เรื่องของเรื่องคือผมเลิกกับแฟนมาได้ประมาณ 3 ปีแล้ว และตลอดช่วงที่ผ่านมาอยากจะลองเริ่มคุยกับคนอื่น แต่จากเหตุการณ์เลิกกันในครั้งนั้นทำให้ผมมีความคิดที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทำให้ไม่กล้าที่จะเริ่ม ถึงแม้จะมีคนเข้ามาในชีวิตบ้างก็ตาม ก็กลับเป็นฝ่ายผมที่เลือกเดินหนีออกมาเสียเอง เลยอยู่คนเดียวมาตลอด 3 ปี
ในตอนที่เลิกกันกับแฟนเมื่อ 3 ปีก่อนนั้น ยอมรับว่า "เสียศูนย์" อย่างแรง เพราะเธอเป็นฝ่ายบอกลาผมเอง ทั้งๆ ที่ตอนนั้นตั้งใจกันอย่างเต็มที่ทั้งสองฝ่ายว่าจะสร้างครอบครัวขึ้นมาด้วยกัน แล้วทางผมก็ได้เริ่มวางแผนและดำเนินการต่างๆ ไปพอสมควรแล้ว ทั้งวางแผนทางการเงิน วางแผนเรื่องที่อยู่อาศัย แต่กลับเป็นเธอที่มาบอกกับผมว่า "เธอต้องการจากไป" เพราะว่าสิ่งที่ผมเรียกมันว่า "การสร้างความมั่นคงในอนาคต" มันไม่เป็นไปตามที่เธอคาดหวัง เพราะผมเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา ช่วงก่อนเลิกกันเธอมักจะเปรียบเทียบผมกับคนที่เธอรู้จักคนอื่นๆ ว่าทำไมคนนั้นอายุก็เท่ากัน แต่ทำไมเงินเดือนเค้าได้เยอะกว่าผมมาก หรือทำไมบางคนเค้าแทบไม่ต้องดิ้นรนเลยเพื่อจะซื้อบ้านซื้อรถ แต่ทำไมผมจะซื้อแต่ละอย่างต้องคิดให้มาก คิดแล้วคิดอีก (ซึ่งผมก็คิดว่าผมทำถูกแล้วที่คิดให้มาก เพราะผมมีอยู่แค่นั้น ถ้าพลาดมาจะเรื่องใหญ่) มันเลยเป็นเหตุให้ตอนที่เลิกกันนั้น นอกจากผมจะเจ็บลึกแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นเธอทำลายความมั่นใจผมไปอย่างสิ้นเชิง
ตั้งแต่นั้นมาเสียศูนย์ไปพักใหญ่ เพราะคบกันมาตั้งเกือบ 8 ปี แต่ก็กลับมาใช้ชีวิตปกติแบบไม่มีเธอ แต่ที่กู่ไม่กลับเลยคือความมั่นใจ ทำให้ผมคิดเสมอว่าสิ่งที่ผมเพียรสร้างมันขึ้นมามันไม่เพียงพอหรอกสำหรับการจะสร้างชีวิตคู่ (ในความเป็นจริงไม่รู้นะ เพราะผมคิดเองตลอด อันนี้พูดจริงๆ) มันเลยเป็นเหตุให้ไม่กล้าแม้แต่คิดที่จะเข้าไปคุยกับคนอื่น ถึงแม้ว่าจะถูกใจแค่ไหนก็ตาม หรือถ้ามีคนเข้ามาก็จะรักษาระยะมห้ห่างกันไว้ แล้วสุดท้านก็เดินหนีออกมา เพราะในใจผมมันคอยย้ำเสมอว่า "อย่าเลย เดี๋ยวเหตุการณ์แบบเดิมๆ มันก็กลับมาอีก ไม่เข็ดเหรอ" เลยทำให้ทุกวันนี้ทำงานเก็บเงิน หางานอดิเรกทำ ออกไปเที่ยวคนเดียวบ้าง เพื่อไม่ให้คิดมาก แต่อีกด้านหนึ่งกลับรู้สึกเหงาแปลกๆ อยากจะลองคุยและสานสัมพันธ์ทางความรักดู แต่ไม่มีความมั่นใจเลย ไม่รู้จะเริ่มมันยังไงดี ???
