รักครั้งแรกของคุณเป็นแบบไหน ส่วนของเรา...ฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมว

ก่อนอื่น จขกท ต้องบอกก่อนว่าเพิ่งตั้งกระทู้ครั้งแรก หลังจากแอบซุ่มมานาน แค่วันนี้ฤกษ์ดีค่ะ เดี๋ยวอ่านต่อไปจะรู้ว่าทำไมถึงฤกษ์ดี

จริงๆ คืออยากให้มาแชร์ประสบการณ์เรื่องรักครั้งแรกกันค่ะ และเราก็ขอแชร์คนแรกแล้วกันเนาะ อิอิ เชื่อว่าทุกคนมีประสบการณ์รักครั้งแรกแน่นอนค่ะ และเราก็ยังเชื่อว่ารักครั้งแรกมันบริสุทธ์นะคะ  ไม่ว่าจะสมหวัง หรือผิดหวัง หรืออะไรก็ตาม ความรักสวยงามเสมอค่ะ

ย้อนกลับไปวันนี้ (17 ธันวาคม) เมื่อปี พ.ศ. 2534 โลกได้ให้กำเนิดเด็กผู้ชายคนหนึ่ง นามสมมติว่า ‘น้องโชน’ (ขออนุญาตเลียนแบบภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง เพราะเราเป็นนางเอกของเรื่องเลยนะ ด้วยชื่อ และพฤติกรรม อิอิ) ไอ้น้องโชนเกิดมาท่ามกลางครอบครัวที่อบอุ่น ในอำเภอเล็กๆทางตอนเหนือของประเทศ เด็กคนนี้เติบโตมาจนสามารถเข้าเรียนชั้น ม.1 ได้ที่โรงเรียนประจำอำเภอ วันก่อนเปิดเทอม จะมีกิจกรรมรับน้องสนุกๆ และมีติวพื้นฐานให้นักเรียนที่กำลังเข้า ม.1 ไอ้น้องโชนก็ไม่แคล้วที่จะต้องมาร่วมกิจกรรมเหล่านี้ด้วย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการพบเจอกับนางเอกของเรื่อง ^///^ ก็คือเรานั่นเอง

เราอยู่ ม.5 เป็นสภานักเรียน ซึ่งกิจกรรมรับน้องเป็นกิจกรรมแรกที่พวกเราสภานักเรียนต้องทำในปีการศึกษานี้ มีการเตรียมนั่นนี่มากมาย เราค่อนข้างเป็นเด็กเรียนค่ะ แต่ก็ชอบทำกิจกรรมอะไรสนุกๆนะ เราก็เลยแอบตื่นเต้นอยู่นิดหนึ่ง

ในกิจกรรมก็แบ่งตามห้องเรียนของน้องเลย ห้อง 1-8 มีการแข่งขันระหว่างห้อง ให้น้องๆที่อยู่ห้องเดียวกันได้รู้จักสนิทสนมกันมากขึ้น เพราะต่างคนต่างก็มาจากโรงเรียนประถมหลายๆโรงทั่วอำเภอ จนถึงกิจกรรมสุดท้าย (จำชื่อฐานนี้ไม่ได้) ปิดตาน้องแล้วก็พาน้องลอดซุ้ม กระโดดน้ำ ป้ายสี เป็นกิจกรรมที่พวกเราตั้งหน้าตั้งตารอมาก เพราะจะได้แกล้งน้อง ฮ่าๆ โดยจะปล่อยไปทีละ 2 ห้อง คือ ห้อง 1 คู่กับห้อง 8 ห้อง 2 คู่กับห้อง 7 จนกลุ่มสุดท้ายที่จะได้ไปคือน้องห้อง 4 และ 5 โดยไอ้น้องโชน เป้าหมายของเราอยู่ห้อง 4 ตอนแรกเราอยากไปเล่นฐานนั้นมาก แต่…เพื่อนเจ้ากรรมไปฐานนั้นกันหมดเลย ไม่มีใครอยู่กับน้องกลุ่มท้ายๆเลย ด้วยจิตสำนึก เรากับเพื่อนอีก 2 คน ก็ต้องคอย entertain น้องที่เหลือ จนถึงกลุ่มสุดท้ายท้ายสุดเลยจ้า เราก็พูดคุยหยอกล้อกับน้องๆเพื่อฆ่าเวลา และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการได้พูดคุยกับไอ้น้องโชน

