สวัสดีค่ะ
ขอเล่าเรื่องราวให้ฟังนะคะ คือเจ้าของกระทู้อกหักค่ะ ตั้งแต่เดือนที่แล้ว เพราะคนที่รักมาตั้งนานหลายปีแล้วไปมีแฟน ปกติเราก็คุยกันนะ คุยกันมาตลอดเลย หลังจากที่ไม่ได้เจอกันก็ยังติดต่อ ทั้งทางไลน์ คุยโทรศัพท์ มีเฟซบุ๊ค มีเจอกันบ้างนาน ๆ ที คิดว่าเขาน่าจะรู้ว่านะเราคิดยังไง แต่เขาคงไม่ได้คิดอะไร เพราะคุยกันก็เหมือนเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องกัน เขาเป็นรุ่นน้องเจ้าของกระทู้ค่ะ
ไม่เคยบอกความรู้สึกไปตรง ๆ เลยสักครั้ง กลัวค่ะ ว่าถ้าบอกไปเขาอาจจะไม่เหมือนเดิม เลยเลือกที่จะไม่บอก แต่การกระทำคือชัดเจนมาก ไม่ว่าใคร ๆ ก็น่าจะดูออก ดีใจทุกครั้งที่ได้คุย ได้เจอกัน เวลาไปเที่ยวก็มีของฝาก ที่เก็บไว้เผื่อเจอกันค่อยให้ ที่ชัดคือวาเลนไทน์ ตอนยังเจอกันอยู่ก็ให้ขนมค่ะ เหมือนพี่ให้น้อง แต่คือคนนี้พิเศษ แล้วก็เล่นเปียโนให้ฟังมา 2 ปีแล้วค่ะ เล่นสดส่งไปทางไลน์ กับลงยูทูปส่งลิงค์ไปให้ เวลาที่ผ่านมาคือดีนะ ถ้าถามว่าอยากเป็นมากกว่าที่เป็นอยู่ไหม อยากค่ะ แต่ไม่เป็นไร แค่ได้คุยกันเรื่อย ๆ ไม่หายไปไหนก็มีความสุขแล้ว
จนกระทั้ง กลางเดือนที่แล้ว เขาขึ้นสถานะในเฟซว่ามีแฟนแล้ว นี่ตกใจมากเลยค่ะ เลยไลน์ไปถาม แต่พูดประมาณว่า มีแฟนแล้วเหรอ เป็นใครเหรอ บอกได้ไหมอยากรู้ ตกใจนะเนี่ย เขาก็บอกว่า เดี๋ยวรอเปิดตัวทีเดียว แล้วตอนดึกเขาก็ลงรูปไปเที่ยวกันค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนใจจะขาดเลย ช็อคมาก มีแต่คำถามเต็มไปหมด เพราะเป็นใครก็ไม่รู้ มาจากไหนก็ไม่รู้ รักกันจริง ๆ ใช่ไหม เข้ามาหวังอะไรหรือเปล่า คนนี้ไม่เคยมีวี่แววมาก่อนเลย เพิ่งจะแอดกันเป็นเพื่อนในเฟซด้วยซ้ำ ก็เป็นห่วงค่ะ แต่ดูจากภาพแล้วสวีทกันมาก ดูมีความสุขมาก พยายามคิดว่าก็ยังดี ได้เห็นคนที่รักมีความสุข แต่ทนดูซ้ำไม่ได้เลย ก็ดราม่าโพสต์เพลง คำยินดี ในเฟซบุ๊ค ไม่โกรธเขาเลยนะ อยากให้มีแต่ความสุข แต่ตัวเองกลับทนเห็นไม่ได้ นอนร้องไห้ แล้วก็นอนไม่หลับยันตี 5 ไข้ขึ้นด้วย วันรุ่งขึ้นก็ไปร้องไห้กับเพื่อน ร้องไห้หนักมากเป็นแบบนี้นี่เอง ร้องจนหลับเลยค่ะ เพื่อน ๆ ก็ช่วยกันพูด ยอมรับว่าดีขึ้นแต่ก็ยังแย่อยู่ดี
ช่วงนั้นกินข้าวแทบไม่ลงเลยค่ะ เลยกินแต่ข้าวกลางวันกับเพื่อนที่โรงอาหาร เช้าเย็นกินขนมนิดหน่อย บางวันก็ไม่กิน พอคิดว่าน่าจะเลิกดราม่าได้แล้วนะ มันก็ดีขึ้นแล้ว แต่วันพุธวันลอยกระทงก็เห็นเขาไปด้วยกัน ก็รู้สึกแย่อีก วันเสาร์ไปเที่ยวทะเลอาจจะช่วยได้บ้าง แต่หลังจากเที่ยว กลับมามีไข้สูง ก็ซื้อยาทานเอง แล้วก็เป็นไข้จนถึงวันพุธเลย วันพฤหัสบดีคิดว่าดีขึ้น แต่คืนวันนั้นนอน ๆ ฟังเพลงอยู่ก็เจ็บหน้าอกค่ะ รู้สึกหายใจลำบาก ทำไมมันเหนื่อย ตกใจมาก นึกไปเองว่าหัวใจเหรอ ปอดเหรอ คือ ณ ตอนนั้นกลัวตาย ตัวสั่นไปหมดเลย รีบไปโรงพยาบาล