ไม่รู้จะเริ่มต้นใหม่ยังไงดี ?
ในตอนที่เลิกกันกับแฟนเมื่อ 3 ปีก่อนนั้น ยอมรับว่า "เสียศูนย์" อย่างแรง เพราะเธอเป็นฝ่ายบอกลาผมเอง ทั้งๆ ที่ตอนนั้นตั้งใจกันอย่างเต็มที่ทั้งสองฝ่ายว่าจะสร้างครอบครัวขึ้นมาด้วยกัน แล้วทางผมก็ได้เริ่มวางแผนและดำเนินการต่างๆ ไปพอสมควรแล้ว ทั้งวางแผนทางการเงิน วางแผนเรื่องที่อยู่อาศัย แต่กลับเป็นเธอที่มาบอกกับผมว่า "เธอต้องการจากไป" เพราะว่าสิ่งที่ผมเรียกมันว่า "การสร้างความมั่นคงในอนาคต" มันไม่เป็นไปตามที่เธอคาดหวัง เพราะผมเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา ช่วงก่อนเลิกกันเธอมักจะเปรียบเทียบผมกับคนที่เธอรู้จักคนอื่นๆ ว่าทำไมคนนั้นอายุก็เท่ากัน แต่ทำไมเงินเดือนเค้าได้เยอะกว่าผมมาก หรือทำไมบางคนเค้าแทบไม่ต้องดิ้นรนเลยเพื่อจะซื้อบ้านซื้อรถ แต่ทำไมผมจะซื้อแต่ละอย่างต้องคิดให้มาก คิดแล้วคิดอีก (ซึ่งผมก็คิดว่าผมทำถูกแล้วที่คิดให้มาก เพราะผมมีอยู่แค่นั้น ถ้าพลาดมาจะเรื่องใหญ่) มันเลยเป็นเหตุให้ตอนที่เลิกกันนั้น นอกจากผมจะเจ็บลึกแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นเธอทำลายความมั่นใจผมไปอย่างสิ้นเชิง
ตั้งแต่นั้นมาเสียศูนย์ไปพักใหญ่ เพราะคบกันมาตั้งเกือบ 8 ปี แต่ก็กลับมาใช้ชีวิตปกติแบบไม่มีเธอ แต่ที่กู่ไม่กลับเลยคือความมั่นใจ ทำให้ผมคิดเสมอว่าสิ่งที่ผมเพียรสร้างมันขึ้นมามันไม่เพียงพอหรอกสำหรับการจะสร้างชีวิตคู่ (ในความเป็นจริงไม่รู้นะ เพราะผมคิดเองตลอด อันนี้พูดจริงๆ) มันเลยเป็นเหตุให้ไม่กล้าแม้แต่คิดที่จะเข้าไปคุยกับคนอื่น ถึงแม้ว่าจะถูกใจแค่ไหนก็ตาม หรือถ้ามีคนเข้ามาก็จะรักษาระยะมห้ห่างกันไว้ แล้วสุดท้านก็เดินหนีออกมา เพราะในใจผมมันคอยย้ำเสมอว่า "อย่าเลย เดี๋ยวเหตุการณ์แบบเดิมๆ มันก็กลับมาอีก ไม่เข็ดเหรอ" เลยทำให้ทุกวันนี้ทำงานเก็บเงิน หางานอดิเรกทำ ออกไปเที่ยวคนเดียวบ้าง เพื่อไม่ให้คิดมาก แต่อีกด้านหนึ่งกลับรู้สึกเหงาแปลกๆ อยากจะลองคุยและสานสัมพันธ์ทางความรักดู แต่ไม่มีความมั่นใจเลย ไม่รู้จะเริ่มมันยังไงดี ???