ไอ้น้องโชน...นางดูสะดุดตาเรามาก เด็ก ม.1 บ้าไรวะ สูงตั้ง 175 cm วะ สูงกว่าเราที่อยู่ ม.5 ซะอีก ตัวหนาๆหน่อย เพราะเป็นนักกีฬา เป็นนักวิ่ง หน้าเหมือนเด็กน้อย เริ่มมีสิวนิดหน่อย เวลายิ้มทีนี่ ละลายจ้ะ  โหย…สเปคเราป่าววะ เฮ้ย อะไร เดี๋ยว ทำไมใจเต้นเว่อร์ หยุดๆ ตื่นค่ะ!  ได้เวลาที่ต้องไปฐานนั้นแล้ว จัดการเอาผ้ามาปิดตาน้องทุกคน น้องโชนนำหน้าเลย และก็ต้องพาน้องไปฐาน ก็ต้องจับมือป่ะ จับมือ!! เพราะน้องโดนปิดตาอยู่ กรี๊ดๆๆอยู่ในใจ แต่เราหยิ่งให้จับแค่นิ้วชี้พอ (แหม จะเล่นตัวทำไม) เราก็เขินนะเว้ย น้องถามอะไรมา ก็แค่ตอบๆไป ไม่หันกลับไปมองหน้าเท่าไร ..อยู่ๆใจก็ตึกตัก ก็เพราะเธอน่ะน่ารัก…  เดี๋ยวๆ อ้าว เฮ้ย หางแถวหายไปไหน ทำไมมีแต่ไอ้น้องโชนวะ! ใช่ค่ะ พอเราหันกลับไป มีแต่นางคนเดียวเลย เอาล่ะวะ สองต่อสองล่ะ จับปล้ำซะเลย เฮ้ย! ไม่ใช่ๆ พาไปฐานสิ ไปๆ ผ่านไปแต่ละด่านด้วยความน่ารัก หลอกให้นางกระโดดน้ำ จริงๆคือไม่มีน้ำอะไรหรอก หลอกให้ลอดซุ้มไม้เลอะเปรอะเปื้อนไปหมด แล้วด้วยความที่นางอยู่คนเดียว นางก็จะเรียกหาเราตลอด (ก็นางโดนปิดตา 55) ^///^ กรี๊ด รู้สึกตัวเองสำคัญ จนถึงสุดท้าย พี่ก็จะเอาสีมาป้ายหน้าน้อง เป็นสีผสมอาหารผสมแป้ง เราก็ไม่กล้าป่ะ จับหน้าน้องเลยนะนั่น แต่เพื่อนๆก็คะยั้นคะยอให้เราป้าย เพราะตัวเราเองก็แทบจะไม่เปื้อนสีเลย ไอ้น้องโชนก็ด้วย สรุปคือก็ได้สัมผัสใบหน้าอันอ่อนละมุนจ้า แต่ไม่ใช่การสัมผัสอย่างแผ่วเบานะ เป็นการละเลงสีอย่างหนักหน่วงมากกว่า เราสนุกมากเลยนะ ทั้งสนุกกับเพื่อนๆและก็ไอ้น้องโชนด้วย กลับบ้านไปวันนี้ ฝันหวาน…

