สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกที่จะระบายเกี่ยวกับชีวิตครอบครัว หลังจากสองกระทู้ที่ผ่านมาเป็นปัญหาเรื่องเกี่ยวกับลูก
เรามีลูกตอนยังไม่พร้อมคือเราพึ่งเริ่มเรียนปี1ได้เทอมเดียวก็ต้องออกเพราะท้อง เรากับแฟนคบกันตั้งแต่สมัยมัธยม
ที่บ้านรับรู้ว่าคบกัน แต่ทางพ่อเราจะไม่ค่อยชอบแฟนเราเท่าไหร่ และจะชอบพูดอยู่เสมอว่า ถ้าท้องมาตัดพ่อตัดลูกแน่ห้ามอะไรก็ไม่เคยฟัง
จนกระทั่งเราเป็นอย่างที่เค้าพูดจริงๆ พอเขารู้เขาอยากให้เราเอาออกอยากให้เราเรียนให้จบเพราะเขามีเราแค่คนเดียว
แต่เราไม่ยอมเราอยากเห็นหน้าลูกอยากมีครอบครัวอยากไปใช้ชีวิตอยู่กับแฟน (อารมณ์แบบอยากสร้างครอบครัวไม่อยากเรียนแม่มแระ)
พ่อก็เลยให้ไปอยู่บ้านแฟน พอไปอยู่ช่วงแรกๆก็มีความสุขดี หลังๆมาเริ่มทะเลาะกันบ้าง แฟนติดเพื่อนติดเกมส์ ต่างคนต่างแรงๆใส่กัน
มีครั้งนึงเราไม่ยอมให้แฟนไปข้างนอกวิ่งตามรถแฟนจนล้มขานี่เป็นแผล ทั้งๆที่ท้องอยู่ เราก็คิดนะว่าทำไมเราต้องทำถึงขนาดนี้ไม่รักลูกบ้างเลยหรอ
พอหลังจากนั้นก็ทะเลาะกันน้อยลงเพราะเริ่มจะเข้าใจกันละว่าต่างคนต่างต้องการอะไร จนเราคลอด ก็เป็นเหมือนเดิม! และมากกว่าเดิม
เริ่มออกไปข้างนอกบ่อยกว่าตอนท้องอ้างนู้นอ้างนี่ไปแทบทุกวัน เรื่องลูกไม่เคยช่วยเราเลี้ยงหรอก แค่ล้างขวดนมเรายังต้องอ้อนวอนขอให้ช่วยล้าง
ให้เราที ลูกยิ่งโตเขาก็ยิ่งออกไปข้างนอกมากขึ้นเรื่อยๆจนบ้างครั้งก็กลับเช้ากลับเที่ยงของอีกวันเลย และเป็นจังหวะที่เขาเปิดเรียนพอดี คือไม่เคยอยู่บ้านเลย
กลับมาก็ออกไปข้างนอก เรานี่กอดลูกร้องไห้ทุกวัน ความเลวของแฟนเราก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หรือเป็นเพราะยิ่งอยู่ด้วยกันสันดานเขาก็ค่อยๆเผย
รีดไถ่เงินเราที่เก็บไว้ซื้อนมให้ลูกเอาไปกินเหล้ากับเพื่อน พอไม่ให้ก็โกรธกลายเป็นทะเลาะกันอีก เคยบอกทางบ้านเขาแต่เขาก็เฉยๆกันเหมือนพื้นฐานการเลี้ยงลูกของเขาคือไม่ต้องทำอะไรเลยทำให้ทุกอย่าง ตามใจ อยากได้อะไรก็ได้ ชีวิตมีแต่ได้อย่างเดียว เราเหนื่อยเราท้อมากแค่เราเลี้ยงลูกเราก็แย่พอแล้ว
เรายังต้องมาเจอกับพ่อของลูกแบบนี้อีกหรอ งานทุกอย่างในบ้านเราก็ต้องทำ จนบ้างครั้งก็คิดว่ากับพ่อเราเราเคยทำให้แบบนี้ไหม เราเคยคุยกับแฟนเรานะ
ว่าถ้าวันนึงเค้าออกไปจากที่นี่แล้วเธอจะทำยังไง เขาตอบกับมาแบบเย็นชาและเชือดใจเราสุดๆว่า อยากไปก็ไปแล้วแต่จะทำ เรารู้ทันทีเลยว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว หันมามองหน้าลูกน้ำตานี่ร่วงเลย เคยคิดจะพาลูกหนีด้วยแต่ไม่มีที่ไปจะกลับไปบ้านเราก็ไม่ได้ไม่กล้ากลับไปกลัวพ่อจะว่า เลยต้องทนอยู่ ตอนนี้ต่างคนต่างอยู่ เราคิดไว้ว่าจะหางานทำระหว่างรอเปิดเรียน (เรียนปี1ใหม่) เก็บเงินไว้ให้ลูก เพราะตอนนี้เราไม่หวังอะไรแล้วจากพ่อของลูก เราคิดว่าคงเป็นเวรกรรมที่ทำไว้กับพ่อทำให้พ่อเสียใจที่สุดในชีวิตพ่อ ถึงต้องมาเจอสามีแบบนี้ เราคิดว่าถ้าหากเรามีอนาคตที่มั่นคงแล้วมีเงินพอที่จะไม่ต้องแบมือขอพ่อเราจะพาลูกออกมา มาอยู่กัน3คน เราลูกและพ่อของเรา(เป็นตานั่นเอง) ทุกวันนี้ท่องไว้ตลอดคือลูก ใครจะไม่รักเราก็ช่างมันอย่างน้อยเราก็มีมนุษย์หนึ่งคนที่ร้องหาแต่แม่ๆๆก็พอแล้วหละ