พอหมอมาตรวจถึงรู้ว่าเป็นกระเพาะอาหารอักเสบค่ะ ที่เจ็บหน้าอกคือมันเจ็บกลาง ๆ แบบค่อนไปข้างล่างหน้าอกหน่อย กรดในกระเพาะมากเกิน ที่ตัวสั่นเพราะตกใจไปเอง พอสงบสติได้ก็หาย หมอบอกว่ายาที่เราไปซื้อมากินเองมันกัดกระเพาะ (และคิดว่าน่าจะเป็นเพราะไม่ค่อยกินข้าว แต่ว่าไม่ได้บอกหมอค่ะ) ก็นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล 2 คืน ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ต้องกินอาหารอ่อน ๆ ไปก่อน เพราะมันยังจุก ๆ อยู่
ตอนเข้าโรงพยาบาลก็บอกเขานะ เขาก็บอกให้พักผ่อนเยอะ ๆ ก็คุยเหมือนเดิมค่ะ ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม ถ้ายังได้คุยบ้างก็ยังดี มันตัดใจไม่ได้เลย แต่คงต้องลด ๆ ลงมาบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้ตกอยู่ในสภาพรักคนมีแฟน อยากให้เขามีความสุขค่ะ ถึงเราจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความสุขนั้นก็ไม่เป็นไร แต่ก็ยังทนเห็นไม่ได้อยู่ดี หวังว่าสักวันคงทำใจได้นะ เวลาคิดมากแล้วอาการชอบกำเริบ มันรู้สึกจุก ๆ ยังไงไม่รู้ บางทีก็คิดว่าน่าจะเป็นที่จิตใจ พอมารวมกับอาการป่วยกาย เลยแย่ ตอนนี้ก็พยายามเข้มแข็งอยู่ค่ะ คนที่เป็นห่วงเราที่สุดก็คือคุณพ่อคุณแม่ ยังมีคนในครอบครัว มีเพื่อน ๆ ด้วย ก็จะพยายามผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ค่ะ
อกหักจนเข้าโรงพยาบาลค่ะ
ขอเล่าเรื่องราวให้ฟังนะคะ คือเจ้าของกระทู้อกหักค่ะ ตั้งแต่เดือนที่แล้ว เพราะคนที่รักมาตั้งนานหลายปีแล้วไปมีแฟน ปกติเราก็คุยกันนะ คุยกันมาตลอดเลย หลังจากที่ไม่ได้เจอกันก็ยังติดต่อ ทั้งทางไลน์ คุยโทรศัพท์ มีเฟซบุ๊ค มีเจอกันบ้างนาน ๆ ที คิดว่าเขาน่าจะรู้ว่านะเราคิดยังไง แต่เขาคงไม่ได้คิดอะไร เพราะคุยกันก็เหมือนเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องกัน เขาเป็นรุ่นน้องเจ้าของกระทู้ค่ะ
ไม่เคยบอกความรู้สึกไปตรง ๆ เลยสักครั้ง กลัวค่ะ ว่าถ้าบอกไปเขาอาจจะไม่เหมือนเดิม เลยเลือกที่จะไม่บอก แต่การกระทำคือชัดเจนมาก ไม่ว่าใคร ๆ ก็น่าจะดูออก ดีใจทุกครั้งที่ได้คุย ได้เจอกัน เวลาไปเที่ยวก็มีของฝาก ที่เก็บไว้เผื่อเจอกันค่อยให้ ที่ชัดคือวาเลนไทน์ ตอนยังเจอกันอยู่ก็ให้ขนมค่ะ เหมือนพี่ให้น้อง แต่คือคนนี้พิเศษ แล้วก็เล่นเปียโนให้ฟังมา 2 ปีแล้วค่ะ เล่นสดส่งไปทางไลน์ กับลงยูทูปส่งลิงค์ไปให้ เวลาที่ผ่านมาคือดีนะ ถ้าถามว่าอยากเป็นมากกว่าที่เป็นอยู่ไหม อยากค่ะ แต่ไม่เป็นไร แค่ได้คุยกันเรื่อย ๆ ไม่หายไปไหนก็มีความสุขแล้ว
