นถามทำไมเพราะใครเปล่า เราเลยบอกไปว่าพอเถอะกลับไปได้แล้วรอคนเดียวได้ ต้นก็โกรธนะแต่เขาก็ไปเลย เราไม่สนเลยค่ะนาทีนั้นว่าต้นร็สึกยังไง ตาเราก็ยังมองที่เขาที่นิคตลอด จนเขาขึ้นรถไปเราก็มอง คือจริงๆควรขึ้นคันเดียวกันแต่ขาทั้งสองข้างของเรามันไม่กล้าพอสักนิดเลยค่ะ ก็มองจนรถผ่านไป กลับมาก็เหมือนคนลอยๆค่ะ ลอยมาก จนต้นโทรมาว่าทำไมเาก็บอกไปตรงๆค่ะว่าเจอนิค เราก็บอกนะคะว่าเรายังรู้สึกอะไรบางอย่างอยู่ ถามต้นตรงๆค่ะว่ารับได้มั้ยที่เรายังติดอยู่กับอะไรเดิมๆ ต้นก็โอเคค่ะเพราะต้นคิดว่าอารมคงเหมือนแบบแฟนเก่าไรงี้ เลยไม่หึงอะไรมาก หลังจากเหตุการนี้นะคะก็ไม่เจอนิคอีกเลยเหมือนเดิม
จนเราคบกับต้นได้ปีนึงพอดีก็คือผ่านจากเหตุการนั้นมา 3-4เดือน เราก็เลิกกับต้นค่ะ ปัญหาควายๆมีมือที่3 ก็จบลงค่ะ หลังจากนั้นก็ปลงขึ้นไม่ค่อยอะไร จนผ่านไปไม่นาน เราก็มีแฟนค่ะ อาจจะดูมีเร็วมาก แบบต่อๆกัน ส่วนใหญ่มาจากพี่น้องเพื่อน มากกว่า คนนี้น่าจะดีสุดค่ะคบแบบเขาห่างกับเรา2-3ปีเป็นรุ่นน้องค่ะ เขาชื่อตี๋ ตี๋เนี่ยรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนิคเพราะเราค่ะ บอกและเล่าให้ฟังว่าเรายังจำเขาอยู่ เราก็ถามแบบเดิมค่ะว่ารับได้มั้ย ตี๋ก็เข้าใจค่ะ แต่ก็ไม่ชอบหรอกค่ะ แต่เหมือนว่าคบกับเราแล้วคงไม่เกิดเรื่องอะไร คบมาทะเลาะกันเรื่องไม่ไว้ใจเราค่ะเพราะเรามีเพื่อนผชเยอะ เขาก็ไม่ชอบอันนี้เราเข้าใจนะ แต่ก็ดีกันได้ตลอดเลย เรื่องนิคเริ่มมีบทบาทในชีวิตเราน้อยลง จนวันนึง ......
ตอนนั้นพัฒนาค่ะ มีเฟชบุคแล้ว ก็แอดนะคะก็คุยกันแบบเป็นไงสบายดีมั้ย เรานี่กลับไปรู้สึกเริ่มนับลืมเขาใหม่เลย
มันรู้สึกดีมากแต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกว่าอะไรนะคะ เราก็เฉยๆ พอตี๋รู้ก็ไม่โอเคค่ะ เราก็เลยแคร์ตี๋มากขึ้นเพราะเขาเป็นคนปัจจุบันค่ะ
มีเหตุการนึงเกิดขึ้นที่เป็นจุดเปลี่ยนคือ นิคเนี่ยทักเรามาว่ารถเขาไฟไม่ติด ซึ่งตอนนั้นเวลาก็สองสามทุ่มแล้ว เราอยู่กับตี๋พอดี เราบอกเขาว่าแปปนะนิคโทรมา หลังจากนั้นเราไม่คิดไรเลยเป็นห่วงแค่นิค รีบขี่รถไป พอไปถึงมันเหมือนความรู้สึกที่ค้างคา คิดถึงกลับมาเต็มรูปแบบ เราก็ช่วยเขาค่ะแบบส่องไฟให้ จนแยกกันถึงบ้าน เราก็เพิ่งจะรู้สึกตัวว่า
ลืมตี๋ไปเลย รีบเลยค่ะรีบกลับไปหาเขา เขาร้องไห้หนักมาก เราก็บอกตี๋ว่าเข้าใจเราหน่อยนะ เราก็ง้อค่ะ จนดีกัน
รักใครไม่ได้อีกมีอยู่จริงมั๊ย ?
