พฤติกรรมใช้ลิฟของคนไทย..!!
ในปัจจุบันคนไทยแถบพื้นที่ "OTOP" หรือรากหญ้า ที่เรียกง่ายๆว่า "คนต่างจังหวัด" จริงอยู่ที่ในสมัยนี้พวกเขาต่างคุ้นชินกับเทคโนโลยี่บางอย่าง โดยเฉพาะด้านการสื่อสาร สามารถยืนจิ้ม นั่งจิ้ม เซลฟี่แบ๊วๆกับอุปกรณ์หน้าจอเหลี่ยมๆได้เป็นวันๆ ชนิดที่เรียกได้ว่า ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งแห่งกระแส "สังคมก้มหน้า" แต่ทำไม..!! กลับมีพฤติกรรมการใช้ลิฟ ซึ่งเป็นนวัตกรรมเมื่อ 100 ปีก่อนได้อย่างชนิดที่เรียกว่า "ไม่น่าให้อภัย"
ตั้งแต่การรอขอใช้ลิฟ แต่ไม่กดปุ่มอะไรเลย คล้ายๆว่าปล่อยให้ชีวิตผันแปรไปตาม "ยถากรรม" ของการเดินทางของลิฟ คือมันจะมาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น สรุปว่าถ้าลิฟเจ้ากรรมมันไม่มีใครกดเพื่อออกชั้นนั้น พี่ก็รอต่อไปถึงเช้าละกันนะ..!!
ครั้นพอพี่ไทยเดินเข้ามาแล้ว บางคนกลายเป็นโรคร้ายชนิดหนึ่งไปโดยบัดดล คือ "โรคเอ๋อเบลอลืม" กดเลือกชั้นมั่วซั่ว แล้วหาข้ออ้างอายๆว่า ป๊าจำผิด (โธ่ป๊าเอ๋ยป๊า...ป๊าไม่กดทุกชั้นเลยหละคร้าาาบ...ป๊าาา..!!)
และมันยังมีอีกพวกคือขณะลิฟกำลังขึ้น สัญลักษณ์หน้าลิฟก็แสดงหลาอยู่ทนโธ่ว่าลิฟกำลังขึ้นอยู่นะจ๊ะ แต่พอลิฟจอดบางชั้น กลุ่มพวกนั้นจะจรรรี เดิน "เสนอหน้า"เข้ามาถาม "ลิฟลงใช้มั้ยจ๊าา" พร้อมๆกับยิ้มแบ๊วๆสวยๆ คล้ายๆว่าตนเป็น "มนุษย์อินโนเซ้น" ชั้นอ่อนต่อโลก (ลั้ลลา แบ๊วๆ)
หลายคนคงรู้จัก ตึกสูงร้างตั้งอยู่แถวสาทร ที่มันเคยเป็นข่าวโด่งดังตอนที่มีฝรั่งแอบเข้าไปผูกคอตาย ผมว่าน่าจะเอาตึกนัเป็น สถานที่จัด" workshop" การใช้ลิฟขั้นพื้นฐาน พร้อมฟรีอาหารมื้อกลางวันและคอฟฟรี่เบรค ท้ายworkshop จะมีการทดสอบ พี่ๆป๊าๆคนใดในสอบไม่ผ่านโทษฐาน " ตาถั่ว" ก็ให้มันหัดใช้ลิฟในตึกนั้นทั้งวันทั้นคืน เอาจนกว่าจะเป็นหนะ..!! จะได้หมดปัญหาการใช้ลิฟโดยไม่ใช้ "สมอง"คิดซะที
ว่าแล้วชั้นที่ผมจะออกก็มาถึง แล้วผมก็เจอพี่ไทยเจ้าปัญหาเหล่านั้นอีกครั้ง พวกเขายังคงทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมพร้อมคำถามว่า
" ลิฟลงใช่มั้ยค้า"
ผมจึงตอบออกไปอย่างขำๆ อย่าให้เสีย
"ลิฟมันไม่ลงแล้วคับ มันขึ้นอย่างเดียว ดูสัญลักษณ์นอกลิฟหน่อยสิคับ..!! อ้านี่ผมให้..!!"
แล้วผมก็ยื่น"บัตรเชิญ" workshop พื้นฐานการใช้ลิฟ ที่ตึกร้างสาทร ให้พี่ไทยเหล่านั้นด้วยจิตเมตตา เอาไปซ้อมใช้ลิฟกับผีฝรั่งซะเลย แล้วก็เดินจากไปโดยสวัสดี
#ขำๆวันหยุด #เบื่อนิสัยคนไทย #จะแบ๊วไปไหน #อย่าลืมฝากร้านนะเออ ^^
พฤติกรรมใช้ลิฟยอดแย่ของคนไทย..!!