เมื่อคำว่าครอบครัวไม่เป็นอย่างหวัง
เรามีลูกตอนยังไม่พร้อมคือเราพึ่งเริ่มเรียนปี1ได้เทอมเดียวก็ต้องออกเพราะท้อง เรากับแฟนคบกันตั้งแต่สมัยมัธยม
ที่บ้านรับรู้ว่าคบกัน แต่ทางพ่อเราจะไม่ค่อยชอบแฟนเราเท่าไหร่ และจะชอบพูดอยู่เสมอว่า ถ้าท้องมาตัดพ่อตัดลูกแน่ห้ามอะไรก็ไม่เคยฟัง
จนกระทั่งเราเป็นอย่างที่เค้าพูดจริงๆ พอเขารู้เขาอยากให้เราเอาออกอยากให้เราเรียนให้จบเพราะเขามีเราแค่คนเดียว
แต่เราไม่ยอมเราอยากเห็นหน้าลูกอยากมีครอบครัวอยากไปใช้ชีวิตอยู่กับแฟน (อารมณ์แบบอยากสร้างครอบครัวไม่อยากเรียนแม่มแระ)
พ่อก็เลยให้ไปอยู่บ้านแฟน พอไปอยู่ช่วงแรกๆก็มีความสุขดี หลังๆมาเริ่มทะเลาะกันบ้าง แฟนติดเพื่อนติดเกมส์ ต่างคนต่างแรงๆใส่กัน
มีครั้งนึงเราไม่ยอมให้แฟนไปข้างนอกวิ่งตามรถแฟนจนล้มขานี่เป็นแผล ทั้งๆที่ท้องอยู่ เราก็คิดนะว่าทำไมเราต้องทำถึงขนาดนี้ไม่รักลูกบ้างเลยหรอ
พอหลังจากนั้นก็ทะเลาะกันน้อยลงเพราะเริ่มจะเข้าใจกันละว่าต่างคนต่างต้องการอะไร จนเราคลอด ก็เป็นเหมือนเดิม! และมากกว่าเดิม
เริ่มออกไปข้างนอกบ่อยกว่าตอนท้องอ้างนู้นอ้างนี่ไปแทบทุกวัน เรื่องลูกไม่เคยช่วยเราเลี้ยงหรอก แค่ล้างขวดนมเรายังต้องอ้อนวอนขอให้ช่วยล้าง
ให้เราที ลูกยิ่งโตเขาก็ยิ่งออกไปข้างนอกมากขึ้นเรื่อยๆจนบ้างครั้งก็กลับเช้ากลับเที่ยงของอีกวันเลย และเป็นจังหวะที่เขาเปิดเรียนพอดี คือไม่เคยอยู่บ้านเลย
กลับมาก็ออกไปข้างนอก เรานี่กอดลูกร้องไห้ทุกวัน ความเลวของแฟนเราก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หรือเป็นเพราะยิ่งอยู่ด้วยกันสันดานเขาก็ค่อยๆเผย
รีดไถ่เงินเราที่เก็บไว้ซื้อนมให้ลูกเอาไปกินเหล้ากับเพื่อน พอไม่ให้ก็โกรธกลายเป็นทะเลาะกันอีก เคยบอกทางบ้านเขาแต่เขาก็เฉยๆกันเหมือนพื้นฐานการเลี้ยงลูกของเขาคือไม่ต้องทำอะไรเลยทำให้ทุกอย่าง ตามใจ อยากได้อะไรก็ได้ ชีวิตมีแต่ได้อย่างเดียว เราเหนื่อยเราท้อมากแค่เราเลี้ยงลูกเราก็แย่พอแล้ว
เรายังต้องมาเจอกับพ่อของลูกแบบนี้อีกหรอ งานทุกอย่างในบ้านเราก็ต้องทำ จนบ้างครั้งก็คิดว่ากับพ่อเราเราเคยทำให้แบบนี้ไหม เราเคยคุยกับแฟนเรานะ
ว่าถ้าวันนึงเค้าออกไปจากที่นี่แล้วเธอจะทำยังไง เขาตอบกับมาแบบเย็นชาและเชือดใจเราสุดๆว่า อยากไปก็ไปแล้วแต่จะทำ เรารู้ทันทีเลยว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว หันมามองหน้าลูกน้ำตานี่ร่วงเลย เคยคิดจะพาลูกหนีด้วยแต่ไม่มีที่ไปจะกลับไปบ้านเราก็ไม่ได้ไม่กล้ากลับไปกลัวพ่อจะว่า เลยต้องทนอยู่ ตอนนี้ต่างคนต่างอยู่ เราคิดไว้ว่าจะหางานทำระหว่างรอเปิดเรียน (เรียนปี1ใหม่) เก็บเงินไว้ให้ลูก เพราะตอนนี้เราไม่หวังอะไรแล้วจากพ่อของลูก เราคิดว่าคงเป็นเวรกรรมที่ทำไว้กับพ่อทำให้พ่อเสียใจที่สุดในชีวิตพ่อ ถึงต้องมาเจอสามีแบบนี้ เราคิดว่าถ้าหากเรามีอนาคตที่มั่นคงแล้วมีเงินพอที่จะไม่ต้องแบมือขอพ่อเราจะพาลูกออกมา มาอยู่กัน3คน เราลูกและพ่อของเรา(เป็นตานั่นเอง) ทุกวันนี้ท่องไว้ตลอดคือลูก ใครจะไม่รักเราก็ช่างมันอย่างน้อยเราก็มีมนุษย์หนึ่งคนที่ร้องหาแต่แม่ๆๆก็พอแล้วหละ