วันต่อมาเป็นการติวค่ะ เหมือนปูพื้นฐานให้น้องๆ พี่ ม.5 ก็จะแบ่งกันไปช่วยเป็น TA และก็เป็นพี่เลี้ยงให้กับน้องแต่ละกลุ่ม วันนี้ไม่ได้แบ่งกลุ่มตามห้อง แต่จะคละๆกันไป แต่ไม่ได้คละพี่เลี้ยง เพราะฉะนั้นเราก็เลยได้เป็นพี่เลี้ยงกลุ่ม 4 เหมือนเดิม (เพราะการโดนบังคับกลายๆจากเมื่อวาน) ส่วนน้องๆนั้นกระจายกันไป แต่เหมือนพรหมลิขิต ไอ้น้องโชนก็ได้อยู่กลุ่ม 4 และแน่นอนว่าตลอด 3 วันนี้ เราต้องอยู่กับกลุ่มนี้ตลอด และยังมีเรื่องบังเอิญอีก ที่น้องข้างบ้านเรา ก็อยู่กลุ่ม 4 และเป็นเพื่อนสนิทของไอ้น้องโชนที่มาจากโรงเรียนประถมเดียวกัน (เราก็มาจากโรงเรียนประถมนี้เหมือนกันนะ) เราก็เลยจะสนิทกับเด็ก 2 คนนี้เป็นพิเศษ ไม่ได้ลำเอียงเลย แหม่.. พอได้อยู่ด้วยกันก็ได้เรียนรู้กันมากนะ ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ อิอิ พอวันปิดกิจกรรม ก็แอบใจหายนะ จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อีกแล้ว 555

แต่ไม่แค่นั้นหรอกค่ะ ด้วยความที่โรงเรียนเราต้องเดินเรียน เราก็ไปแอบเอาตารางเรียนของห้องไอ้น้องโชน แล้วก็มาเช็คกับตารางเรียนเรา เอ๊ะ เราจะสวนกันตอนไหนนะ ถึงจะไม่ได้เดินสวนกัน ก็จะอ้อมไปเจอให้ได้จ้า แล้วพอเจอนะ ก็จะแอ๊บๆว่าบังเอิญจ้า ยิ่งถ้าเรียนตึกเดียวกันนะ เหมือนฉากในสิ่งเล็กๆฯ ขออนุญาตครูมาเข้าห้องน้ำ แล้วรับวิ่งไปหน้าห้องไอ้น้องโชน แล้วก็แอ๊บๆว่าเดินผ่านจ้า เริ่ดไหมล่ะ หนังมันเบสออนทรูสตอรี่จริงๆนะยูว ^///^

เวลานางซ้อมวิ่ง เราก็จะแอ๊บไปทำงานสภานักเรียนจ้า ทั้งๆที่บางทีก็ไม่เกี่ยวกับเราหรอก แต่น้ำใจงาม อาสาช่วยเพื่อนตลอด 55

แล้วด้วยความที่บ้านนางอยู่ด้านในของปั๊มน้ำมันปั๊มหนึ่ง  เราก็จะชวนเพื่อนไปเติมน้ำมันรถที่นี่ตลอด ไม่เห็นหน้า เห็นบ้านก็ยังดีวะ เรานี่รู้ราคาน้ำมันทุกวันเลยนะจ๊ะ จะเบนซิน ดีเซล แก๊สโซฮอล์ วันไหนลด 3 สตางค์ ลด 7 สตางค์ เรารู้หมดล่ะจ้า

อีเมล์แรกของเราก็เป็นไอ้น้องโชนนี่แหล่ะสมัครให้ เพราะสมัยนั้นบ้านเราไม่มีคอมฯ จะไปร้านก็เปลือง ไปที่โรงเรียนก็ต้องทำเรื่องจอง ก็เลยฝากนางสมัครให้เลยจ้า เริ่ดไหมล่ะ เนียนๆหาเรื่องคุย ฮ่าๆ