จนกระทั้ง กลางเดือนที่แล้ว เขาขึ้นสถานะในเฟซว่ามีแฟนแล้ว นี่ตกใจมากเลยค่ะ เลยไลน์ไปถาม แต่พูดประมาณว่า มีแฟนแล้วเหรอ เป็นใครเหรอ บอกได้ไหมอยากรู้ ตกใจนะเนี่ย เขาก็บอกว่า เดี๋ยวรอเปิดตัวทีเดียว แล้วตอนดึกเขาก็ลงรูปไปเที่ยวกันค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนใจจะขาดเลย ช็อคมาก มีแต่คำถามเต็มไปหมด เพราะเป็นใครก็ไม่รู้ มาจากไหนก็ไม่รู้ รักกันจริง ๆ ใช่ไหม เข้ามาหวังอะไรหรือเปล่า คนนี้ไม่เคยมีวี่แววมาก่อนเลย เพิ่งจะแอดกันเป็นเพื่อนในเฟซด้วยซ้ำ ก็เป็นห่วงค่ะ แต่ดูจากภาพแล้วสวีทกันมาก ดูมีความสุขมาก พยายามคิดว่าก็ยังดี ได้เห็นคนที่รักมีความสุข แต่ทนดูซ้ำไม่ได้เลย ก็ดราม่าโพสต์เพลง คำยินดี ในเฟซบุ๊ค ไม่โกรธเขาเลยนะ อยากให้มีแต่ความสุข แต่ตัวเองกลับทนเห็นไม่ได้ นอนร้องไห้ แล้วก็นอนไม่หลับยันตี 5 ไข้ขึ้นด้วย วันรุ่งขึ้นก็ไปร้องไห้กับเพื่อน ร้องไห้หนักมากเป็นแบบนี้นี่เอง ร้องจนหลับเลยค่ะ เพื่อน ๆ ก็ช่วยกันพูด ยอมรับว่าดีขึ้นแต่ก็ยังแย่อยู่ดี
ช่วงนั้นกินข้าวแทบไม่ลงเลยค่ะ เลยกินแต่ข้าวกลางวันกับเพื่อนที่โรงอาหาร เช้าเย็นกินขนมนิดหน่อย บางวันก็ไม่กิน พอคิดว่าน่าจะเลิกดราม่าได้แล้วนะ มันก็ดีขึ้นแล้ว แต่วันพุธวันลอยกระทงก็เห็นเขาไปด้วยกัน ก็รู้สึกแย่อีก วันเสาร์ไปเที่ยวทะเลอาจจะช่วยได้บ้าง แต่หลังจากเที่ยว กลับมามีไข้สูง ก็ซื้อยาทานเอง แล้วก็เป็นไข้จนถึงวันพุธเลย วันพฤหัสบดีคิดว่าดีขึ้น แต่คืนวันนั้นนอน ๆ ฟังเพลงอยู่ก็เจ็บหน้าอกค่ะ รู้สึกหายใจลำบาก ทำไมมันเหนื่อย ตกใจมาก นึกไปเองว่าหัวใจเหรอ ปอดเหรอ คือ ณ ตอนนั้นกลัวตาย ตัวสั่นไปหมดเลย รีบไปโรงพยาบาล พอหมอมาตรวจถึงรู้ว่าเป็นกระเพาะอาหารอักเสบค่ะ ที่เจ็บหน้าอกคือมันเจ็บกลาง ๆ แบบค่อนไปข้างล่างหน้าอกหน่อย กรดในกระเพาะมากเกิน ที่ตัวสั่นเพราะตกใจไปเอง พอสงบสติได้ก็หาย หมอบอกว่ายาที่เราไปซื้อมากินเองมันกัดกระเพาะ (และคิดว่าน่าจะเป็นเพราะไม่ค่อยกินข้าว แต่ว่าไม่ได้บอกหมอค่ะ) ก็นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล 2 คืน ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ต้องกินอาหารอ่อน ๆ ไปก่อน เพราะมันยังจุก ๆ อยู่
ตอนเข้าโรงพยาบาลก็บอกเขานะ เขาก็บอกให้พักผ่อนเยอะ ๆ ก็คุยเหมือนเดิมค่ะ ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม ถ้ายังได้คุยบ้างก็ยังดี มันตัดใจไม่ได้เลย แต่คงต้องลด ๆ ลงมาบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้ตกอยู่ในสภาพรักคนมีแฟน อยากให้เขามีความสุขค่ะ ถึงเราจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความสุขนั้นก็ไม่เป็นไร แต่ก็ยังทนเห็นไม่ได้อยู่ดี หวังว่าสักวันคงทำใจได้นะ เวลาคิดมากแล้วอาการชอบกำเริบ มันรู้สึกจุก ๆ ยังไงไม่รู้ บางทีก็คิดว่าน่าจะเป็นที่จิตใจ พอมารวมกับอาการป่วยกาย เลยแย่ ตอนนี้ก็พยายามเข้มแข็งอยู่ค่ะ คนที่เป็นห่วงเราที่สุดก็คือคุณพ่อคุณแม่ ยังมีคนในครอบครัว มีเพื่อน ๆ ด้วย ก็จะพยายามผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ค่ะ