ในปัจจุบันคนไทยแถบพื้นที่ "OTOP" หรือรากหญ้า ที่เรียกง่ายๆว่า "คนต่างจังหวัด" จริงอยู่ที่ในสมัยนี้พวกเขาต่างคุ้นชินกับเทคโนโลยี่บางอย่าง โดยเฉพาะด้านการสื่อสาร สามารถยืนจิ้ม นั่งจิ้ม เซลฟี่แบ๊วๆกับอุปกรณ์หน้าจอเหลี่ยมๆได้เป็นวันๆ ชนิดที่เรียกได้ว่า ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งแห่งกระแส "สังคมก้มหน้า" แต่ทำไม..!! กลับมีพฤติกรรมการใช้ลิฟ ซึ่งเป็นนวัตกรรมเมื่อ 100 ปีก่อนได้อย่างชนิดที่เรียกว่า "ไม่น่าให้อภัย"
ตั้งแต่การรอขอใช้ลิฟ แต่ไม่กดปุ่มอะไรเลย คล้ายๆว่าปล่อยให้ชีวิตผันแปรไปตาม "ยถากรรม" ของการเดินทางของลิฟ คือมันจะมาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น สรุปว่าถ้าลิฟเจ้ากรรมมันไม่มีใครกดเพื่อออกชั้นนั้น พี่ก็รอต่อไปถึงเช้าละกันนะ..!!
ครั้นพอพี่ไทยเดินเข้ามาแล้ว บางคนกลายเป็นโรคร้ายชนิดหนึ่งไปโดยบัดดล คือ "โรคเอ๋อเบลอลืม" กดเลือกชั้นมั่วซั่ว แล้วหาข้ออ้างอายๆว่า ป๊าจำผิด (โธ่ป๊าเอ๋ยป๊า...ป๊าไม่กดทุกชั้นเลยหละคร้าาาบ...ป๊าาา..!!)
และมันยังมีอีกพวกคือขณะลิฟกำลังขึ้น สัญลักษณ์หน้าลิฟก็แสดงหลาอยู่ทนโธ่ว่าลิฟกำลังขึ้นอยู่นะจ๊ะ แต่พอลิฟจอดบางชั้น กลุ่มพวกนั้นจะจรรรี เดิน "เสนอหน้า"เข้ามาถาม "ลิฟลงใช้มั้ยจ๊าา" พร้อมๆกับยิ้มแบ๊วๆสวยๆ คล้ายๆว่าตนเป็น "มนุษย์อินโนเซ้น" ชั้นอ่อนต่อโลก (ลั้ลลา แบ๊วๆ)
หลายคนคงรู้จัก ตึกสูงร้างตั้งอยู่แถวสาทร ที่มันเคยเป็นข่าวโด่งดังตอนที่มีฝรั่งแอบเข้าไปผูกคอตาย ผมว่าน่าจะเอาตึกนัเป็น สถานที่จัด" workshop" การใช้ลิฟขั้นพื้นฐาน พร้อมฟรีอาหารมื้อกลางวันและคอฟฟรี่เบรค ท้ายworkshop จะมีการทดสอบ พี่ๆป๊าๆคนใดในสอบไม่ผ่านโทษฐาน " ตาถั่ว" ก็ให้มันหัดใช้ลิฟในตึกนั้นทั้งวันทั้นคืน เอาจนกว่าจะเป็นหนะ..!! จะได้หมดปัญหาการใช้ลิฟโดยไม่ใช้ "สมอง"คิดซะที
ว่าแล้วชั้นที่ผมจะออกก็มาถึง แล้วผมก็เจอพี่ไทยเจ้าปัญหาเหล่านั้นอีกครั้ง พวกเขายังคงทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมพร้อมคำถามว่า
" ลิฟลงใช่มั้ยค้า"
ผมจึงตอบออกไปอย่างขำๆ อย่าให้เสีย
"ลิฟมันไม่ลงแล้วคับ มันขึ้นอย่างเดียว ดูสัญลักษณ์นอกลิฟหน่อยสิคับ..!! อ้านี่ผมให้..!!"
แล้วผมก็ยื่น"บัตรเชิญ" workshop พื้นฐานการใช้ลิฟ ที่ตึกร้างสาทร ให้พี่ไทยเหล่านั้นด้วยจิตเมตตา เอาไปซ้อมใช้ลิฟกับผีฝรั่งซะเลย แล้วก็เดินจากไปโดยสวัสดี
#ขำๆวันหยุด #เบื่อนิสัยคนไทย #จะแบ๊วไปไหน #อย่าลืมฝากร้านนะเออ ^^