ตั้งชื่อแบบงงๆตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่ประเด็นคือต่อให้เราเริ่มใหม่สักกี่ครั้ง เริ่มใหม่กับใครคนใหม่ แต่เรากลับลืมอีกคนที่เราทิ้งเขาไปไม่ได้สักที
เรืองมีอยู่ว่า ย้อนไป 7 ปีก่อน ปัจจุบันเราอายุ 20 แล้วค่ะ ตอนนั้นราวๆ ม 4 เราบังเอิญได้เจอเขาโดยเหตุบังเอิญมากๆไม่คิดว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่อยู่ในใจเรามาจนถึงตอนนี้ เราเจอเขาเพราะเราปั่นจักรยานไปซื้อผักข้ามถนนค่ะ เขาแค่กินบะหมี่อยู่หน้าปากซอย มองตากันแวปนึง ก็แบบไม่ได้อะไร ต่อมาไม่นานบังเอิญเจอเขาอีกที่ร้านข้าวแถวบ้าน เขามากับพ่อค่ะ พ่อหนเาดุมาก เขาเป็นคนตัวเล็กๆ หน้านิ่งๆโง่ๆ เหมือนอียอเลยค่ะ เป็นผชที่ดูเหมือนขี้อาย ถ้าวันนั้นจำไม่ผิด เขากินปลากรอบผัดพริกแกงมั้งคะ ก็มองหน้าแปปนึง เขินเฉย ต่อมาสมัยนั้นยังไม่มี เฟชบุค มีแต่ msn hi5 เท่านั้น ก็หาค่ะ กลับบ้านมาไปร้านเนตค่ะ ไปหาจนเจอ จนแอดไป แล้วเขาก็เข้ามาคุย เหมือนจะขอเอ็มคุยกัน ช่วงนั้นเรามีแฟนอยู่นะคะ แต่ก็กล่ำกลึ่งจะเลิก หลังจากนั้นก็คุยเอ็มกันทุกวัน ทั้งๆที่บ้านไม่ไกลกันเลยแต่ไม่ค่อยเจอกันหรอกค่ะ อย่างมากเขาแค่ขี่รถผ่านที่บ้าน เราสมมติว่าเขาชื่อ นิคคะนะ เราขอแทนตัวเองว่า หมี นะคะ นิคกับหมีเนี่ยคุยกันมาสักระยะนึง จนเราเองตัดสินใจเลิกกับแฟนที่คบมาไม่นานเพื่อมาคุยกับเขา ตอนนั้นหมีว่าหมียังเด็กด้วย ไม่รู้ว่าตอนนั้นความรักจริงๆคือไร แต่ก็ค่ะเขินทุกครั้งที่เจอที่ได้คุยกัน ความสัมพันเริ่มมากขึ้นค่ะ คุยกันทั้งวี่ทั้งวัน กลับบ้านมานี่ต้องรีบออนเอ็มเลยค่ะ ยิ่งรู้จักเขายิ่งน่าค้นหา เขาเป็นผชที่ไม่ม่อ ไม่พูดมากไม่หวาน เอาง่ายๆไม่ห่าอะไรเลย แต่มันดูนิ่งๆแบบมีอะไร จนเราคุยกับเขามาเกือบปี รู้สึกดีมาก วาเลนไทน์นะคะเรานี่หอบตุ๊กตามาให้เขา พร้อมดอกกุหลาบค่ะ ส่วนเขาหรอค่ะ ไม่มีอะไรให้เราเลย 55555 แต่เราไม่รู้สึกว่าเขาเอาเปรียบหรืออะไรนะคะ เราเข้าใจมากกว่าว่าเขาเป็นคนอายๆ จนเราไปกินข้าวกันจำได้ค่ะว่าวันนั้นเขาเขินมาก แต่เหมือนรู้สึกแย่ที่ไม่มีอะไรให้เรา เราเลยบอกว่าเอานาฬิกาที่นิคใส่มาให้หมีสิ่ แค่นั้นพอเขาก็เหมือนจะไม่ให้นะคะ จนอยู่ๆเขาก็ให้ เขาก็บอกค่ะว่าดูแลดีดีเป็นนาฬิกาที่พ่อเขาซื้อให้ เราก็เขินเฉยยยเลย หลังจากนั้นมันก็ดีมากขึ้นเรื่อยๆ อ๋อลืมบอกไปเขาเด็กกว่าหมีปีนึง พอกำลังจะสอบเข้ามอ 4 เขามีปัญหาหนักเรื่องจะหาที่เรียนเราก็พอรู้ค่ะว่าเขาน่าจะทะเลาะกับพ่อแม่ ช่วงนั้นเลยไม่ค่อยได้คุย เขาก็หายๆไป เราเองก็นะเป็นคนที่รอน่ะค่ะ ก็ไม่โอเคเด็กด้วยงี่เง่าจนบอกเขาว่าถ้าไม่มีเวลาจะคุย ก็เลิกคุยไป เขาก็บอกนะคะว่าเขามีปัญหา เราก็งี่เง่ามากค่ะ แบบงี่เง่าใส่จนเขาก็ขอห่าง ตอนนั้นพูดอะไรไม่ถูก เลยบอกเขาว่างั้นเอานาฬิกาคืนไปเราไม่อยากเก็บมันไว้ นาฬิกาของเค้าน่ะฝาหลังมันชอบจะหลุดๆ เราเลยดึงออกแล้วขอเก็บไว้ก่อนเอาไปคืน แต่ตอนไปคืนเราไม่กล้าพอ เราเลยให้เพื่อนคืนให้ซึ่งเราก็แอบมองอยู่ตลอด เขาหยิบนาฬิกาไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ พอเขาไปปุ้ป เข่าเรานี่ทรุดเลยค่ะ คือทำใจไม่ได้ช่วงนั้นดราม่าหนักมาก ร้องไห้ทุกวันก่อนนอนร้องแทบเป็นเลือดอะ โคตรงงตัวเองตอนนั้น เขาก็หายไปเลยค่ะ ไม่เคยเห็นเขาอีกเลยเหมือนหายไปจากชีวิตจริงๆ เกือบ5เดือนกว่าเราจะทำใจได้ เราก็เริ่มมีคนเข้ามาคุยด้วย (สมมิชื่อต้น) ก็คุยนะคะคุยจนลืมนิคไปสักพัก แต่ตลอดเวลาที่คบกับต้นมาก็มีความสุขดีค่ะ แต่เหมือนเรายังวนเวียนกับนิคตลอดไม่รู้ยังไงเช่น ทำอะไรก็แบบมีเขาแวปๆเข้ามา เคยไปหาต้นที่รร.แล้วต้นกับนิคเนี่ยอยู่รร.เดียวกัน วันนั้นจำได้ขึ้นใจเลยเราคบกับต้นมา7-8เดือน ไปหาเป็นเรื่องปกติเพราะเราไม่ได้เรียนที่เดียวกัน ตอนนั้นกำลังจะกลับบ้านต้นก็ต้องไปส่งตามประสาแฟนน่ะค่ะ ต้นบอกว่าต้นรีบส่งเสร็จต้นไปเลยนะรอคนเดียวนะ เราก็แบบไม่เอารอเป็นเพื่อนหน่อย จนกำลังจะถึงท่ารถค่ะ เห็นนิคเนี่ย ยืนรอรถกลับบ้านเหมือนกัน ตกใจมากอิ้งมากแบบไม่ได้เจอกันมานานมากๆๆเป็นปีได้ ต้นก็บอกโอเคเดี๋ยวรอเป็นเพื่อน เรารีบบอกว่าไม่ต้อง ! แบบเสียงหนักมาก ต้นบอกทำไมอะ เป็นไร ? เราบอกว่าเห็นรีบไงไปเถอะ แต่ระหว่างที่เราพูดเนี่ยสายตาเราไม่คาดจากนิคเลยแม้แต่นิดเดียว จนต้นถามทำไมเพราะใครเปล่า เราเลยบอกไปว่าพอเถอะกลับไปได้แล้วรอคนเดียวได้ ต้นก็โกรธนะแต่เขาก็ไปเลย เราไม่สนเลยค่ะนาทีนั้นว่าต้นร็สึกยังไง ตาเราก็ยังมองที่เขาที่นิคตลอด จนเขาขึ้นรถไปเราก็มอง คือจริงๆควรขึ้นคันเดียวกันแต่ขาทั้งสองข้างของเรามันไม่กล้าพอสักนิดเลยค่ะ ก็มองจนรถผ่านไป กลับมาก็เหมือนคนลอยๆค่ะ ลอยมาก จนต้นโทรมาว่าทำไมเาก็บอกไปตรงๆค่ะว่าเจอนิค เราก็บอกนะคะว่าเรายังรู้สึกอะไรบางอย่างอยู่ ถามต้นตรงๆค่ะว่ารับได้มั้ยที่เรายังติดอยู่กับอะไรเดิมๆ ต้นก็โอเคค่ะเพราะต้นคิดว่าอารมคงเหมือนแบบแฟนเก่าไรงี้ เลยไม่หึงอะไรมาก หลังจากเหตุการนี้นะคะก็ไม่เจอนิคอีกเลยเหมือนเดิม
จนเราคบกับต้นได้ปีนึงพอดีก็คือผ่านจากเหตุการนั้นมา 3-4เดือน เราก็เลิกกับต้นค่ะ ปัญหาควายๆมีมือที่3 ก็จบลงค่ะ หลังจากนั้นก็ปลงขึ้นไม่ค่อยอะไร จนผ่านไปไม่นาน เราก็มีแฟนค่ะ อาจจะดูมีเร็วมาก แบบต่อๆกัน ส่วนใหญ่มาจากพี่น้องเพื่อน มากกว่า คนนี้น่าจะดีสุดค่ะคบแบบเขาห่างกับเรา2-3ปีเป็นรุ่นน้องค่ะ เขาชื่อตี๋ ตี๋เนี่ยรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนิคเพราะเราค่ะ บอกและเล่าให้ฟังว่าเรายังจำเขาอยู่ เราก็ถามแบบเดิมค่ะว่ารับได้มั้ย ตี๋ก็เข้าใจค่ะ แต่ก็ไม่ชอบหรอกค่ะ แต่เหมือนว่าคบกับเราแล้วคงไม่เกิดเรื่องอะไร คบมาทะเลาะกันเรื่องไม่ไว้ใจเราค่ะเพราะเรามีเพื่อนผชเยอะ เขาก็ไม่ชอบอันนี้เราเข้าใจนะ แต่ก็ดีกันได้ตลอดเลย เรื่องนิคเริ่มมีบทบาทในชีวิตเราน้อยลง จนวันนึง ......
ตอนนั้นพัฒนาค่ะ มีเฟชบุคแล้ว ก็แอดนะคะก็คุยกันแบบเป็นไงสบายดีมั้ย เรานี่กลับไปรู้สึกเริ่มนับลืมเขาใหม่เลย
มันรู้สึกดีมากแต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกว่าอะไรนะคะ เราก็เฉยๆ พอตี๋รู้ก็ไม่โอเคค่ะ เราก็เลยแคร์ตี๋มากขึ้นเพราะเขาเป็นคนปัจจุบันค่ะ
มีเหตุการนึงเกิดขึ้นที่เป็นจุดเปลี่ยนคือ นิคเนี่ยทักเรามาว่ารถเขาไฟไม่ติด ซึ่งตอนนั้นเวลาก็สองสามทุ่มแล้ว เราอยู่กับตี๋พอดี เราบอกเขาว่าแปปนะนิคโทรมา หลังจากนั้นเราไม่คิดไรเลยเป็นห่วงแค่นิค รีบขี่รถไป พอไปถึงมันเหมือนความรู้สึกที่ค้างคา คิดถึงกลับมาเต็มรูปแบบ เราก็ช่วยเขาค่ะแบบส่องไฟให้ จนแยกกันถึงบ้าน เราก็เพิ่งจะรู้สึกตัวว่า