เบอร์โทรศัพท์มือถือของเราครั้งแรกคือ 01 602 XXXX (เช็ควัยเลยนะเนียะ) จริงๆต้องเรียกว่าเอามาใช้เป็นโทรศัพท์บ้านมากกว่า นางก็มีโทรมาแกล้งบ้าง ถามนู่นนี่บ้าง แต่ไม่บ่อยนะ จนวันหนึ่งมีเบอร์แปลกๆโทรมาหาเรา และมันเป็น 01 602 YYYY คือเบอร์เหมือนเรามาก ต่างกันแค่ 4 ตัวท้าย เอาล่ะไง เป็นนางจริงๆที่โทรมา ก็มโนสิจ๊ะ มันคือพรหมลิขิตชัดๆ ^///^

แต่แล้ววันหนึ่ง…เพื่อนของเพื่อนไอ้น้องโชน ก็มาเล่าให้เราฟังว่านางเนียะแอบชอบรุ่นพี่ ม.3 อยู่คนหนึ่ง นามสมมติว่ากระรอก ซึ่งแบบ…เฮ้ย ชอบไปได้ยังไง น้อง ม.3 คนนี้ออกจะเป็นแบบพวกสวยใสไร้การเรียน (อารมณ์อิจฉาพาไป) มัดผมตึงเรียบ แอบทาแป้ง ปัดแก้ม ทาปาก ใส่ประโปรงสั้นๆ แหม่… ตอนนั้นอารมณ์อิจฉามาเต็มเลยนะ

และแล้วเราก็ได้เจอกับตาตัวเอง วันนั้นเรามีคาบว่าง ไม่ได้เรียน เราก็นั่งเม้ามอยกับเพื่อนอยู่ที่ม้าหินอ่อน ใต้ต้นหูกวาง (ละเอียดไปไหม) บังเอิญเพื่อนเราดันไปเห็นไอ้น้องโชนกับเพื่อนตีปิงปองอยู่ เราก็หันไปดู ปรากฏว่าไม่ได้มีแต่เด็กผู้ชาย 2 คน แต่มีเด็กผู้หญิงอีก 2 คนด้วย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือกระรอก และก็ทั้งสองคนก็กำลังส่งสายตา ส่งยิ้ม หัวเราะคิกคักกันอย่างมีความสุข T T ตอนนั้นเราทั้งอึ้ง ทั้งช็อค มันชาไปเลย บอกไม่ถูก ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้มีน้ำตานะ แล้วก็ไม่ได้เกลียดกระรอกด้วย

หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดคุยหรือติดตามชีวิตของนางเท่าไร ชีวิตเราก็อยู่กับเพื่อนๆ ต้องเรียนหนักด้วย เพราะสำหรับเราวิชาตอน ม.5 นี่อย่างหินอ่ะ ทำไมยากจังวะ แถมยังต้องทำงานสภานักเรียนด้วย พอมันยุ่งๆกับเรื่องเหล่านี้ เรื่องของน้องโชนก็เลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ถ้ามีเหตุการณ์อะไรบังเอิญให้เจอหน้า เราก็ยิ้มทักทายนะ ทำตัวปกติ ไอ้น้องโชนก็ยังทำตัวลัลล้า ทักทายเราตามปกติ ซึ่งเราโอเคนะ มีน้องชายเพิ่มขึ้นมา 1 คน เอาวะ ไม่เป็นไร ลึกๆแล้วมันก็ยังมีความรู้สึกดีๆอยู่แหล่ะ แต่มันอาจจะไม่เหมือนตอนแรกๆที่สดใสฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมว

ตอน ม.6 เราสอบติดสอบตรง ของมหาวิทยาลัยหนึ่ง ที่โรงเรียนก็ติดประกาศรายชื่อแหล่ะ อารมณ์ว่าความสำเร็จของรุ่นพี่ ม.6 ก็จะมีรายชื่อพร้อมกับคณะนั้นนี้นู่น ก็ว่ากันไป เราก็ชิลแล้ว กะว่าเอาอันนี้ล่ะ ไม่อ่านหนังสือแล้ว เหนื่อยพวกกับขี้เกียจด้วย เราติดสอบตรงตอนช่วงเทอม 2 ม.6 ชีวิตดี๊ดี เรียนตามปกติ แต่ไม่เคร่งเครียดอ่านหนังสือเท่าไร จนพอเดือนมีนาคม จำไม่ได้ว่าปิดเทอมหรือยัง คืออีก 1 สัปดาห์เรามีสอบ O-Net, A-net (น้องสมัยนี้อาจจะไม่รู้จัก คล้ายๆ GAT/PAT หรือเปล่า? เราก็ไม่แน่ใจ) ดันบังเอิญไปเจอไอ้น้องโชนมากดน้ำที่ตู้น้ำเดียวกับเรา นางก็พูดแสดงความยินดีกับเราที่เราสอบติด ในใจเราก็คิดว่า เหยๆควรจะยินดีตั้งนานแล้วป๊ะ นานไปล่ะ จนจะไปมอบตัวอยู่แล้วเนียะ แหม่ แล้วนางก็ยังบอกอีกว่า “ยิหยังบ่อลองสอบของจุ๊ลา เปิ้นว่าตั๋วน่าจะเข้าได้” (เพื่ออรรถรสในการอ่าน กรุณาออกเสียงเป็นคำเมือง 555) เราก็พยักหน้าหงึกๆ ไมได้แสดงท่าทีอะไร

หลังจากนั้นจ้า อยากเข้า จุ๊ลา ขึ้นมาทันที มีเวลา 1 สัปดาห์อ่านหนังสือแทบเป็นแทบตาย จากที่ชิลๆมาตลอด ตอนนี้เครียดล่ะจ้า จะอ่านทันไหมวะ แล้วจะทำข้อสอบได้ไหม ไม่สนล่ะมีเท่าไหนเท่านั้น ก็ไปสอบตามกำหนด พอสอบเสร็จ เราก็ไปสละสิทธิ์ของคณะที่เราได้!! บ้าไหมล่ะ แล้วก็มุ่งมั่นมากที่จะเข้ามหาวิทยาลัยที่ไอ้น้องโชนบอก มันเลือกได้ 4 อันดับนะ เราเลือกที่นี่ 3 อันดับแรกเลย และก็เผื่ออีกที่หนึ่งไว้ แต่เราก็เลือกแบบที่คะแนนเราพอถึง และอันที่คิดว่าเราพอเรียนได้นะ และพอประกาศผล เราได้คณะอันดับ 3 จ้า พอได้เจอกันทีหลัง (ตอนเราขึ้นปี 1 และกลับไปที่บ้าน) ไม่รู้ว่านางจำได้หรือเปล่า นางก็ “เก่งน่อ ยินดีโตย” และนั่นเป็นการเจอหน้ากันครั้งสุดท้าย เราก็อยู่กรุงเทพฯตลอด และได้ข่าวมาว่านางแต่งงานมีลูกกับกระรอกไปแล้ว และได้ย้ายไปอยู่อีกจังหวัดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ติดต่อสอบถามข่าวคราวกันอีกเลย

อย่างไรก็ตามชีวิตต้องดำเนินต่อไปค่ะ นับจากเราจบ ม.6 นี่ก็ 8 ปีผ่านมาแล้วค่ะ เอ๊ะๆ แอบนับอายุล่ะสิ อิอิ เราไม่ได้จมอยู่แต่กับรักครั้งแรก มันเป็นความทรงจำดีๆและประทับใจเราอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะในฤดูหนาว กลางเดือนธันวา ที่โรงเรียนมัธยมเราบรรยากาศดีมากนะคะ จะหนาวๆเย็นๆ ปากสั่นอ่ะค่ะ ฮ่าๆ

แล้วโดยเฉพาะวันนี้ที่เป็นวันเกิดของไอ้น้องโชน… แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะแก ขอให้ชีวิตแกมีความสุขตลอดไป


เพื่อนๆก็คงมีรักครั้งแรกที่น่าประทับใจเหมือนกันใช่ไหมคะ ไหนๆลองเล่าให้ฟังหน่อย เผื่อมีโมเมนท์กุ๊กกิ๊กน่าอิจฉาบ้าง อิอิ